‘Nee, dat durf ik niet, ik ben een probleemkind’ zegt het meisje van 14

Opgewonden stemmen maken mijn oren alert. Het geluid komt van achter de bosjes vandaan. Er staan een heleboel fietsen kris kras verspreid over de stoep. Er ligt een tasje, zwart met ijzeren nopjes met een schakelketting als hengsel. Het ligt midden op de grond. ‘Er klopt iets niet’ zeg ik gealarmeerd tegen Roy, terwijl ik het tasje oppak. Roy roept over het hek richting het bosje: ‘Gaat het goed? Alles oké daar?’ Het wordt stil aan de andere kant, het geroezemoes wordt gelijk zachter. ‘We moeten weg, laat haar maar liggen’ hoor ik een stel jongens fluisteren. ‘Dat kan je niet maken, we kunnen haar niet zo laten liggen’ fluistert een meisje terug.

‘Kunt u EHBO? Wilt u ons helpen?’ roept een meisje, terwijl ze op ons afrent. ‘Oh dat is mijn tasje’ zegt ze verbaasd. Zonder enige twijfel klimmen we over het hek. Als een zwerm vogels in de lucht maakt de rest van de groep een verwijderende beweging. Ze vluchten en toch weer niet. Paniek.

Wanneer ze hier nu doodgaat, dan heb je een probleem
Oh meisje van 13, daar lig je achter de struiken.
‘Bel 112!’ roep ik.
‘Nee, echt geen politie…echt niet’ zegt een jongen van nauwelijks 12. ‘Dan krijgen we echt grote problemen.’
Ik kijk hem strak aan terwijl ik mijn ene hand op haar voorhoofd leg en met mijn andere hand haar buik voel om te checken hoe diep haar ademhaling is.
‘Weet je wanneer je pas echt een groot probleem hebt?’ bijt ik hem toe, ‘wanneer ze hier nu doodgaat…’ Met grote ogen kijkt hij mij aan.

Ouders weten nog van niets
Roy belt 112, de ambulance en politie zijn onderweg. Ik fluister haar naam en veeg de haren uit haar mond. ‘We zijn er, er komt hulp. Het komt goed, blijf ademhalen’, herhaal ik terwijl ik haar hoofd zachtjes geruststellend aai. Niemand weet waar ze woont, haar telefoon is zoek. ‘Is er iemand die haar ouders kent of hen kan bereiken?’ Er wordt gezocht naar haar achternaam. Ouders weten nog van niets.

Drie kwartier heb je daar gelegen. Op z’n minst na 45 minuten biechten de jonge kinderen uiteindelijk op. Shotjes Bacardi tot ze erbij neerviel.

Verantwoordelijkheid nemen, ongeacht de consequenties
Je begint plotseling te schudden en te rillen. Ik probeer je toe te dekken met mijn vest. ‘Heeft u mijn jas nodig?’ vraagt het meisje dat ons riep, ze is 14, ze snikt. Roy troost haar en probeert haar schuldgevoel – dat ze eerder was weggegaan vanwege de hoeveelheid drank – te temperen.
‘Je hebt het goed gedaan meis, je hebt gehandeld en ons om hulp gevraagd, ongeacht wat de anderen daarvan zeiden.’
‘Je bent weggegaan omdat je niet mee wilde doen, maar je bent ook weer teruggekomen en hebt vervolgens gehandeld, vergeet dat niet.’ Geef ik haar nog mee.

Mijn hulpverlenershart
Verantwoordelijkheid nemen, ongeacht de consequenties. In mijn ooghoek zie ik achter een gebouwtje een meisje aanlopen, haar rok half omhoog en haar haar verwilderd. Ik voel mijn hulpverlenershart, maar het zijn er te veel. Tieners en drank.

‘Denkt u dat ze doodgaat?’
De ambulance en de politie zijn gearriveerd en nemen het van ons over.
‘Pfff…’ zegt één van de politieagenten, ‘kun je het je voorstellen zo jong, het zal je kind maar wezen die hier zo ligt…’ We klimmen over het hek. Een grote groep jongeren staat er opgelaten bij. Een paar meisjes huilen, jongens wankelen op hun benen van de hoeveelheid drank.
‘Mevrouw zorgt u alstublieft dat ze blijft leven.’
‘Mevrouw kan je hier dood aan gaan? Denkt u dat ze doodgaat?’
‘Ze is nu in goede handen en ja, je kan hier dood aan gaan…’ zeg ik zwaarmoedig en geraakt.

‘Allemaal even goed luisteren…’
Een ambulancebroeder buigt over het hek. Terwijl de politie en zijn collega proberen het meisje op de brancard over het hek te krijgen. ‘Allemaal even goed luisteren nu. DIT IS GEEN GRAP, DIT IS NIET LEUK, DIT IS NIET OKÉ en knoop dit in je oren: Hier kan je dus echt dood aan gaan of een hersenbeschadiging van oplopen!’

Zijn woorden raken, omdat het zo zichtbaar hem raakt. Zijn machteloosheid voel je door zijn woorden heen, het is niet zijn eerste keer dat hij iemand op deze wijze afvoert en het zal helaas niet de laatste keer zijn. Er wordt veel gehuild en getroost onderling. De boodschap is aangekomen.

Levens worden verwoest door dit soort filmpjes
Ik hoor dat een meisje een filmpje heeft, hoe het meisje van 13 wordt opgehesen, maar weer net zo hard in elkaar zakt, vlak voordat ze op de brancard wordt gelegd.
‘Hé!’ spreek ik haar streng toe ‘dat filmpje ga je verwijderen; weet je dat hele levens door dit soort filmpjes op social media verwoest worden?’
‘Dat was ik niet hoor… maar ik verwijder het meteen. Het was Y.’
Ze pakt haar telefoon en verwijdert het.
‘Waar is Y?’ vraag ik haar.
‘Hij is weggegaan.’

U bent toch geen leraar?
Roy roept iedereen bij elkaar, terwijl ik mij ontferm over het meisje van 14.
‘Oh nee u bent toch geen leraar of wel?’ vraagt iemand uit de groep. Ze gehoorzamen Roy en luisteren naar zijn woorden over het filmen van dit soort zaken en de desastreuze gevolgen die het kan hebben wanneer het op social media wordt verspreid.

Probleemkinderen bestaan niet
‘Ik heb het niet goed gedaan’ zegt ze snikkend.
‘Wie is er voor jou wanneer je naar huis gaat? Zullen we je brengen of met je meefietsen? Vertel het op z’n minst aan je ouders’ zeg ik tegen haar. 
‘Nee, dat durf ik niet. Ik ben een probleemkind.’
‘Stop! Je mag alles zeggen, maar dát niet. Je bent geen probleemkind, misschien heb je een probleem, maar je bent het niet. Dat is een groot verschil!’ Ze knikt en snikt. 
‘Probleemkinderen bestaan niet, knoop dat goed in je oren!’
We praten en praten, ze snikt in mijn armen.
‘Ik heb enorme ADHD.’
‘Dat heeft meerdere kanten lieverd, het kan super naar zijn en je tegenwerken op sommige momenten, zoals op school of tijdens de les. En de andere keer is het je voordeel; het zorgt ervoor dat je handelt, dat je meer energie hebt dan gemiddeld en dat je nu toch weer terug bent gekomen terwijl je al thuis was. Je hebt door jouw handelen een leven gered.’

Hij wil van het dak afspringen
Roy is ondertussen een jongen achterna gegaan die zich ergens in de struiken blijkt te verschuilen. Eerder uitte deze jongen dat hij van het dak af wil springen, het was al duidelijk dat het niet goed met hem gaat. De politie heeft ook de geluiden opgevangen en zoekt mee. Een jongen op de fiets zegt: ‘Ja, ik ken hem en het klopt wel dat hij zei dat hij niet wilde leven, maar hij is ook dronken en dus dacht ik, ik blijf bij hem en breng hem naar huis achterop de fiets.’ Maar zijn bagagedrager is akelig leeg.

De politieman verheft zijn stem
‘Allereerst, wanneer iemand zegt dat hij dood wil, dan is dat nooit, maar dan ook nooit omdat hij gedronken heeft of omdat het zo goed gaat met hem gaat. DAN IS ER IETS GOED MIS, ER IS DAN IETS AAN DE HAND.’ De politieman verheft zijn stem en met elk woord benadrukt hij hoe serieus een doodsuiting is en dat er geen enkele verzachtende omstandigheden zijn. Elke uitspraak over dood willen, moet serieus worden opgepakt.
‘Daarom wil ik hem ook niet alleen laten’ stamelt de jongen met zijn fiets.
‘En waar is hij nu dan? Hij is nu niet bij je toch?’ zegt de politieman wijzend naar zijn lege achteropje.
‘Die meneer is er achteraan gegaan’ zegt een andere jongen, ‘ze zitten daar ergens bij de bosjes.’

We wisselen onze nummers uit
Ondertussen sta ik met het dappere meisje van 14 in mijn armen.
‘Echt, vertel het je ouders wat er vanavond is gebeurd.’
‘Maar mijn ouders gaan me nooit geloven, ik heb veel gelogen in het verleden.’
‘Misschien vinden je ouders de situatie moeilijk en weten ze niet goed wat te doen, maar jeetje wat zou ik trots zijn als ouder om te horen wat jij nu gedaan hebt. Vertel het ze… en wanneer ze niet trots zijn of niet kunnen zijn, wees dan tenminste trots op jezelf!’
Ze duikt weer in mijn armen en snikt.
‘Bel me, laat ze mij bellen, maar vertel wat er is gebeurd, misschien verbazen ze je. Blijf hier niet alleen mee lopen.’ We wisselen onze nummers uit.
‘Kunt u mij bellen morgenochtend of een berichtje sturen, zodat ik u kan bellen als het nodig is?’
Dat doe ik met alle liefde.

De jongen wordt meegenomen met de politie en het meisje van 13 rijdt weg met de ambulance.

Ze is weer uit het ziekenhuis
De volgende dag heb ik contact met het meisje van 14. Het gaat beter met haar en ook is het meisje van 13 weer bijgekomen in het ziekenhuis. Ze moest wel nog even blijven.

In de loop van de week krijg ik korte berichtjes. Vandaag, een week later, ontvang ik nog een bericht, wat goed om te horen!

Haaaai Katrín, ik wou even zeggen dat ik l. vandaag heb gezien weer, het gaat super goed met dr ze gaat ook weer naar school! Ik vond het fijn om het jou even te laten weten. Xx veel liefs

Levenslessen
Mijn respect is groot voor zowel de politiemannen als de ambulancebroeders; tussen het handelen door gaven zij levenslessen mee aan de jonge kinderen van 12, 13, 14 jaar oud. De boodschap kwam zo binnen, juist doordat zij zelf geraakt waren en zo te zien raakt het hen elke keer. Een beroep dat in je hart zit, verlicht en verzwaart.     

Wees trots op je kind wanneer het handelt, ondanks dat er fouten zijn gemaakt
Lieve, lieve ouders. Leer je kinderen te handelen wanneer er iets misgaat, ongeacht de consequenties. Laat ze hulp van een volwassene inschakelen. Zeker wanneer het om mensenlevens gaat. Laten we een beetje op elkaar letten en geef dat ook door aan je kinderen, neem het mee in de opvoeding. En denk erom dat (wanneer je kinderen dat gedaan hebben, hoe erg de situatie ook is) je supertrots bent dat ze gehandeld hebben. Ondanks de fouten die gemaakt zijn, de angst, stress en groepsdruk. Het vergt kracht om te handelen wanneer er levens van afhangen en wanneer er fouten zijn gemaakt.

Toeval bestaat niet
Na een heerlijk etentje om ons laatste vrijgezellenavondje saampjes te vieren, liepen Roy en ik de avond in, terug naar ons huisje in Zandvoort. Het was alles behalve relaxt zo vlak voor ons huwelijk, maar zo dankbaar dat we precies op het juiste moment op de juiste plek langsliepen.