Ik ga eerst maar eens een pannetje soep maken. Warme, zachte, troostrijke soep vol tomaten, groenten en kruiden, met een snuf melancholie, een theelepel verdriet en een volle eetlepel angst. En ergens daartussen een kilo kracht, energie en kleur. Want ja, het is weer zo’n moment in het jaar. De dagen worden korter, het hoofd wordt voller en terwijl 2025 langzaam uit mijn handen glipt, voel ik mezelf automatisch terugbladeren. Wat ging goed, wat ging anders, wat deed pijn en wat gaf vleugels? Mijn hoofd draait overuren, mijn lijf voelt mee en ik zit er ineens middenin: het vertrouwde eindejaarsmijmeren.
De drukte in mijn hoofd
Ik sta op de drempel van een nieuwe fase. Mijn huis, mijn plek in Nederland wordt verkocht. De zolder ligt vol dozen die ik moet opruimen en eindelijk openmaak. Er zitten verhalen in die ik allang vergeten was. Een heel verleden trekt langs, terwijl ik ondertussen nieuwe plannen probeer te vormen. Mijn hoofd wil alles ordenen, begrijpen, analyseren, afronden. En eerlijk? Het is er een beetje druk. Slapen lukt de laatste weken matig en elke nacht lijkt mijn lijf te vragen: “Mevrouw Smit, wanneer komt er weer rust in dit circus?” Dus ga ik nóg harder nadenken, lijstjes maken, vragen stellen. Want dat is mijn oude vertrouwde overlevingsmechanisme. Het moet toch íéts opleveren?
De zin die alles veranderde
Tot een lieve vriendin ineens zegt: “Hou eens op. Je hoeft even niet nóg meer te reflecteren en te leren. Het werkte niet, dat is verdrietig genoeg. Jij bent goed zoals je bent.” Ik keek haar aan alsof ze zei dat koffie vanaf morgen verboden is. Hoezo níét reflecteren? Dat is mijn hobby, mijn talent, mijn levensstijl. Ik lééf op bewustzijn, groei, puzzelstukjes die ineens klikken. En toch bleef haar zin hangen. Wat als ze gelijk heeft? Wat als ík degene ben die blijft zoeken naar antwoorden die er al zijn? Het idee maakt me zacht, opgelucht, moe en opgewekt tegelijk.
Een brief van mijn hart aan mijn hoofd
Omdat mijn hoofd ook nu weer graag mee wil doen, bedenkt ze het volgende: Wat nou als mijn hart een brief zou sturen naar mijn hoofd? Hoe zou dat gaan? Nou, zo ongeveer:
Lief hoofd, dankjewel voor je harde werk. Je was waakzaam, nieuwsgierig, oplossingsgericht en zoekend, koppig en soms iets te fanatiek. Maar nu mag je rusten. Je hoeft niet meer te knokken of te twijfelen. Je hebt geluisterd naar mijn fluisteringen, naar wat ik wilde en nodig had. Nu mag jij mij volgen. Naar lichtheid, vertrouwen en liefde. Ga maar lekker soep maken. Ik neem het even over.”
Mijn hart maakt een sprongetje, ik zucht en mijn schouders besluiten spontaan naar beneden te zakken.
Radicale aanvaarding is het moedigste dat je kunt doen
Ik pak het boek Peace of Mind er weer bij, precies bij het hoofdstuk over radicale aanvaarding. En ik lees: “Radicale aanvaarding is vaak het moedigste dat je kunt doen. Het vraagt geen strijd, geen bewijs, geen overwinning. Alleen dit: durf je aanwezig te zijn bij wat er is, ook als dat NIET is wat je wilde?”
Als je stopt met vechten, stopt het gevecht
Volgens de auteurs vraagt aanvaarding om lef. Lef om niet te vechten tegen het verleden, niet te blijven piekeren of jezelf afwijzen. Want als je stopt met vechten, stopt het gevecht. Iets in mij ontspant. In mijn buik, de bron van moed en kracht, voel ik ruimte ontstaan.
Wat er overblijft is een pannetje soep
Aanvaarding is niet hetzelfde als ‘klaar zijn’. Aanvaarding is de deur open zetten naar rust. En misschien is dat wel precies waar deze tijd van het jaar om vraagt. Niet om grote plannen, niet om diepe analyses, niet om nieuwe versies van jezelf te verzinnen, maar om zachtheid, warmte. Om het besef dat het leven geen project is om op te lossen, maar iets om stap voor stap te beleven. En het vraagt om een pannetje troostrijke en voedende soep. Soms met een theelepel twijfel en verdriet. Soms met een eetlepel angst. En altijd met een bak vol liefde en aandacht.
6 reacties
Herkenbaar wat je schrijft Ingrid, dat talent, die levensstijl inclusief die klikkende puzzelstukjes…
Lief… dankjewel voor je fijne reactie! Een levensstijl die soms misschien ook een tandje minder mag, hihihi….
Prachtig verteld. Heel herkenbaar. T is wat he, die volle hoofden van ons. Altijd maar dat denken, dat wikken, dat wegen, dat moeten. Blijf jij nou maar een poosje soepjes maken. Het komt allemaal goed. Je hoeft niks meer te doen. Je bent alles al. Het wordt een mooi jaar, 2026. Dikke kus
Hahaha… wat een heerlijke reactie. Ik blijf inderdaad even soepjes maken en ondertussen aanpakken wat zich aandient. Per dag.
En heerlijk hoe alles wat je schrijft ook een boodschap kan zijn aan jezelf, toch? Je bent alles al. Het komt allemaal goed. Op naar 2026!
Mooie en herkenbare blog!
Het kan theoretisch allemaal simpel zijn maar is al dat reflecteren, groeien, beter willen worden, doorgaan, niet echt een vrouwending? Dat vraag ik mij nu af……mannen hoor ik er nooit over….moe van al dat denken en reflecteren maar toch…..volgend jaar heb ik mijn haarkleur al bepaald door je raadt het al te reflecteren etc……en door…..Dank voor je blog en geniet van je soep! Liefs Gina
Ik weet eerlijk gezegd echt niet of het een vrouwending is. Misschien iets van de feminine energie? We hebben allebei in ons. Feminine en masculine energie.
En ik zie mannen ook struggelen, maar misschien delen vrouwen het gemakkelijker? In alles wat ik weet en heb gelezen heb ik nog steeds geen antwoord op de vraag of het overdenken een vrouwending is.
En ach, nu is alles goed. Nu is nu. En als de soep maar lekker is en de haarkleur bepaald… ik ben benieuwd, hihihi… Liefs.