Deze zomer ben ik weer in de Zwitserse bergen om te wandelen. Ik kom al heel lang in het zuidoosten van dit prachtige land: het kanton Graubünden. En dan met name in het dorpje Waltensburg, een lintdorp waar verder niks te beleven is. Geen massatoerisme, alleen wandelaars en soms een fietser. Dit is de zesde keer op rij dat ik er ben en ik verveel me geen moment. Natuurlijk gebeurt er weer iets bijzonders.
We gaan met een busje naar een plek waar we afgezet worden om te gaan lopen. Er worden kaarten uitgedeeld en er wordt het een en ander verteld, onder andere dat we rond een uur of vier weer opgehaald zullen worden. De route is goed te lopen, we lopen richting Bündner Rigi, op 1607m hoogte. Dan naar Cuolm Surae en vandaar naar Surcuolm.
Er ontstaat een kleine opstopping
Al snel ontstaan er kleine groepjes en er zijn ook mensen die liever alleen lopen. Dat is geen probleem, want we wachten ook weer op elkaar. Onderweg zien we veel mooie bloemen, vooral de wilde orchidee. Het is een beschermde plant en niet de bedoeling dat je hem plukt. Het is prachtig weer en dan zien de bloemen er nog kleuriger uit. Na een tijdje ontstaat er een kleine opstopping. Wat is er aan de hand? Heeft iemand iets bijzonders gezien? Nee, dat niet. Er is iets vervelends met een schoen van een wandelaar. De zool van een van haar schoenen heeft voor een groot gedeelte losgelaten. Dat kan gebeuren, maar is niet echt fijn. Zo kun je niet doorlopen en eraf halen is ook geen optie. Maar wat dan?
Iemand haalt plastic tevoorschijn
Ik besluit een beetje op de achtergrond te blijven en te kijken wat er gaat gebeuren. Iedereen staat nu bij elkaar en kijkt naar het probleem. Je ziet ze denken: hoe lossen we dat op? Er worden allerlei suggesties gedaan: duct tape, lijm , reserveschoenen, touw, rekverband. Dat heeft niemand bij zich, hoewel ik zie dat er twee mensen zijn die achter op hun rugzak een koordje hebben zitten. Je kunt daar iets tussen doen, maar je zou het kunnen gebruiken om de zool vast te binden. Als ik het tegen ze zeg, wordt er niet op gereageerd. In rugzakken wordt gezocht naar iets wat het probleem zou kunnen oplossen. Iemand haalt een plastic tas uit haar rugzak. En dan gebeurt er iets bijzonders.
De gepensioneerde longarts heeft de oplossing
In de groep is een gepensioneerd longarts aanwezig en hij gaat de klus klaren. Iemand zegt: “hij zal vast wel eens gehecht hebben in zijn loopbaan.” De plastic zak wordt minutieus in elkaar gerold als een soort touwtje zeg maar: hechtdraad. Dat moet zo strak mogelijk zodat het ook langer wordt waardoor het geknoopt kan worden. En dan is het moment daar: gaat het lukken om de zool vast te binden en is het ‘hechtdraad’ sterk genoeg om de wandeling uit te lopen? We zijn immers nog niet zo lang onderweg. Het voordeel van bergschoenen is dat er een goed profiel onder zit en daar kan onze heelmeester wat mee. Hij vlecht het plastic ‘hechtdraad’ zorgvuldig tussen het profiel van de zool en houdt genoeg over om het bovenop vast te binden. Klus geklaard. Het zit stevig genoeg, maar zal het houden? Als hij klaar is, staat onze heelmeester tevreden te kijken naar het resultaat. Iedereen blij. We kunnen weer verder.
“Ruhetag”
Bij het volgende punt willen we drinken, maar het is dinsdag en dat blijkt in Zwitserland voor veel horecagelegenheden ‘ruhetag’ te zijn; alles is gesloten. Voor de gesloten deur blijft een aantal mensen wachten. De schoen kan niet nog een heel eind verder mee. Het risico dat het loslaat is te groot en dan begint het probleem weer van voren af aan.
Zijn oplossing vond ik goud waard
De rest van de mensen loopt door tot het ophaalpunt. Als we terugkomen bij het hotel zit het plastic toch nog goed om de schoen. Wat ik interessant vond aan dit schouwspel was dat iedereen een oplossing dacht te hebben en toch duurde het geruime tijd voordat er actie ondernomen werd. Mensen roepen dingen door elkaar heen en luisteren niet echt naar wat de ander zegt. Onze redder in nood dacht gelukkig heel praktisch na bij dit probleem en zijn oplossing vond ik goud waard. Op één schoen kun je immers niet verder.
