Op mijn tenen in de universiteitsbibliotheek van Granada

Hij zit verstopt, dat had ik al vernomen, de universiteitsbibliotheek van Granada. Hij stond al twee jaar op mijn verlanglijstje om te bezichtigen, maar ik heb gewacht totdat mijn ouders er waren. Mijn moeder, omdat ze net zo’n boekenwurm is als ik. Mijn vader, omdat hij dol is op oude gebouwen met een historisch verhaal.

De universiteitsbibliotheek van Granada zit verstopt in het Hospital Real, het voormalige koninklijke ziekenhuis. Geen reisgids die hierover schrijft en geen website waar je dit vindt. Fijn, vind ik, want daardoor komen er vrijwel geen toeristen. Wat ook de bedoeling is, want de universiteitsbibliotheek zit nokvol met studenten die geconcentreerd aan het werk zijn.

Spaanse zonnestralen
Vorige week was het zover. Mijn ouders waren al anderhalve week cultuur aan het opsnuiven in Granada, en intens aan het genieten van de overvloed aan zonnestralen. “In Nederland hebben we al zeker zes weken geen zon gezien!” riep mijn moeder toen ze door de douane kwam op Aeropuerto Federico García Lorca Granada-Jaén. Dat gemis hebben ze gelukkig goed ingehaald toen ze bij mij waren. In januari is het namelijk echt wintersportweer hier in Granada: strakblauwe lucht met een felle zon die zorgt voor een gevoelstemperatuur van ongeveer 15 graden.

Hospital Real
Met z’n drieën wandelen we naar de imposante entree van Hospital Real. De katholieke koningen (Ferdinand en Isabel) gaven in 1504 het bevel om een ziekenhuis te bouwen, als onderdeel van de stadsrenovatie nadat ze Granada hadden veroverd van de Moren. Er was namelijk nog geen ziekenhuis in de stad. Het werd gesticht om een breed scala aan medische en sociale functies te vervullen, waaronder het verzorgen van zieken, gewonden en armen.

Het project begon onder leiding van de architect Enrique Egas, die een ontwerp maakte in de laatgotische stijl met invloeden van de Renaissance. De bouw duurde tot in de 16e eeuw, waarbij verschillende architecten eraan werkten. Het gebouw is geïnspireerd op de middeleeuwse kloosterarchitectuur, het is vierkant met vier binnenplaatsen/patio’s die symbool staan voor orde en harmonie.

In de 16e tot de 19e eeuw speelde Hospital Real een cruciale rol tijdens epidemieën en was het een centrum voor medische innovatie in de regio. Maar met de opkomst van modernere ziekenhuizen in de 19e eeuw verloor Hospital Real zijn oorspronkelijke functie en begon het een meer administratieve rol te spelen.

Ik hoor het geklik van mijn vaders fotocamera als we door het statige ziekenhuisgebouw lopen. Op de begane grond is een prachtige expositie waar mijn moeder en ik eerst heengaan. Vervolgens verkennen we de binnenplaatsen, die destijds vooruitstrevend bedacht waren met als doel om de patiënten zo veel mogelijk van de frisse buitenlucht te laten genieten, wat beter is voor het herstel.

Nu van de Universiteit van Granada
In 1841 werd het gebouw overgedragen aan de Universiteit van Granada en omgevormd tot hun hoofdkantoor. Sindsdien dient het als zetel van het universiteitsbestuur, een onderzoekscentrum en dus de universiteitsbibliotheek.

Biblioteca Universitaria
Dan gaan we gedrieën door de deur van Biblioteca Universitaria, ik voel een aangename kriebel in mijn buik. Mijn bibliofiel-kriebel denk ik. We lopen de trappen op naar de tweede etage en stuiten op een dichte deur. Zo lijkt het. Overal in dit gebouw zitten kantoren van rectoren en professoren hadden we al gezien, dus dit zal ook wel zo’n kantoor zijn. Mijn vader zegt: “hier mogen we helemaal niet komen joh” en hij draait zich om. Toch duw ik voorzichtig tegen de gigantische massieve kloosterdeur. En verrek… ik ruik het al… dit is écht de bibliotheek! Rechts van de deur zit een beveiligingsmeneer achter een tafel. Hij vraagt om onze universiteitspas (hahahaha, we zijn 51, 84 en 88 jaar oud). Ik leg uit dat ik schrijfster ben, in Granada woon en dat mijn ouders hier op bezoek zijn. Dat we heel graag de bibliotheek willen bewonderen. Por favor? Hij lacht en vraagt om mijn identiteitsbewijs. Mijn naam en paspoortnummer worden op een papiertje gekladderd, die van mijn ouders niet, en hij knikt dat we naar binnen mogen. Met zijn wijsvinger tegen zijn lippen, het universele gebaar dat we muisstil moeten zijn.

Nokvol met studenten
Woeha! Daar gaan we. Mijn moeder gaat eerst even zitten in de grote vensterbank, zodat ze rustig om zich heen kan kijken. Mijn vader staat al het houten handbewerkte koepelplafond te fotograferen, en ik word als een magneet naar de enorme boekenkasten gezogen. Hier word ik echt intens gelukkig van. Deze universiteitsbibliotheek uit de 16e eeuw is nog zó prachtig in tact. En volledig in gebruik; de banken zitten nokvol met studenten achter laptops en studieboeken. In outfits anno 2025, aan kloostertafels en tussen geschriften die nóg veel en veel ouder zijn. Wat een fantastisch contrast, zo zie je in het filmpje.

Bibliofiel
De bibliotheek is voor mij, als boekenwurm en bibliofiel, een walhalla! We kijken onze ogen uit. Wat een schat aan historische boeken staat hier. En wat een fantastische ambiance. Ik denk dat ik mij binnenkort ga inschrijven bij de universiteit van Granada, om Spaans te leren natuurlijk, maar vooral om hier te kunnen werken.

Kom jij ook naar Granada?
Wil jij dit ook met eigen ogen bewonderen? En al het andere moois aan cultuurschatten dat Granada te bieden heeft? Meld je dan aan voor een van mijn schrijfweken:

• 23-30 april
• 26 mei – 2 juni
• 8-15 september

Ik coach jou een week lang intensief met jouw schrijfproject, maar ook ervoor en erna, zodat jij je optimaal kunt focussen, volledig weg bent van huis en kantoor en in vakantiesferen verblijft in de mooiste stad van Andalusië. Hier lees je er alles over.