Vooruit durven kijken

2025 is bijna voorbij. Er is heel veel gebeurd in dit jaar. Een jaar van rouw, verdriet gemis, maar ook van delen en verbinden. Ik ben onderweg naar balans, zoekend naar een nieuw evenwicht, verder kijken naar relaties, mijn levenspad. Goede dagen en moeilijke dagen wisselen elkaar af. Er zijn dagen gevuld met triggers; golven van bijzondere momenten, emoties en gevoelens trekken voorbij. Ik blik geregeld terug en gun mezelf de tijd om in het hier en nu aan te komen. Af en toe een blik naar voren om te voelen, af te tasten, te ervaren. Dat brengt me telkens een paar stappen vooruit. En dan straks 2026 – dat volgens alle voortekenen een heel speciaal jaar lijkt te worden. 

Meer dan een jaar geleden
Onze zoon wordt snel groot, al bijna 18 jaar. Hij zit vol plannen en heeft zijn blik op de toekomst gericht. Na een worsteling om zijn stropdas op de juiste manier te knopen, breng ik hem naar school voor zijn laatste kerstgala. Hij heeft er zin in. Ik wens Milo een fijne avond en rij naar huis. Vol trots op onze zoon, die zich door dit laatste schooljaar manoeuvreert, bewust van zijn groei en de processen die hij doorloopt. Ik ben blij dat hij het zo goed doet, en verwonderd over de tijd die vleugels heeft gekregen. Het is alweer meer dan een jaar geleden dat de tijd stil stond en mijn lief plotseling overleed.

Langzamerhand voelt het lichter
Langzaamaan krijgt alles een plek; het leven neemt stapvoets een andere vorm aan. Een vorm waarin ik mezelf kan dragen. Ik ervaar dat het langzamerhand lichter voelt. Minder zwaar. Geregeld voel ik dankbaarheid voor alle jaren die ik met mijn lief heb mogen delen. Momenten, dagen, jaren gevuld met liefde, genegenheid. Samen door het leven gaan, ieder op een eigen pad. Het beste in elkaar naar boven halen om verder te groeien. Ontwikkelen, in de relatie, maar ook los van elkaar. Onderweg naar steeds een stukje beter om te ontdekken dat er meer mogelijk is. Samen op reis naar onze oude dag, dacht ik. Maar dat liep helemaal anders. 

Lastig om denk- en voelruimte te vinden
Ik schuif aan bij mijn bureau en schrijf verder aan dit blog. Tijdens mijn saunabezoek, een paar dagen terug, ben ik hieraan begonnen. In een omgeving waar er altijd iets te doen is, vind ik het lastig om denk- en voelruimte te vinden. Af en toe heb ik het nodig om een dag te creëren zonder al te veel afleidingen. In de sauna vind ik wat ik zoek. Mijn drukke leven staat dan even stil. Het geeft rust en ik heb tijd om stil te staan, te overdenken en orde in mijn hoofd te scheppen. Iets wat van tijd tot tijd nodig is. Zo merk ik op wat me anders ontgaat en leer ik bewust ruimte te maken om dit steeds meer thuis te kunnen doen. Natuurlijk is zo’n saunadag ook erg lekker ontspannen.

Net alsof het steeds meer bij me gaat horen
De laatste maanden ben ik weer langzaamaan in beweging aan het komen. Soms snel en hard. Op andere momenten bijna voetje voor voetje. Af en toe tuur ik om me heen terwijl ik stilsta. Dan tast ik af, eerst in mij, daarna erbuiten. Ik voel dat ik verder wil. Dat de rouw en verlies om mijn lief met me meereist. Het is aanwezig, alleen is het in ontwikkeling. Net alsof het steeds meer bij me gaat horen. Dat roept wisselende gevoelens bij mij op. Enerzijds helemaal prima om het verder met me mee te dragen, anderzijds best een beetje raar dat het met me mee blijft reizen. Het hoort bij me, dat is duidelijk. 

Innerlijke beweging als kompas
Ik volg mijn innerlijke beweging, gebruik het als kompas. Dat brengt me naar waar ik heen wil. Door beweging geef ik ruimte, expressie aan mijn emoties. Dat zorgt voor meer zelfbegrip. Emoties zijn er genoeg. Ze golven als innerlijke bewegingen door me heen en vormen een soort graadmeter. Ze raken aan, maken bewust en leggen bloot. Door geregeld in beweging te blijven, ontstaat er ruimte om verder te kijken, bezig te zijn met doelen en stappen te zetten. Er ontstaat ruimte.

“Beautiful days do not come to you.
You must walk towards them”
(Rumi)

In de afgelopen periode is mij duidelijk geworden dat: 

• De levenslust en passie er zeker nog zijn 
• Ronald geregeld voelbaar is 
• Mijn bedrijf Kailos verder mag gaan groeien en ontwikkelen 
• Mijn levenspad totaal anders kan lopen dan ik vooraf kan bedenken
• Er altijd iets te vinden is waar ik dankbaar voor ben
• De manier waarop ik in het leven sta bij mij hoort
• Het leven lang niet altijd een groot feest is, dat ik wel zelf bepaal hoe ik de slingers ophang
• Ruimte, rust voor mij zorgt voor helderheid, inzichten
• Mijn veerkracht, zelfvertrouwen groter is dan ik dacht
• Rouw en gemis verder met me meereist

Ik durf het aan
Komend jaar ligt als een blanco pagina op me te wachten. Gevoelsmatig voelt het als een nieuw begin. Iets wat ik lastig vind om te voelen. Natuurlijk ben ik nieuwsgierig wat me te wachten staat. Alleen had ik het liever anders gezien. Verdriet heeft geregeld een scherp, rauw randje. Het gemis schuurt. Toch durf ik het aan om verder te kijken en mij niet te laten beperken door schuldgevoelens. Ik loop verder op mijn pad, maak herinneringen met Milo en alle lieverds die om me heen staan, zodat ik de moed kan vinden om verder te lopen. Met de herinneringen die ik met me meedraag en mijn armen vol liefde, licht en warmte. Richting mooie momenten, dagen. Zonder me bezwaard of schuldig te voelen. Het nieuwe jaar in.

Durf jij? Heb je de moed om verder te lopen? In beweging te komen? Te ontdekken wat er gebeurt als je echt eerlijk bent naar jezelf? Wil je verder lopen zonder belemmerende drempels? Gun het jezelf. Meer weten? Mail me: kailosinzichten@gmail.com