Een paar jaar geleden was mijn kleindochter van toen 4 jaar een dagje bij mij. Papa en mama gingen een avondje uit en zij zou bij mij slapen en de volgende dag na het werk weer opgehaald worden. Dat was altijd een feestje. Een gemakkelijk kind dat heerlijk kon spelen en graag dingen samen met oma deed. Zo ook die keer.
Samen het avontuur aangaan
Na het nachtje slapen mocht zij bepalen wat we die dag zouden gaan doen. Nou dat kon ze precies vertellen, want daar had ze al over nagedacht. Ze wilde ’s middags koekjes bakken en dan alles mee naar huis nemen. Dat leek me een prima plan. Ik had dat ook al vaker gedaan met de kleinzoons, maar nog nooit met haar. Dus dat avontuur zouden we samen aangaan. Ik vertelde haar dat we dan boodschappen moesten gaan doen en na de lunch zouden gaan bakken. Een goed idee, vond ze. Het speelgoed werd uit de bak gehaald en ze ging heerlijk met de poppen spelen.
Het is haar met de paplepel ingegoten
Ik vroeg haar wat we nodig hadden om die koekjes te gaan bakken. Ze is wat dat betreft goed op de hoogte omdat mijn zoon chef kok is en regelmatig met haar kookt en bakt. Het is haar met de paplepel ingegoten, zeg maar. Ze noemde de juiste ingrediënten op en zei dat het allerbelangrijkste de versierseltjes waren, zoals ze dat noemde. Ze wist ook precies waar ze dat zou moeten zoeken bij de supermarkt. “Dat hebben ze alleen bij AH” zei ze. Boodschappentas en portemonnee gepakt en daar gingen we op weg naar het kleine winkelcentrum. Zij zou de winkel wel even zoeken.
De gekleurde versierseltjes
Ze kreeg van mij een klein winkelwagentje en ik las voor wat er op het briefje stond. Feilloos pakte ze de benodigde dingen totdat ze zei dat we het belangrijkste nog misten: de gekleurde versierseltjes. Er stond genoeg en het was nog lastig kiezen, want als het aan haar had gelegen, hadden we alle soorten meegenomen. Ik liet haar alles zelf op de band leggen en betalen. Vol enthousiasme vertelde ze aan de kassamedewerkster dat ze koekjes ging bakken met oma. Of ze dan ook wat kwam brengen voor de mensen in de winkel. Nou dat was geen goed plan, omdat er dan niet genoeg voor thuis was. Heerlijk zo’n opmerking.
“Oma, zo moet het helemaal niet”
We gingen naar huis en na de lunch zette ik alle ingrediënten klaar. Er kwam een klein trapje tevoorschijn zodat ze bij het aanrecht kon. Samen wogen we alles af en toen kon het feest beginnen. Ik vertelde haar hoe we dat zouden aanpakken. Ze keek me aan en zei: “Oma, zo moet het helemaal niet. Papa doet het heel anders en hij weet het veel beter dan jij.” Zo, dat was duidelijk. Ik vroeg haar hoe het dan moest en ze vertelde haarfijn de volgorde van het proces. Zo gezegd, zo gedaan. De uitgestoken vormpjes lagen op het bakblik en ik zette ze in de oven. Op een stoeltje ging ze voor de oven zitten en wachtte totdat de baktijd voorbij was. Het rook lekker en het liefst zou ze nu al geproefd hebben. Maar het belangrijkste moest nog gedaan worden: versieren.
Drie koekjes voor oma
Nadat ze afgekoeld waren, maakte ik glazuur en smeerde dat op de koekjes. Telkens als er een klaar was, deed zij er allerlei kleurtjes op en het resultaat was superleuk. Natuurlijk verdween er ook veel in haar mondje. Mocht de pret niet drukken. Aan het einde van de middag lag er een hele schaal vol heerlijke, zelfgebakken koekjes. Ze had besloten dat er drie koekjes voor oma waren en de rest ging mee naar huis. Dat vond ik een goed plan en terwijl zij weer ging spelen, ruimde ik de troep op. Overal in de keuken kon je zien dat er gebakken was.
Oma bleef achter met een warm gevoel
Aan het einde van de middag kwam mama haar halen. Vol trots vertelde ze dat ze koekjes had gebakken, maar dat oma echt niet wist hoe zoiets gedaan moest worden. “Ze moet het maar van papa leren hoor“, zei ze. Mama gaf een knipoog en alles spullen werden ingepakt. Koekjes in een trommel en daar ging ze. Trots op wat ze gemaakt had. En oma? Die bleef achter met een warm gevoel. Wat een heerlijk kind.
