BANG… klinkt er. En pats… blinde paniek overmant haar. Ze wil weg, weg van hier. Rennen naar huis! Ik zie wat er gebeurt met haar, alsof ze schreeuwt: “Laat me los, laat me gaan, ik wil naar huis.” Ik sta volledig stil en ik zie haar worstelen met haar angst, haar vette paniek. Ik blijf staan en probeer haar te kalmeren, zachtjes dwing ik haar om te gaan zitten. Ik spreek haar met zachte stem toe en blijf praten tegen haar. Ze blijft in de angststand. Zodra er iets van beweging komt in mijn lichaam, wil ze weer weg sprinten. Alsof ze een weg graaft in het trottoir om sneller vooruit te kunnen komen. Ik ben ten einde raad, verdriet overmant mij.
Altijd blijft ze op haar hoede
Sonia is sinds februari bij ons. Ze komt uit Polen, en heeft een behoorlijke rugzak. Je merkt aan haar, aan eigenlijk alles, dat ze heel veel heeft meegemaakt. De afgelopen paar maanden waren met vele ups en downs. In het begin vertrouwde ze alleen mij, maar gelukkig sinds anderhalve maand begint ze ook mijn man te accepteren en komt ze regelmatig even groeten, een snack en een knuffel halen. Andere mensen vindt ze vooral erg eng. Ze moet altijd wennen aan anderen; als de ander er eenmaal is en ze wordt genegeerd, dan hoor je erbij, maar altijd blijft ze op haar hoede.
Ik was me kapot geschrokken
Van de zomer wandelden we samen lekker langs het water. Het schemerde al een beetje. De temperatuur was heerlijk. Sonia liep lekker ontspannen mee, dat lukte al een tijd heel goed. Totdat er een knalletje te horen was. Ze schrok, nam een sprint en weg was ze. Echt weg…. Ik bleef onthutst achter. Ik bleef haar roepen en liep terug. Toen ik bijna thuis was en haar opnieuw riep, kwam ze me blij tegemoet. Ik ademde even een paar keer goed in en uit. Ik was me kapot geschrokken. Super fijn natuurlijk dat ze naar huis was gerend, maar ze had wel twee keer een hele drukke weg overgestoken, zonder ook maar te letten op het verkeer.
Na een knal, is er geen houden meer aan
Sinds oktober heeft ze het weer heel zwaar. Vooral als de avond komt en de duisternis valt. Ze kijkt dan vrijwel constant om zich heen of het wel echt veilig is. Ze loopt ingetogen, gespannen als een veer. Het doet pijn om haar zo te zien. Sinds oktober is het vuurwerkseizoen weer begonnen. Wat voor ons als heel ‘normaal’ wordt ervaren. Een knalletje in de verte, een vuurpijl die even wordt afgestoken is voor haar alsof haar doodvonnis wordt geveld. Ze is niet gewoon bang; blinde paniek overvalt haar keer op keer. Het is zelfs zo erg nu dat ik in de avond een heel kort rondje alleen met haar loop. Ze gaat heel snel zitten en plast of poept alsof er geen andere kans meer komt en graaft vervolgens weer een weg om zo snel mogelijk bij haar veilige thuis te komen. Zodra er een knal volgt, is er geen houden meer aan.
Een oproep aan de vuurwerkliefhebber
Het is zo jammer dat de vuurwerkliefhebbers zich totaal niet bewust zijn van de gevolgen voor dieren. Je kunt niet met ze redeneren, ze troosten, ze zeggen dat ze veilig zijn en dat het goedkomt, dat het maar even duurt. Voor Sonia duurt het namelijk niet even. Het zijn drie volle maanden in het jaar dat er vuurwerk wordt afgestoken. De ene week meer dan de andere. En zelfs dan beperkt het zich niet exact tot deze drie maanden, want ook in de zomer wordt er soms vuurwerk afgestoken. Ik zou zo graag laten zien wat het met haar doet, maar een video maken van haar als ze zo in paniek is, wil ik niet. Ik kan wel vertellen wat het met haar doet. Daarom mijn verhaal over Sonia en een oproep aan jou, vuurwerkliefhebber.
Kunnen we alsjeblieft afspreken, dat we het afsteken van vuurwerk echt alleen doen op 31 december? Gewoon om rekening te houden met alle dieren die van iedere knal, dichtbij of ver weg, in blinde paniek raken?
Hou vuurwerk uit mijn buurt
Wil je meer doen voor Sonia en andere angstige dieren? Er is een petitie ‘Hou vuurwerk uit mijn buurt’. In zes dagen tijd is de petitie al meer dan 12.500 keer getekend! Gun jij dieren ook een zorgeloos Oud & Nieuw? Teken dan nu deze petitie voor vuurwerkvrije zones op https://bit.ly/nooitmeerbang.
3 reacties
Allereerst zo fijn om weer een blog van jouw hand te lezen, jij die je zo inzet voor de ander, de inspirerende en stille kracht achter het grote wat zichtbaar is.
Begrijpelijk dat haar pijn en angst ook jou onrust geeft, juist nu Sonja al meer vertrouwen heeft gekregen, wat goed dat je hier nu via jouw blog ook een oproep doet aan de lezers, samen in verbinding voor bewustwording voor hoe vuurwerk voor de dieren is.
Liefs van mij xx
Lieve Joke, Sonia heeft jou en dat is haar grootste geluk. Haar in paniek zien geeft je een machteloos gevoel, dat begrijp ik volkomen. Fijn dat je mij laat meekijken om uit te vinden hoe we het beste kunnen omgaan met haar angsten. Hoe meer mensen de petitie “hou vuurwerk uit mijn buurt” ondertekenen, hoe beter het is voor alle angstige dieren.
En heel blij en fijn dat jij met me meekijkt. 💖