Ik kan me nog zo goed herinneren dat ik als jong, onbegrepen, enigszins verlegen en ongeduldig tienermeisje van 14 niet kon wachten tot het echte leven zou beginnen. Dat ik zelfstandig zou zijn, mijn eigen weg mocht gaan, niet meer naar school hoefde, geen regels van ouders en docenten meer hoefde op te volgen en ik mijn vleugels uit mocht slaan, het echte leven invliegen. Wat was mijn onvrede en ongeduld toen nog groot.
34 jaar, dat is oud!
En ik herinner me ook de rare en beklemmende gedachte dat ik er wel een beetje vaart achter moest zetten, want in het jaar 2000 zou ik 34 jaar oud zijn. 34 jaar! Dat vond ik oud. Dan was je wel weer voorbij de beste, avontuurlijke en vrije jaren. Want dan moest je je leven op orde hebben, je werk, je huis, je gezin, alles op orde.
50 jaar en mijn leven op orde
Toen ik mijn 50ste verjaardag groots vierde, leek het alsof ik mijn leven inderdaad wel redelijk op orde had. Twee prachtige kinderen van 17 en 14 jaar, een heerlijk mooi huis, een eigen bedrijf en fantastisch werk. Tjemig, wat heb ik dat uitgebreid gevierd. In mijn tuin een feest met bier en bitterballen, prachtige lieve vrienden en familie, dansmuziek en een DJ mét saxofonist… We vierden het leven tot in de late uurtjes.
Achteraf lijkt het net alsof dat feest de afsluiting was van een periode in mijn leven, omdat ik daarna letterlijk en figuurlijk met een enorme vaart de overgang in duikelde.
Het leven na mijn 50ste
In het jaar dat volgt op mijn 50ste verjaardag verloor ik mijn bedrijf, mijn inkomen, mijn ondernemerschap, mijn maatje en business partner, mijn rookverslaving en het gezinsleven zoals ik dat jaren had gekoesterd en beschermd. Want mijn oudste kind ging studeren, ze ging het huis uit, op kamers. Het was oktober 2017. Dwars door dit alles heen kickte ook de fysieke overgang in. Met slapeloze nachten, vermoeidheid en vooral een hele grijze wolk die van binnen over mijn vrolijkheid neerdaalde. Ik voelde me zwaarmoedig, verloren, ontheemd en grijs. En het was ook nog oktober, de winter kwam eraan. Help!
“Het komt goed schatje”
“Het komt goed schatje” zei ik regelmatig tegen mezelf, ook al voelde het op dat moment echt niet zo. “Nu is het echt even pittig en te veel om aan te pakken. Maar het komt goed schatje.” Uiteindelijk zou het weer zomer worden, verdwenen de grijze wolken en ging de zon weer schijnen.
Een tattoo
Ik besloot deze gedachte, deze energie, deze levensliefde en de verbinding met mijn kinderen te verankeren op mijn lijf. Op 6 oktober 2017 liet ik mijn tattoo zetten. Op een plek waarop ik hem elke dag kan zien en mezelf kan herinneren aan de kern van waar het om gaat: liefde.
De weg naar liefde
Mijn tattoo bestaat uit een unalome met daarboven een abstracte weergave van een roos. De bloem van de liefde. Mijn roos is opgebouwd uit drie hartvormige rozenblaadjes. Mijn dochter, mijn zoon en ik. Pure liefde. Universele liefde. De ‘steel’ van de roos is een unalome. Dat is een krachtig boeddhistisch symbool dat staat voor de weg in het leven vol uitdagingen, omwegen en onverwachte gebeurtenissen. De unalome symboliseert het levenspad naar verlichting. In mijn geval naar de roos, naar de liefde.
Een unalome kan op veel verschillende vrije manieren vorm gegeven worden en het bestaat wel altijd uit een soort cirkel, een trap en een bovenste rechte lijn. De fases in ons leven waarin we in een cirkel leven van onwetendheid, door afwisselende emoties van stress, geluk, angst, struggle, en succes. Totdat we patronen herkennen, bewuster zijn, obstakels overwinnen en wijzer worden. De weg naar verlichting, vertrouwen of liefde. De weg naar het zijn in het nu.
En nu ben ik 55 jaar
Ik schrijf dit op de dag voordat ik 55 jaar word. Het is vrijdagochtend, 3 september 2021. Ik zit in het nazomerzonnetje in mijn tuin en denk iet een grote vette glimlach terug aan de afgelopen vier jaren. Wat is er veel gebeurd en wat heb ik veel gedaan, overwonnen, geleerd. Mijn beide kinderen zijn zelfstandig en wonen niet meer bij mij. Ik heb fantastische collega’s en werk als freelance trainer en coach. En het avontuur van de samenliefde staat op de stoep. Voor mij geen empty nest syndroom, maar heel veel vertrouwen en liefde in het nu en onwijs veel avontuurlijke plannen voor de toekomst.
Ik ben nog maar net begonnen
Er is nog zo veel wat ik wil doen, zien, beleven, creëren en voelen, terwijl ik terugkijk op bewogen, liefdevolle, pijnlijke, prachtige en avontuurlijke jaren. En met een tedere glimlach denk ik aan het meisje van 14 dat ik was. Ik geef haar in gedachte een warme knuffel en voel me dankbaar voor haar levenslust en nieuwsgierigheid. Het meisje dat niet kon wachten om haar vleugels in het leven te mogen uitslaan om het echte leven in te vliegen.
4 reacties
Prachtig verhaal 🙏
34 jaar , ja, dat was toen een soort van mening vanuit de maatschappij. Je moet het dan op orde hebben. Vooral als je (top) manager wilde worden / zijn. Echt bizar.
Wisten wij veel LOL
En kijk eens waar je nu staat? Wat een ontwikkeling, wat een bewustzijn. Je hebt mensen zoveel te geven en te leren, te coachen. En … stil staan zal jij nooit doen.
Zo mooi, vanuit je pure zelf geschreven, met zoveel gevoel .
Wat een reis maak jij en fantastisch om je zo lezen.
Proost op het leven en de universele liefde.
Liefs van mij xx
Verhalen over de betekenis van een tattoo zijn geweldig. En zeker als je zo je eigen kwetsbaarheid erin verwerkt. Prachtig geschreven.. Dank je wel voor dit inkijkje in jouw leven Ingrid.
Tja herkenbaar. Het leven na de 50ste krijgt weer een andere dementie. Wijsheid, rust en voorgang, op je eigen manier.