Met onze helm en life-jacket aan trotseren we de oversteek van drie sterk stromende rivieren. Tot aan onze navel in het frisse water, met een touw als leidraad dat van boom tot boom gespannen is, begint ons avontuur naar de Maya-grotten. Ik heb er zin in en stap dapper achter de breedgeschouderde gids aan, met achter mij mijn lange en sterke zoon.
De magie van een grot
Wauw. Wauw. Wat een magie en natuurschoon glinstert er om me heen wanneer we de beroemde ATM-grot binnengaan. Ik neem elk detail in me op: stalagmieten en stalactieten, de glinsteringen, de lianen, de temperatuur. De kalksteengrotten veranderen zelfs van kleur wanneer de zon heel even naar binnen mag schijnen en zich een weg baant door de jungle van Belize. Ik heb niet eens door dat ik nog tot aan mijn knieën in het water sta. De keien onder mijn voeten maken me wiebelig, net als het stromende water. Focus!
Oudheden
Mijn nieuwsgierigheid naar oudheden blijft mij fascineren. Vooral naar de energieën die ik soms ervaar – bijvoorbeeld in Pompeï, China, Athene en Egypte, maar helemaal in Karnak, waar ik op mijn 22e een spirituele ervaring had (lees mijn boek De lijn tussen magie & leven – Handboek bij verlies van en rouw om je dier).
Guatemala en de Maya’s
Nu ik door Guatemala en Belize reis, ben ik opnieuw geraakt door de Maya-cultuur. Wist je dat niet Mexico, maar Guatemala de grootste Maya-populatie van Midden-Amerika heeft? Maar liefst 40–55% van de bevolking is inheems – zichtbaar in taal en tradities.
De grot is een en al energie
Mijn hoofd duizelt een beetje. Ik wéét dat deze grot niet alleen informatie draagt, maar ook energie. Er is echter geen tijd om na te denken, want deze excursie staat als ‘zwaar’ bekend. De gids weet van mijn rugklachten en legt me bijna bij elke stap uit, kilometerslang diep de grot in, waar ik mijn voeten moet neerzetten. Ik vertrouw deze krachtpatser, en mijn zoon volledig. Ik klauter, schuifel over stalagmieten, zwem door nauwe rotsspleten waar je lichaam onder water is en je hoofd net zijwaarts tussen de rotsen past. Alleen dát al is voor mij zowel fysiek als mentaal grensverleggend.
De sfeer verandert, ik voel het
Af en toe vliegt er een vleermuis door de schaduw van onze hoofdlampen en de rotsen. De geur van marihuana markeert blijkbaar hun favoriete nesten, ik doe mijn best om die geur niet echt te herkennen. Maar dan voel ik een spanningsveld opbouwen… Mijn lichaam lijkt tegengehouden te worden. De sfeer verandert. Het lijkt op een filmset waar de muziek de spanning opvoert, hier is alleen geen muziek.
We gaan de bocht om en dan zien we een grote offerplaats, wat hogerop gelegen, we mogen er niet opklimmen. De gids vertelt dat er veel kinderen zijn geofferd, in de hoop dat het weer zou gaan regenen of dat vrouwen weer zwanger konden worden (lang verhaal, voor een volgend blog). Zeventig jaar lang hebben de Maya’s nauwelijks regen gehad. Ze trokken naar de grotten omdat ze dachten dichterbij de goden te staan, tussen aardkorst en hemel.
Indiana Jones is er niets bij
We lopen door, en eerlijk gezegd wil ik zo snel mogelijk weer wadend door de stromende rivier naar onze volgende ervaring. Maar door de hevige regenval stroomt de ondergrondse rivier zó krachtig dat we voor de zekerheid één voor één aan een touw naar de overkant worden begeleid. Indiana Jones is er niets bij…
Volledig op je eigen lichaam vertrouwen
Even later komen we in een ruimte waar we flink omhoog moeten klimmen, zonder hulpmiddelen. Je moet volledig op je eigen lichaam vertrouwen. En precies daar voel ik ineens twee handen van mijn zoon, die me een klein duwtje tegen mijn billen geeft. Ik durfde de grote stap niet te zetten, uit angst voor mijn rug, maar hupsakee, daar sta ik dan, hoog boven alles. Eindelijk even geen water in mijn schoenen.
Er klopt iets niet…
We trekken onze schoenen uit en bekijken vanaf deze plek hierboven de resten van de offers: urnen, schedels, botten. Het is een openluchtmuseum maar dan ondergronds. En toch… er klopt iets niet. Alleen notabelen kregen toegang tot spirituele wijsheid. Voor hen werden offers gebracht. Alles wijst weer op een klassensysteem. En eerlijk? Ik voel dat er anno nu nog steeds niet zoveel veranderd is.
I did it!
Om 15.00 uur zijn we terug in het basiskamp en krijgen we een lunch. We zijn als groep een uur later dan de anderen. Dat komt vooral door mij, omdat ik elke stap bewust zette om niet uit te glijden. Maar: yes, I did it! Wat een avontuur. Alleen… ook een beetje een desillusie om wat ik daar heb gezien en gevoeld. Tegelijkertijd blijf ik de Maya-kalender geniaal vinden. Ach, ik zoek altijd iets positiefs. En met de kennis en weelde van nu mag ik misschien ook niet oordelen. Denk ik.
Eén reactie
Wat een geweldig avontuur zeg! Met spanning gelezen, zo fijn dat Pepe jou precies dat support gaf daar waar nodig. Benieuwd naar nog meer avonturen, heel bijzonder.