Wat politierechercheur, journalist en verandermanager voor mij gemeen hebben

Ik wist het al vroeg in mijn tienerjaren: politierechercheur, journalist of de Sportacademie. Dat wilde ik. Waar anderen bij het ophalen van hun middelbareschooldiploma nog in het duister tasten over hun studiekeuze, had ik keuzes te over. Maar alle drie de opleidingen volgde ik uiteindelijk niet. Bij de Politieacademie rolden ze met hun ogen toen ik antwoordde op hun vraag ‘Hoe neem jij de roltrap?’ “Met twee treden tegelijk meneer!” Of ik over een paar jaar wilde terugkomen met iets meer geduld (waarin ik ook hoorde: met iets minder eigengereidheid en een beetje meer volgzaamheid). 

Mijn ouders praatten me, een van de zeldzame keren dat ze zich tegen mijn keuzes aan bemoeiden, de Sportacademie uit het hoofd. Met een schrikbeeld van eeuwig lesgeven aan klierige jongens en verveelde meisjes die bang waren om een nagel te breken, liet ik die keuze snel varen. Voor de School voor Journalistiek in Utrecht werd ik tweemaal uitgeloot en ik besloot me als voorbereiding op de ‘derde maal is binnen’ alvast te vestigen in Utrecht. Waar ik in dat verloren jaar mijn propedeuse voor Kunstgeschiedenis wilde halen. Art criticism leek me wel wat. Maar ik werd verliefd op deze studie en liet ook de School voor Journalistiek aan me voorbijgaan. 

Toch laten je passies zich niet verloochenen. Ik rolde na mijn bul snel de (marketing)communicatie en interne communicatie in, en bij alle werkgevers gaf ik ook leiding aan bedrijfsjournalisten. Ik werkte bijna vijf jaar bij de Politieregio Utrecht, haalde alsnog een graad in lesgeven en trainde het voetbalteam van mijn zoon.

Terugkomen bij waar je al was
Eind 2017, toen ik uit de diepe afgrond van mijn burn-out klom en de voordelen ervan me in het gezicht sprongen, nam ik de tijd om eens na te denken over wat ik nu wilde worden als ik groot was. En ik realiseerde me dat in mijn voorgenomen keuzes van vroeger en de banen die volgden, ik een duidelijke rode draad kon ontwaren, namelijk ‘Het èchte verhaal’.Als hoofd Communicatie kwam ik altijd bij organisaties binnen als de spreekwoordelijke ‘5-voor-12’ situatie al was gepasseerd en flinke koerswijzigingen op stapel stonden. Het echte verhaal ophalen bij het management, de medewerkers en klanten én vertellen, als een rasechte journalist of speurneus, bleek een van mijn sterkste kwaliteiten te zijn. 

Bij een echt verhaal hoort ook echt luisteren en hoe druk ik ook kan zijn in mijn doen en laten, ik luister. Boven de tafel en onder de tafel. En als ik opdrachtgevers, zoals CEO’s, wat langer ken, heb ik het verhaal al geschreven voordat de opdracht komt. Wanneer ik de vinger precies op de (zere) plek kan leggen, of de beste kwaliteiten en kansen achterhaal en daar woorden aan mag geven, dan gaat werken gewoon vanzelf. Ik vind het fantastisch om een ander te laten schitteren en lezers te beroeren. Want een goed, oprecht verhaal beweegt wat in de ander. 

De schrijver in mij is herboren en het voelt alsof ik thuiskom, terug bij waar ik altijd al was.

Vrijheid boven zekerheid
In de veranderingen van organisaties weet iedereen inmiddels dat wanneer een goed verhaal ontbreekt en mensen de weg kwijt zijn over het waarom, waar naartoe en hoe, er niets beweegt.

Inmiddels ben ik zelf in transitie en laat ik mijn praktijkervaring op het gebied van ‘change’ aanvullen met de inspirerende opleiding ‘Interventiekunde’ bij het Balkon en kan ik mijn diploma voor de mastermodule ‘Psychologie en Verandermanagement’ aan de muur hangen. 

Ik ben trots, ik leer, maar wil ik dit? Ik heb mezelf twee jaar gegund om te onderzoeken wat ik echt wil en in welke vorm. Dat is de ene dag supergaaf en de andere dag verschrikkelijk onzeker. In de laatste aflevering van ’Ik vertrek’ zei de jonge meid die naar Bali emigreerde: “Ik kies vrijheid boven zekerheid.” En ik denk dat dat mijn tweede rode draad is. 

“Mam, het was zo gaaf!”
Mijn zoon Mick rondt dit jaar zijn VWO af. Een jaar later, omdat hij door de tweede maal Pfeiffer negeren, ook in een burn-out raakte. Daar zaten we, met zijn tweeën thuis. Een bijzondere en leerzame tijd. Want omdat ik zelf stilstond, zag ik veel beter wat er met Mick aan de hand was. Omdat ik zelf andere keuzes maakte, kon ik Mick beter advies geven.

Hij is nu aan het bedenken wat híj wil worden als hij groot is. Psychologie, al jaren zijn wens, of toch maar Bedrijfskunde in Rotterdam. Ik zie een schrijver, een spreker, een (organisatie)psycholoog in hem. En ik kan nu oprecht tegen hem zeggen: kies met je hart, kies wat vanzelf gaat, kies waarvan je gaat vliegen. 

Vorige week kwam hij thuis en hij straalde 1000 watt. Hij had klas 4 VWO verteld waarom naar Taizé gaan (een mini retraite in een klooster in Frankrijk) voor hem een hele goeie keuze was, wat het hem heeft gebracht. “Kijk, ik denk daar wel van tevoren goed over na mam. Ik heb er een heel persoonlijk verhaal van gemaakt. En ik begon met vertellen hoe jij en ik het bespraken en jij zei dat dit een kans waarvan als je ouder bent, wenste dat je dit had gedaan. En het was ook zo, al ging niemand van mijn vrienden mee. Het was zo gaaf mam, ik kreeg hele leuke vragen en …”

Ik moest huilen, zo trots was ik, zo geroerd door zijn talent en zijn energie. Ik hoop maar dat hij onthoudt waar hij goed in is. 

Verandermanagement
Voor nu werk ik tot de herfst bij Axis into Management, een uniek en eigengereid verandermanagementbureau. Als communicatieadviseur haal ik hun echte verhaal naar boven in een nieuw merk en probeer ik het beter te vertellen. Ik voel me bijzonder thuis bij hun drive om in organisaties ‘alles op tafel te krijgen’ en problemen ‘concreet te maken’ om zo managers, medewerkers en de resultaten te ontwikkelen.  

Fotobijschrift: In mijn meditatietraining ‘van Hoofd naar Hart’ moest ik een foto uitzoeken van mezelf als kind. Mijn moeder zocht in haar fotoalbums deze voor me uit. “Omdat je nu zo bezig bent met schrijven en taal. Jij kon als kind al zo mooi voorlezen, dat zei de meester al in groep 3.” Op de foto ben ik 7 jaar en lees op mijn knieën een Sinterklaasgedicht voor.

0 thoughts on “Wat politierechercheur, journalist en verandermanager voor mij gemeen hebben”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *