Het is zondagochtend iets voor tien uur als ik de ruimte waar de workshop Leer werken met de Biotensor binnenstap. Er heerst een serene rust en de beschikbare stoelen lonken me uitnodigend toe. Intuïtief kies ik de plek het dichtst bij de deur. Vanaf hier heb ik goed zicht op het whiteboard met uitleg. Heel even zit ik onwennig, maar ik vertrouw erop dat dit precies de goede plek is in de groep en ruimte. Inmiddels ben ik gewend geraakt aan het feit dat als ik bij Anna Touw-Smit ben, alles klopt. Mijn onbewuste durft zichzelf te zijn als ik bij haar ben.
Nieuwe mogelijkheden en ervaringen
Na het welkomstwoord, een korte inleiding en de voorstelronde deelt Anna de biotensors uit. Ik krijg er een met een eikenhouten handvat. Op het moment dat ik de biotensor van haar aanneem, gaat er een lichte trilling door mijn hand en arm. Vervolgens vraagt Anna om de kaart uit het kaartendeck, die ze voor me heeft klaargelegd, om te draaien en voor te lezen. ‘Nieuwe mogelijkheden en ervaringen’ luidt de tekst. Opnieuw weet ik dat ook dit klopt.
Een moderne wichelroede
Een biotensor is een moderne wichelroede, ontwikkeld door de Duitse filosoof Dr. J. Oberbach. Het lijkt een wat vreemd object, maar is in feite een zeer gevoelig meetinstrument dat bestaat uit een handvat, een verenstaal-spriet (de tensor) en een contragewicht.
Trillingen en frequenties
Alles uit het universum bestaat uit trillingen of frequenties. Ieder mens en dier heeft een eigen frequentie, net zoals alle organen een verschillende frequentie hebben ten opzichte van elkaar. De biotensor is een soort hengel waar je de trillingen mee opvangt. Het gebruik van de biotensor is heel breed inzetbaar en het geeft je een scala aan mogelijkheden om jezelf en je omgeving in harmonie en evenwicht te brengen.
We proberen van alles uit
Wanneer elke cursist de biotensor in ontvangst heeft genomen, nodigt Anna ons uit om te oefenen en te wennen aan het meetinstrument. We proberen van alles uit en lachen wat onwennig als de biotensor antwoorden geeft waar we niet op gerekend hadden. Gedachten en het onbewuste weten zitten soms absoluut niet op één lijn. Dat ga ik deze dag nog vele malen vaker opmerken en ervaren.
Naar buiten met de biotensor
Na de lunch krijgen we de opdracht om de tuin in te gaan om het beste medicijn uit de natuur te vinden. De zin die Anna ons meegeeft – “Dit is het allerbeste voor mij op dit moment” – schrijf ik op mijn hand. Eenmaal buiten zie ik allerlei mooie dingen die mijn aandacht vragen. Een spierwit veertje in het natte gras. Een diep donkergroen blad, een prachtig roze bloemetje, afstekend tegen de rode en oranje herfstkleuren. Ook vallen mij kastanjes, dennenappels en hortensia’s op.
Deze dorre stengel?
Herhaaldelijk spreek ik de zin uit, maar nee, niets van dat alles uit de tuin is het allerbeste voor mij. Mijn biotensor blijft bij elke bloem, blad, vrucht of veer waar het contact mee maakt, een negatief antwoord geven. Totdat mijn oog valt op een lange, rechte, dorre stengel met uitgebloeide en gedroogde sprietjes. Aan het uiteinde ervan zit een fraaie kromming. Als ik mijn biotensor ernaast houd, geeft het duidelijk het sein ‘ja’. Een beetje sceptisch en verbaasd test ik nog een keer, maar de uitslag is overduidelijk. Ja hoor, een dorre, uitgebloeide stengel is het allerbeste medicijn voor mij wat ik mee mag nemen uit de natuur. Een lach borrelt vanuit mijn binnenste omhoog en nieuwsgierig vraag ik me af wat het me te vertellen heeft.
In het midden breek ik de stengel af en neem hem mee naar de andere cursisten. Iedereen heeft iets in de hand. Sommigen hebben zelfs meerdere bloemen, takjes en bladeren meegenomen en laten het opgetogen aan elkaar zien. Met de stengel een beetje ongemakkelijk en stijf in mijn hand, sluit ik me bij hen aan.
Waarom geeft de natuur mij dit?
Weer terug in de ruimte bekijk ik de stengel eens goed en merk op dat hij hol is. De sprietjes die eraan zitten zijn stevig bevestigd en hebben sierlijke vormen. Ondanks dat ik meer en meer ontdek, begrijp ik de boodschap nog niet. Waarom geeft de natuur mij iets dat uitgebloeid, dor en droog is? Is het de bedoeling dat ik nieuw leven in moet blazen in iets dat ik als afgedankt heb beschouwd? Moet ik juist géén aandacht meer besteden aan zaken die oud zijn?
Als een loftrompet
Als ik aan de beurt ben om mijn ‘medicijn’ uit de natuur te delen met de groep, deel ik ook mijn gedachten die ik erover heb. Kordaat wuift Anna mijn gedachtegang weg en vraagt me naar het uiteinde van de stengel te kijken. Ik mag mijn aandacht vestigen op het feit dat deze helemaal hol is en dat het uiteinde zich vormt als een loftrompet. De aanwezige stevige sprietjes lijken vrolijk te dansen. Het wordt me ineens duidelijk; dit medicijn uit de natuur leent zich ervoor om doorheen te blazen. Het nodigt me uit om meer van me te laten horen. Ook mag ik vertrouwen op het feit dat wat ik ten gehore breng, anderen motiveert, stimuleert en inspireert.
Nieuwe mogelijkheden in mijn praktijk
Dankbaar neem ik aan het einde van de dag mijn biotensor én het ‘medicijn’ uit de natuur mee naar huis. Verlangend naar de nieuwe mogelijkheden en ervaringen die ik hiermee op ga doen. Misschien wel in mijn praktijk voor borstweefselbehandelingen. Wie weet. Eerst maar eens oefenen op vriendinnen en mijzelf.
Wil je zelf ook kennismaken met de biotensor?
Of ben je nieuwsgierig naar wat deze voor jou kan betekenen? Kijk dan op de website van Anna en ontdek de vele talenten en kwaliteiten die zij in kan zetten om jou in evenwicht en harmonie te brengen.
