Waar loop jij tegenaan? Gedoe in de liefde, niet kunnen verbinden, relaties die steeds weer stuk gaan of bij aanvang al haast geen kans van slagen hebben? Saboteer jij de boel (onbewust), hou jij jezelf klein, pas jij je aan, stik je in verdriet of boosheid? En heb je steeds het gevoel dat het komt omdat de ander autoritair is, je in de steek laat, enkel aan zichzelf denkt, je gewoon steeds maar niet de juiste partner vindt, de ander je geen ruimte geeft? Het maakt eigenlijk niet uit wat er gebeurt in je leven, maar voor je gevoel overkomt het je, is de ander steeds zo van invloed op jou terwijl je zo je best doet.
Herkenbaar? Dan deel ik mijn niet zo populaire visie met je: ‘Je creëert alles zelf in jouw volwassen leven’.
Jij en jouw pijn willen gehoord worden
Je wil gehoord worden, dus ga je praten over wat je meemaakt, wat er gebeurt in je leven, wat een ander je wel niet allemaal aandoet. Je vertelt, want zo krijg je het op een rijtje voor jezelf. Je vertelt, want dan krijg je vast erkenning (je zoekt onbewust mensen uit die jouw verhalen ondersteunen). Je vertelt, want dan verzacht het je pijn hoop je, even luchten. Delen is helen toch? Maar door al het vertellen, keer op keer, bereik je niet wat je wilt bereiken.
Alleen jij hoeft het maar te zien
Jarenlang heb ik ze verteld: verhalen. Verhalen over mijn pijn. Ongelooflijk veel woorden gaf ik eraan. Maar het was óver mijn pijn, over de ander die het me aandeed. Ik vertelde niet de pijn zelf, want dan moest ik voelen. Dus was ik boos, had ik een mening, veroordeelde ik, zocht ik aanhangers. Ik samen tegen de ander, want dan was ik oké. Ik besefte niet dat ik mijn eigen beul was geworden. Het was mijn ego die aan het woord was. Ik was simpelweg (nog) niet in staat om werkelijk te voelen wat er was om zo te kunnen loslaten.
En zo houdt dit mechanisme velen van ons gevangen in onszelf, in de pijn.
De gevangenis van niet durven voelen
Wanneer je niet gezien bent als kind, stop je met naar jezelf te kijken.
Wanneer je niet kreeg wat je nodig had, stop je met het jezelf te geven.
Wanneer je niet de liefde kreeg die je nodig had, die onvoorwaardelijke liefde,
stop je met van jezelf te houden.
Wanneer jouw gevoel niet is erkend, stop je met voelen.
Zo wordt pijn van toen, pijn van nu
Juist hierdoor, wat schadelijker is dan je wellicht denkt, ontwikkelen we hardnekkige patronen die je dus later als volwassene nog steeds inzet op moeilijke momenten, momenten die raken aan de pijn van toen. Zolang deze pijn en jouw patronen nog in jouw systeem zitten, herhaalt het zich dag in, dag uit en wordt pijn van toen, pijn van nu. Maar doordat je deze niet toelaat, niet werkelijk durft te voelen, blijft het bestaan. En groeft het zich dieper en dieper in jou. Steeds weer door andere ervaringen en mensen die voor jouw gevoel jou dingen blijven aandoen.
Het ventiel-principe
Om lucht te creëren ga je dus verhalen vertellen. Dit kun je vergelijken met het ventiel-principe’ Alleen met elk verhaal dat je vertelt over de pijn, over die ander, doe je jezelf opnieuw deze pijn aan. Je kunt dit herkennen aan iemand die het verhaal in geuren en kleuren dramatisch kan vertellen, vaak erg vermakelijk waardoor niet zichtbaar is wat diegene op dat moment werkelijk doet. Als ik het zie gebeuren, stel ik de vraag: ‘Wil je hier werkelijk met je energie opnieuw helemaal ingaan?’ Vaak komt dan meteen het besef: ‘Nee, eigenlijk helemaal niet!’ Ogen worden geopend.
Het niemandsland tussen stoppen met verhalen vertellen en jouw ware zijn
Stoppen met verhalen vertellen is eng. Er blijft dan namelijk alleen zelf voelen over. Er doorheen gaan. Jezelf erkennen met alle pijn, alles wat je deed door wat je hebt meegemaakt. Stoppen met verhalen vertellen gaat over beseffen dat jij het al veel langer zelf in stand houdt dan dat je het als kind daadwerkelijk hebt meegemaakt. Wanneer je die verhalen niet meer vertelt, wat dan? Wat blijft er dan over? Hoe ziet een verbinding met iemand er dan uit? Dan komt er ruimte voor jouw ware zijn. Voor wat op dat moment de bedoeling is. Dan kun je gaan luisteren en van daaruit is er ook ruimte voor de ander. En doordat jij luistert, heeft de ander ook weer ruimte voor jou. Dan pas word je werkelijk gezien, niet alleen door de ander, maar vooral door jezelf.
Omarm de beul in jou, kom thuis bij jezelf
De beul in jou omarmen is niks anders dan liefde en compassie opbrengen voor zowel de ander toen en jouzelf nu, degene die dus (nog) beschadigd is door vroeger. Wanneer de ander vroeger het anders had gekund dan had hij dat gedaan.
‘Met het stoppen van verhalen vertellen, begint de vergeving.’
Het is juist deze vergeving die je doet voor jezelf, waardoor je vrij bent van alles, het verleden. En zo kom je uit bij je ware zijn, kom je thuis bij jezelf.
Is het tijd voor jou om te voelen en niet meer te vertellen?
Dan is diep lichaamswerk voor jou nu het juiste, want het vertellen stopt wanneer je afdaalt in je lichaam. Er is geen ruimte voor woorden wanneer je diep gaat voelen in je lijf. Mijn methode brengt je bij de kern, waar de pijn ooit is begonnen. Mijn methode laat geen ruimte voor verklaringen, truucjes en ego. In het lichaamswerk ontmoet jij je kleine ik, op het moment van de pijnlijke ervaring, je gaat er (samen) dwars doorheen, door alle pijn en je komt uit bij woorden die ertoe doen, gericht op zelfliefde, verbinding en je verlangen.
Vraag een gratis ‘Recht naar je kern-sessie’ aan om kennis te maken met mij, mijn visie en manier van werken om te ontdekken of diep lichaamswerk nu voor jou het juiste is en of ik de juiste persoon ben voor jou: www.nadinecarter.nl/contact-opnemen.
