“Hoe gaat het; kun je al een beetje lopen? Nee, ik bedoel niet hardlopen.” Het is mijn hardloopmaatje Lisan die vraagt hoe het met me gaat nu ik al een paar weken met gescheurde enkelbanden thuis zit. Uitgerekend opgelopen tijdens een hardlooptraining.
Ik antwoord: “Lopen gaat beter. De fysio is tevreden, en ik ook. Maar wel met de duidelijke boodschap: ‘Miranda, het gaat beter, maar niet sneller’ – en de hoop dat ik binnen twaalf weken alweer een heleboel kan. “Fijn dat het beter gaat. Komt die andere opdracht ook nog weer op een andere manier terug, hij blijft je achtervolgen” zegt Lisan. Ik moet even nadenken hoe ze dit bedoelt, maar dan schiet het me te binnen. Ik reageer met: “Zo had ik hem nog niet begrepen, heel scherp van je. Dank je.”
Het thema dat speelt
Vanaf het moment, afgelopen september, dat ik ja heb gezegd tegen deze hardlooptechniektraining is er maar één thema dat speelt: ‘Miranda, waarom wil je altijd al daar zijn en niet hier?’ Ik hoor het Vincent, mijn hardlooptrainer, bij onze kennismaking nog zeggen: “Miranda ga je altijd zo snel?” Ik moest lachen toen ik het hoorde, en dacht aan het overleg dat ik had met mijn tweelingbroer, in voorbereiding op onze 50e verjaardag. Aangezien onze verjaardag volop tussen kermissen en andere festiviteiten viel, hadden we af te stemmen. “Wanneer wil jij?” vroeg ik hem. Zijn antwoord: “Ik heb je destijds al voor laten gaan (doelend op onze geboorte), dus kies jij maar.”
Ik was het gewend om voorop te lopen en in dit geval als eerste te zijn. Zou het daardoor komen? vroeg ik me af. Iedere training kwam ik het stuk van versnellen tegen. Ondanks dat ik het mijn lijf echt gunde om te vertragen, en ik mijn hoofd de opdracht gaf om écht te luisteren naar de vraag of opdracht die er werd gesteld.
Pittige constatering
Het patroon van ‘versnellen’ dat blijkbaar zo met mij was vergroeid, was iedere training een pittige constatering. Tot het moment, 24 november dat de oefening mijn balans verstoorde, ik uitgleed en tot stilstand kwam. Zes tot twaalf weken rust zei de fysio, als remedie voor ingescheurde enkelbanden. Een streep door mijn doel om de 5 km in ‘s Heerenberg te lopen de derde zondag van januari. Een doel waarmee ik een eind op weg was, waarin ik volledig geloofde dat ik de finish zou halen.
Wat ik van die val heb geleerd, is dat je niet de finish haalt door te versnellen, maar door te vertragen. Dat wanneer je niet effectief genoeg luistert, nog niet op de diepere laag van het stuk zit – daar waar je systeem schuurt en knelt – je lijf wel op de pauzeknop drukt.
Ik voel haar, maar ze moppert niet
Vandaag besluit ik om mijn hardloopschoenen weer aan te trekken; het is tijd om vanuit vertragen weer stappen te zetten. Zoals altijd loop ik eerst in tien minuten een stevig wandeltempo – mijn warming-up, om aansluitend hetzelfde te doen in hardloopstand. En ik ontdek dat mijn conditie nog prima is, ondanks deze ruim zeven weken van vertragen. De enige vraag die speelt is: hoe voelt mijn rechtervoet? Ik voel haar, maar ze moppert niet.
In de vertraging zit de echte beweging vooruit
Tijdens de cooling down verwonder ik me over hoe leeg mijn hoofd is – geen tollende gedachten zoals het patroon van versnellen dit kan activeren. Ik zeg dag oud, hallo nieuw, want in de vertraging zit de echte beweging vooruit.
Ben jij zoekende naar het nieuwe?
Wacht dan niet totdat een val je uit je versnelling haalt, maar vertraag nog voordat je lijf je dwingt dit te doen. Kun je daarbij wel wat input van een ‘ervaringsdeskundige’ gebruiken, die met een kleurrijke bril naar jou en jouw systeem kijkt, contact me dan.
En vandaag, op de derde zondag van januari, sta ik aan de finish mijn maatje aan te moedigen die de halve marathon van Montferland loopt.
