Ik zie oma’s hart smelten

Het is donker als we aankomen, papa laadt alle spulletjes uit, best veel, het meeste is voor mij. Mama tilt mij uit het stoeltje, ik ervaar meteen meer bewegingsvrijheid. Heerlijk. Dan hoor ik een vaag bekende stem, warm, liefdevol en een beetje laag. Ik zie een gezicht en uitgestrekte armen die mij aanpakken van mama. Ineens ben ik in een behaaglijke, zacht verlichte ruimte.

Ik word neergelegd en verlost van mijn beperkende maar warme jas en muts. Dezelfde stem praat tegen mij, op zachte toon, ik moet er voorzichtig van lachen. Ze komt mij ergens bekend voor. Dan zie ik ook een lach tegenover mij en ik geef een gulle lach terug. Het gezicht, ik herken iets en toch is het niet papa. Als papa dichterbij komt, haar een dikke knuffel geeft en haar ‘mama’ noemt, vind ik dat apart. Dit is niet mijn mama. Dan zegt papa dat we voor het eerste bij oma thuis zijn. Vandaar dat ik iets herken in haar gezicht, het is de mama van mijn papa en dus mijn oma. 

Nieuwe geuren, andere kleuren en vormen
Als ik rechter op zit, zie ik haar huis. Heel anders dan thuis. Nieuwe geuren, andere kleuren en vormen. Na het eten mag ik naar weer een nieuwe ruimte, het blijkt oma’s slaapkamer te zijn. Er is een prachtig zacht licht met een schijnsel op het plafond boven mij en ook een stukje op de muren. Het lijkt wel een sterrenhemel. Ik hoor muziek en oma zingt een nieuw liedje voor mij, zachtjes dommel ik in slaap.

Dan voel ik iets op mijn buik
Als ik heb gegeten zie ik weer een andere plek, papa en mama zijn daar ook. Ik lig zoals altijd tussen hen in, maar dit is wel een kleiner bedje. We liggen gezellig tegen elkaar aan. Ik word opgetild en we gaan de trap af, dat voel ik aan de bewegingen. Ik hoor de vertrouwde stem en dan kijk ik in haar lachende gezicht, ik word toegedekt met een heerlijke warme deken. Ik moet een beetje huilen, trappel met mijn beentje en sla met mijn handjes om mij heen. Dan voel ik iets op mijn buik, haar hand net als die van papa, warm en zacht. Ze zingt weer heel zachtjes in het donker, mijn oogjes vallen dicht. Dan kunnen papa en mama ook even wat langer slapen.

Het stimuleert mijn visuele waarneming
Wanneer ik weer wakker word, ligt ze naast mij. Oma heeft – net als ik in de box soms zie – een boekje. Zo noemt mama dat. Mijn babyboekje heeft sterk contrasterende plaatjes en vormen, in zwart en wit, rood, blauw en geel. Het stimuleert mijn visuele waarneming, geen idee wat dat nu weer betekent.  Maar dat komt wel, ik ben pas 2 maanden, net gewend aan voeding in mijn buik, kleertjes om mijn lijfje en nog veel meer indrukken. Wel leuk om te zien dat ook oma een boekje leest, net als papa en mama. Dat moet wel belangrijk zijn. 

Tummy-time
Ik zal volgende keer nog eens goed kijken als ik weer op mijn buik lig te trainen. Ja echt, dat krijg je met twee fanatiek sportende ouders,  je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Soms zit in mijn stoeltje in de sportkamer thuis en zie ik ze in de weer met grote zwarte dingen en wordt er diep geademd, geblazen en gezucht. Trainen… daar worden mijn rug- en nekspieren sterk van zegt papa. Tummy-time heet dat. We doen dat een paar keer per dag, zoals op de foto. Oma doet aan hardlopen, ik weet niet wat dat is, maar ze is een tijdje weg en komt met een nat gezicht en hele warme handen terug.

Rust, reinheid en regelmaat 
Het is hier rustig en warm, ik voel mij fijn, moet veel lachen en slaap met meer regelmaat. Dan is het lekker schemerig in oma’s kamer en word ik weer blij wakker. Papa vertelt dat ze beter kijken wanneer ik moe word. Ze moesten mij ook een beetje leren kennen natuurlijk. De hele erge buikkrampjes zijn weer over, want ik ben nu gewend aan deze eerste aardse dingen. Rust, reinheid en regelmaat noemt oma dat, ik lach nog maar eens en zie haar hart smelten.

Ze zeggen dat ik hard groei, en ook steeds verander, ik vind het wel spannend. Na een warm badje en oma’s ‘spetter pieter pater’ versje gaan we weer naar huis. Ik krijg een dikke zoen van haar.