Jezelf toestaan om te stoppen met werken

Jaren achtereen coachte ik andere vrouwen. Ik gaf ze tips en handvatten. Ik leerde ze en liet ze ervaren waarom het zo ontzettend belangrijk is om kleine, haalbare stappen te zetten. Omdat, als je dat niet doet en in één keer van 0 tot 100 wil, het onnodig veel energie kost. En als het al lukt, de kans groot is dat je daardoor opgebrand raakt.

Mezelf toestaan om te stoppen met werken
Eigenlijk al vrij snel nadat ik thuiskwam te zitten, merkte ik dat de belangrijkste les voor mij zou zijn: mezelf toestaan om niet meer te hoeven werken. En dat ik eerst eens heel erg goed voor mezelf zou gaan zorgen. De grap is dat dat hele proces eigenlijk hetzelfde is als de trajecten die ik met mijn klanten had. En dat mij dat ook vaak lukte, om mijn klanten het belang van zelfliefde en zelfcompassie in te laten zien.

Zelfliefde en zelfcompassie
En nu was/ben ik aan de beurt. Mijn grootste doel was altijd: anderen inspireren. En dat lukte tot dan toe vrij aardig. Mijn nieuwe doel werd: mezelf inspireren. Zorgen dat ik gelukkig werd. Dat ik blij ben. Dat ik mezelf inspireer. En boven alles: dat ik mezelf toesta om de dingen te doen die ik leuk vind en er dan ook gewoon intens van te genieten. Zonder dat ik me schuldig voel.

‘Wat heb jij nodig?’
Ik voelde me zo ongelofelijk stom. Niet behulpzaam, maar toch heb ik deze vraag honderden keren aan mezelf gesteld. En iedere keer raakte ik in de knoop met het vinden naar de juiste antwoorden. Steeds weer moest ik toegeven dat er geen goed antwoord was op de vraag die ik mezelf stelde. Want het lukt gewoon stomweg niet om aan jezelf te dokteren. Dus besloot ik uiteindelijk wat ik anderen altijd adviseerde.

‘Als je er in je eentje niet uitkomt, vraag dan hulp’
Dat ene zinnetje. Het lijkt soms en zinnetje van niks. Maar snotverdorri, het kon hele dagen door mijn hoofd dwalen. Ik wist domweg gewoon niet welke hulp ik nodig had. Waarbij ik hulp nodig had. En al helemaal niet wat mijn stip op de horizon was. Ik had echt werkelijk geen idee.

Er waren zoveel vragen waar ik antwoord op wilde hebben.
– Wat moet ik doen om mijn hoofd rustig te krijgen?
– Waarom lig ik nachtenlang wakker?
– Hoe voorkom ik dat ik vaak meerdere dagen per week driekwart van de dag plat lig?
– Mijn hoofd doet het heel vaak niet, ben ik gek aan het worden of aan het dementeren?
– Ik vind het allemaal zo oneerlijk, waarom hebben niet alle vrouwen zoveel overgangsklachten?
– Waarom lukt mij niet gewoon alles wat ik wil doen?
– Waarom…? Waarom…? Waarom…?

Pijn en verdriet de ruimte geven
Ik realiseerde me dat het me in die emotionele achtbaan waarin ik mij bevond never nooit zou lukken om op welke vraag dan ook antwoord te krijgen. En dus besloot ik eerst ‘gewoon’ een tijdlang even helemaal niets te hoeven van mezelf. Ondanks alle oordelen en overtuigingen die ik daarover had. Gelukkig heb ik een heel lieve man die mij altijd overal bij steunt. Die, als ik heel eerlijk ben, soms zelfs beter voor mij zorgt dan dat ik mezelf toesta om ruimte voor mezelf in te nemen.

Volgende levensfase
Na dat intense diepe zwarte gat, waarbij ik steeds liever en milder voor mezelf werd en steeds beter voor mezelf zorgde, ervoer ik gelukkig een beetje meer ruimte. Tijd voor een volgende stap. Beter gezegd: een volgende levensfase. Zoiets als die van de wijze, ouder wordende vrouw, die ik ook ben.

Tijd voor rust en bezinning
Ik stelde mijzelf de volgende vragen en nam me voor daar net zo lang de tijd voor te nemen die ik nodig had. Nou ja, beter gezegd: neem. Want ondertussen heb ik wel in de gaten dat deze levensvragen wel meer dan ‘een beetje’ tijd en aandacht vragen. En dat gun ik mezelf ook.

• Wie ben ik, als ik geen ondernemerscoach meer ben?
• Wat wil ik?
• Wat en wie inspireert mij?
• Waar krijg ik energie van?
• Waar word ik blij en gelukkig van?

Die eerste vraag – wie ben ik als ik geen ondernemerscoach meer ben – dat was voor mij de meest pittige. Het voelde in het begin alsof mijn bestaan er vanaf hing. Alsof alle poten onder me vandaan werden gezaagd. Het deed me verdriet om afstand te moeten nemen van alle werkgerelateerde contacten. Alleen al omdat het zo’n fijne groep vrouwen was. Ik voelde mij daar goed bij.

Inzicht
Stoppen als coach voelde alsof er niets van mij overbleef. Wie ben ik dan wél, als ik geen coach meer ben? Wat ben ik dan? Het deed me inzien dat ik (een gedeelte) van mijn bestaansrecht ontleende aan dat wat ik deed als werk. Ik voelde me zó ongelofelijk stom. Waardeloos ook. Dat was nogal confronterend. Een pijnlijke confrontatie. Maar vooral ook: een geweldig inzicht! Eentje waarmee ik verder kon.

Kleine, haalbare stapjes
Ongeveer een half jaar nadat ik mezelf die eerste vraag stelde, merkte ik dat die steeds een beetje minder pijn deed, als ik mezelf er liefdevol mee confronteerde. Daardoor durfde ik het aan om mezelf ook de volgende vragen te stellen. En dat ik steeds vaker ongemerkt soms zelfs over de antwoorden fantaseerde.

Alles komt goed, hoe dan ook
Vanaf toen voelde ik steeds een beetje meer rust in mijn hoofd. Ontspanning in mijn lichaam. Toen realiseerde ik mij dat ik de bodem had geraakt van dit zware stuk in mijn leven. Dat ik er heel bewust voor had gekozen niet op die bodem te blijven zitten, maar dat ik me voorzichtig had afgezet en langzaam vanaf de bodem een weg naar boven heb gevonden. Eentje die bij mij pas. Die mij gelukkig maakt…

Wat doe als je er in je eentje even niet uitkomt?
Lukt het jou om, net als ik, jezelf (uiteindelijk) de rust en de ruimte te nemen die jouw hoofd en lichaam dan nodig hebben?