Mevrouw Anorexia: de bitch met de boa

Daar zit ze. Zelfverzekerd kijkt ze om zich heen. Haar donkere haren strak achterover gebonden in een staart. Haar lippen vuurrood gestift. Haar zwarte boa om haar hals. Een rilling gaat door me heen. Het is al even geleden dat ik haar voor het eerst ontmoette. Aversie op het eerste gezicht. Ook vandaag geniet ze duidelijk van de belangstelling en het vertellen van haar gruwelijke verhaal. Mevrouw Anorexia wordt geïnterviewd.

Informatiebijeenkomst in het Leontienhuis
Het is zaterdag en ik ben in het Leontienhuis. Vandaag staat er een informatiebijeenkomst op het programma voor ouders en naasten van mensen met een eetstoornis. Onderdeel van deze bijeenkomst is het interview met mevrouw Anorexia. Het doel is een inkijkje te krijgen in het hoofd van iemand met een eetstoornis, waardoor je diegene beter begrijpt en kan bijstaan. Hierna kunnen er vragen gesteld worden aan de ervaringsdeskundigen, die overigens allen hersteld zijn. Ik ben er als ervaringsdeskundige ouder en ik mag de bijeenkomst voorzitten. De eerste keer, ik voel een gezonde spanning. Ik hoef het niet alleen te doen. Er is een gastvrouw die zorgt voor de koffie en thee. De manager van het Leontienhuis heeft de laptop aangesloten, zodat de film op een groot scherm vertoond kan worden. En er zijn twee ervaringsdeskundigen aanwezig om vragen te beantwoorden. Later zal de manager aansluiten om te vertellen welke mogelijkheden aangeboden worden in het Leontienhuis.

“Mevrouw Anorexia, wat is eigenlijk uw doel?”
De bezoekers druppelen binnen. In de keuken drinken we een kop koffie of thee waarna we naar boven gaan. Ik heet ze welkom, stel mezelf voor en vertel het programma van vanmiddag. Ik start de film, die ongeveer een half uurtje duurt. Ik heb hem al minstens tien keer gezien, dus kan hem inmiddels dromen. Mijn gedachten dwalen af naar ruim vijf jaar geleden. Toen was ik zelf een bezoeker, samen met mijn toen 12-jarige zoon en zag ik de film voor het eerst. Ik herinner me hoe ontdaan hij was toen mevrouw Anorexia de eerste vraag beantwoordde. “Mevrouw Anorexia, wat is eigenlijk uw doel?” Haar antwoord: “mijn slachtoffers zo lang mogelijk laten balanceren op het randje van de dood”. Ikzelf was na dat half uur in shock.

Zij bepaalt wat er wel en niet gegeten mag worden
Ze vertelt hoe ze haar slachtoffers kiest. Meestal vrouwen die onzeker zijn over zichzelf en hoe ze eruit zien. Vrouwen die de lat hoog leggen. Het helpt als ze al bezig zijn met afvallen. Ze verleidt deze vrouwen en zodra ze de slachtoffers in haar macht heeft, begint haar lugubere spel. Zij bepaalt wat er wel en niet gegeten mag worden. Zij bepaalt hoe vaak er bewogen dient te worden. Zij bepaalt de straffen als haar regels overtreden worden. Zij probeert haar slachtoffers te isoleren van haar familie en vrienden. Het is helemaal feest als het lukt de gezinsleden tegen elkaar op te zetten.

Haar zussen boulimia en binge-eating komen ook even voorbij
Zij is trots op wat ze bereikt, want ze vindt dat ze haar slachtoffers veel geeft. Omdat zij bepaalt, hoeven deze vrouwen geen verantwoordelijkheid te dragen en hoeven ze geen emoties te voelen. Haar zussen boulimia en binge-eating komen ook even voorbij. Ook zij kiezen met zorg hun slachtoffers en zij laten hen geloven dat ze troost kunnen vinden in veel eten. Soms ruilen ze onderling hun slachtoffers uit.

Gelukkig vertelt ze zó graag over haar trucjes dat ze in haar enthousiasme ook vertelt hoe zij te verjagen is.

Bijna iedereen ziet hun kind ‘veranderen’
Als de film is afgelopen blijft het even stil. Ik vraag of er herkenning is en zo ja wat? Langzaam komen de verhalen los. Iedereen herkent wel wat. Bijna iedereen ziet hun kind ‘veranderen’ in mevrouw Anorexia rond etenstijd. Ik herken alles wat er wordt gedeeld. “Nee, mijn dochter liegt echt niet, dat weet ik zeker.” En: “Als ze eenmaal in therapie is, zal het wel beter gaan, alleen de wachtlijsten zijn zo lang. Ik kan zelf niks, ik moet wachten op de professionals.”

Zorg dat je slimmer bent dan de eetstoornis
Een eetstoornis gaat gepaard met liegen en bedriegen en ook ik dacht dat mijn dochter de uitzondering was. Helaas… Ik dacht ook dat ‘de professionals’ mijn dochter beter zouden maken. Niets was minder waar. Een eetstoornis los je thuis op met de handvatten die je in therapie aangereikt krijgt. In de tijd dat mijn dochter ziek was, heb ik ook ondersteuning gezocht in het Leontienhuis. Eén zin is me bij gebleven: ‘Kennis is macht!’ Zorg dat je slimmer bent dan de eetstoornis. Wees liefdevol naar je kind en tegelijkertijd consequent tegen de eetstoornis. Blijf je kind betrekken bij de sociale activiteiten. Een eetstoornis is een ziekte, je kind heeft er ook niet om gevraagd.

De strijd aangaan
Destijds bezocht ik het Leontienhuis als ik de moed bijna verloren was, als ik dacht dat mijn dochter nooit beter zou worden. Het deed me goed tips te horen van ervaringsdeskundigen en ook in de film hoorde ik elke keer dingen die ik de keren ervoor niet had gehoord. Na zo’n middag ging ik met nieuwe kennis, kracht en frisse moed de strijd aan en gelukkig met succes! Het maakt me blij dat ik nu andere mensen een hart onder de riem mag steken. Zodat zij met de juiste kennis hun kind kunnen begeleiden naar een leven zonder eetstoornis.

Meer informatie op de website: www.leontienhuis.nl