De natuur laat zich niet sturen

Toen het coronavirus opdook in China, wisten we natuurlijk allemaal dat we erop konden wachten tot het Europa zou bereiken. Wat ik bijzonder vond, is het weten, het onvermijdelijke aan voelen komen en in feite niets anders kunnen doen dan wachten tot het er was. In feite gebeurt hetzelfde in onze seizoenen, die het wonen in Nederland voor mij zo bijzonder maken. Alhoewel de winter het tegenwoordig een beetje laat afweten en er er niet elk jaar wordt geschaatst en gesleed zoals vroeger, de lente komt altijd. En nu tegelijk met het coronavirus.

Ik heb deze week zo genoten en versteld gestaan van de strak blauwe hemel, die in mijn woonplaats Doorn vanaf zaterdag elke dag zichtbaar was. Nu ben ik altijd al onder de indruk geweest van de seizoenen, vooral van het feit dat bladeren vallen, groeien en dat bloesem verandert in groene blaadjes. Van narcissen en krokussen in de lente en de prachtigste paddenstoelen, vooral die rood met witte stippen, die allemaal op dezelfde plekken groeien. De bloemen in de lente, de ‘paddo’s’ in de herfst. Het is toch een wonder? 

Onverstoorbaar
Waar nu een pandemie, een wereldwijd, levensbedreigend virus heerst en al vele slachtoffers heeft geëist en ook de economie nog onbekende maar sowieso flinke krassen gaat oplopen, gaat die natuur, moeder aarde, rustig haar gang. Onverstoorbaar. De prachtigste foto’s verschenen de afgelopen week op social media. Alsof er een boodschap verteld wordt. Zo ervaar ik het oprecht. Ik wandelde zelf vorig weekend naar het bos, toen er nog geen massa’s mensen liepen, en genoot van het pure, de knoppen, de bloeiende bomen. Ook al was het chalet waar ik graag een kop koffie drink dicht. Jammer, maar niet heel belangrijk. Er straalde een soort kracht vanuit de bomen en de hemel die me vertelden dat hoe dan ook, de natuur zich nooit maar dan ook nooit zal laten sturen door de mens. En dat is maar goed ook.

Angst maakt kwetsbaar
Ik wist het lang vol te houden, geen angst te voelen, maar vertrouwen. Toch merkte ik in de supermarkt dat ik gevoelig werd voor de angstige blikken, de spanning die er hing, de terechte maar toch strenge richtlijnen. Het letterlijke gevoel van ingrijpen op je bewegingsvrijheid. En hoe groot was het contrast met de grote zandvlakte en het bos waar ik twee dagen daarvoor wandelde en de kracht die ik toen voelde. Als mens kan je echt invloed uitoefenen op hoe je hiermee omgaat. Schiet je in de angst of vertrouw je erop dat dit voorbij gaat? En wat heeft de natuur ons te vertellen? Waarom gebeurt dit?

Voor niets gaat de zon op
Voor mij gaat dit coronavirus over respect van de mens voor de natuur. Dat we eens met z’n allen kijken wat we aan het doen zijn. Naast de natuur, gaat het over de mensen zelf. Iedereen mag zijn dagelijkse cocon uitkomen, thuisblijven maar ervaren wat daar daadwerkelijk is. En weer dingen doen waar je altijd te druk voor bent. Rust in je hoofd. Overgave. Gelukkig wonen we in Nederland en is er een vangnet, sta je niet meteen op straat. Maar een grotere wake-up call als deze kan je je bijna niet voorstellen. Laten we ernaar luisteren, elkaar helpen waar we kunnen en straks, als het weer kan, weer gaan bouwen. En ervoor zorgen dat het nooit meer zo individualistisch en ego-gericht wordt als voorheen. Dat is mijn wens. Dat we er uiteindelijk met z’n allen beter uitkomen dan ooit tevoren.

Lucht
Bij het verwerken van gebeurtenissen in je leven kan het letterlijk lucht geven om het van je af te schrijven. Ik merk dat het ruimte schept om over mijn pad en mijn stappen, mijn verleden, inzichten te schrijven. Vind jij het ook fijn om te schrijven en doe je dat zelfs liever dan met iemand te praten? Omdat je bijvoorbeeld meer tijd nodig hebt om over antwoorden na te kunnen denken en op je eigen veilige plek, op jouw moment achter jouw computer van je af wilt schrijven wat jou bezighoudt? 

Bevrijdend schrijven
Als je iemand zoekt om met je mee te lezen om je te helpen antwoorden te vinden op jouw vragen, nodig ik je van harte uit om jezelf al schrijvend te bevrijden. Ik schrijf dan terug, met verdiepende vragen, waar jij je eigen antwoorden op kunt vinden. Het resultaat is dat jij weet waar jouw uitdagingen liggen en hoe je daarmee verder kunt, omdat je uiteindelijk zelf je analyse hebt gedaan. Meer weten? Kijk op https://compassiecom.com/bevrijdend-schrijven/. Mail of bel me gerust als je hier meer informatie over wilt.

0 thoughts on “De natuur laat zich niet sturen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: