De tietenbus

Weglopend van mijn auto bel ik haar even op en meld: “Ik ben al in Aalsmeer!” Ze antwoordt met een verbaasde ‘oh’. “Je was zo druk met Teamen dat ik je niet heb gestoord.” Ondertussen denk ik wat een bizar werkwoord ‘Teamen’ is. Skypen of Zoomen klinkt toch beter. “Ben je al in de tietenbus geweest?” verstoort ze mijn gedachten. Ik vraag haar het nogmaals te zeggen, want haar stem verdwijnt in de razende wind om mij heen. Of komt het door het afweermechanisme genaamd oost-Indisch-doof? Ik vind dit vreselijk.

Blij met wat ik heb
Nee, niet die tietenbus, maar het woord. Het zijn mijn borsten en ik ben blij dat ik ze heb. Ze blijven groeien als ik dikker word. En als ik afval blijven ze gewoon zichzelf en gaat er geen grammetje meer vanaf. Het meest stabiele in mijn leven en wil het dolgraag zo houden. Dus ik loop met een rustig gevoel verder naar de tiet… nee, naar de borstenbus. Oké, laat maar. Het klinkt of ik nu naar de slager ga. Help me als je een beter woord voor me hebt.

Reddeloos zonder formulier?
Halverwege de hoge trap naar boven gebeurt er iets met me. Tja, mocht je zenuwen hebben voor het onderzoek, dan doet zo’n trap vast veel met je. Bij mij schieten allerlei gedachten door me heen, zoals: een koe moet ook altijd een loopplankje op als ze gemolken wordt. Mijn belangrijkste gedachte is: vergeten. Ships, dat formulier vergeten. Hoe ga ik bewijzen dat ik echt een afspraak heb en echt wel wil dat mijn twee meiden onderzocht worden?

Blijf achter de ketting
Bovenaan gekomen roept een lieve dame om de hoek: “Even wachten achter de ketting.” “Mevrouw, dat wil ik wel, maar ik heb ook een vraag aan u.” Nog steeds vanuit het onzichtbare geeft ze mij de boodschap met de strekking: rustig blijven, mond dicht, geen ongeduld, want een andere dame wordt eerst geholpen. Ik zie niets, dus ik geloof haar direct. Ik ben lief, want ik weet dat ik haar dadelijk poeslief ga vertellen dat het natuurlijk geen probleem is dat ik hét formulier niet bij me heb. Of zij dat ook vindt?

Argwaan in de tietenbus
Toch bijzonder wat coronamaatregelen met je doen. Hebben we nog enige creativiteit om zaken op te lossen en gewoon te geloven dat ik Elisabeth Maria ben, geboren in Brummen? Nee, dat is niet mijn achternaam, maar de gemeente waarin ik ben geboren. En ja het klopt, ik heb een huisarts in een hele andere plaats. Dat komt, omdat je in mijn woonplaats Nieuw-Vennep wel mag vertrekken bij een huisarts, maar nooit naar een andere huisarts mag gaan in hetzelfde dorp. Ja, dat klinkt inderdaad als maffiose toestanden.

Bemoeienissen zonder te kijken
De lieve dame achter de balie heeft een beetje moeite met de afwezigheid van mijn formulier. Zelfs de volgende dame om de hoek bemoeit zich ermee. Ze denkt me te kunnen helpen en roept uit het niets: “Brummen? Ik heet Brumming.” Dat klinkt toch bijna hetzelfde. Wat een toeval.

Verscholen achter mijn mondkapje
Het is duidelijk de dag dat de lieve dame achter de balie even getest wordt hoe stressbestendig ze is. Lichtelijk uit balans zegt ze: “En daarom hebben we formulieren!” Het bezorgt me een glimlach op mijn gezicht die zij niet ziet, want het is verscholen achter mijn mondkapje. Verplicht, want we gaan het komende kwartiertje onder de anderhalve meter grens duiken. Nog steeds innerlijk rustig pak ik mijn telefoon en zoek mijn visionboard 2021 op. Het heeft een geweldig tekst erop:

‘We zijn ontwend te leven in een wereld die verrassend is’

Spelen met je intenties voor het leven
Ik vond het zo’n inspiratiebron dat ik het toen heb opgeplakt op mij droombord. Gewoon om te ontdekken wat het me gaat brengen. Nou, ik kan je vertellen: veel! Wat een zaligheid om te spelen met je intenties voor het leven. Dankbaar te zijn voor de dingen die goed zijn. Loslaten waar je controle over wilt hebben. En ontdekken dat na anderhalf jaar coronatijdperk het wel bizar raar voelt als een onbekende op je huid zit. Zoals de lieve dame in de heilige ruimte van de borstenbus.

Een speciale aanpak
Ik geef haar aan dat ik een beetje last van mijn onderrug heb. Mijn bovenlichaam neemt hierdoor minder soepel de verschillende standjes aan. Zo geweldig, ik krijg per direct de volledige ondersteuning van haar. Een speciale aanpak. Het is alsof ik spontaan een tweede rug erbij krijg.

Niet ademen
Achter mijn lapje hap ik naar adem. Weg anderhalve meter zone. Het is snel schakelen voor mij en dan doe ik braaf wat ze zegt, uit lijfsbehoud voor mijn twee meiden: adem in, niet ademen en adem uit. Ga dat eens doen met een mondkapje op. Al na drie seconde wil je happen naar lucht dat nergens aanwezig is, ook al weet je verstand dat je met gemak de twintig seconde haalt zonder door te ademen.

Dankbaarheid
Deze keer ben ik dolblij dat de fotoshoot snel klaar is. Helaas vandaag geen klein praatje met de lieve dame dat ze geweldig werk doet. Ze heeft het druk. Jammer, want ik wil zo graag zeggen wat een hartzaak de dames in de borstenbus elke dag nastreven. Het lijkt mij doodsaai routinewerk. Wat een prachtige focus hebben ze om het zo aangenaam mogelijk te maken om onze dierbare borsten plat te drukken. Wat een motivatie om preventief werk te verrichten om mij en andere vrouwen gezond te laten zijn.

Ja, ik ben intens dankbaar voor deze dames in mijn en ons leven! Zij mogen blijven in de tietenbus.