Breien bij de boekhouder

Daar zijn ze eindelijk. Van verre hoorbaar. Het blijft me verrassen dat het telkens weer zo voor mijn kantoordeur staat. Elk jaar opnieuw druk kwebbelend. Of ze elkaar onverwachts tegenkomen in de straat en geen drie uur naast elkaar in de Panda zaten. Ze lijken op Jut en Jul, maar ze zijn de zoon en ons mams. 

Drie dikke mappen, twee tassen en een mobiel zie ik voorbij komen. En een flesje drinken in de achterzak van de zoon. Hij heeft zijn hand vol en ik pak zijn linkerarm om goedendag te zeggen.

De mappen redden
“Hoe is het jongen?” Ach, het gaat. Ik wil bezorgd met hem meelopen, maar zie dat ik eerst iemand anders moet redden.
Boven de drie dikke orders steekt het hoofd uit van zijn moeder. Ik pak het snel van dat kleine vrouwtje over. Ze lijkt wel om te vallen. Met een grote glimlach kijkt ze me aan.

Snel bedenk ik me wat ze willen doen met die mappen. Heb ik iets over het hoofd gezien? Nee, die mappen gaan waarschijnlijk weer ongeopend terug naar huis. En ja, thuis is ver weg. Een lange rit naar mijn kantoor.

Doorpraten tijdens de stoelendans
Een stoelendans begint, voor wie is welke stoel? Hij, met zijn hand nog steeds in zijn rechterzak, kiest voor de hoge en ons mams kiest voor de lage stoel. Ze kwebbelen voort met enige emoties en frustraties. Ondertussen zorg ik voor een vers bakkie koffie. Met een diepe zucht.

Ik pik een gesprekje op tussen de twee. “Wat heb je in dat tasje?” “Nou” zegt zij, “ik ga breien. Ik zit hier nog een tijdje. Ja, ik ga toch niet niks doen. Ben de gek.” Een grote glimlach verschijnt op mijn gezicht; ik heb een breiende moeder van mijn klant in mijn kantoor.

Geen steken laten vallen
Met een schuin oog kijk ik geamuseerd naar haar. Geconcentreerd begint ze aan haar kousen-breiwerkje. Zij mag geen steken laten vallen, maar ik ook niet. Dat zou me diep raken, want de man heeft niet voor niets zijn hand nog steeds in zijn rechterbroekzak. Zijn moeder is niet voor niets meegekomen. En ik vind het ongelofelijk dat hij zoveel vertrouwen in mij heeft. Dat hij bijna drie uur in de auto zit om te komen voor zijn belastingzaken.
 
De moederenergie
Ik vind het bijzonder dat zijn moeder schuin achter haar zoon zit te breien. Als steun en toeverlaat. De moederenergie is zo voelbaar. Ze kan hem nu nog helpen, want ze wordt ook ouder. Ik vind het moedig hoe hij zijn leven tracht voor te zetten na dat zware ongeluk. 

Warm hart door je klanten
Ik vind dat hij heel serieus geholpen moet worden. Ik weet dat het niet altijd gebeurt bij hem. Ik vind ook dat collega (ratio-)ondernemers meer van deze klanten moeten hebben. Klanten die géén hoogstaande vakkennis vereisen, die niet je status verhogen en zeker niet vallen onder het project ‘maatschappelijke betrokkenheid’, omdat het zo lekker bekt voor de marketing. Maar klanten waarvan je mens wordt met een warm hart. Zij maken dat ik zo’n mens word.

We zijn klaar en vertederd kijk ik achterom. Ons mams brengt ook nog onze koffiekopjes weg.

Na hun vertrek blijft dit Elfje bij mij hangen:

Eenvoud
Warm hart
Ondernemen is mooi
Klanten maken je bedrijf
Puur

14 thoughts on “Breien bij de boekhouder”
  1. Wat een leuk verhaal , zelf werk ik al en paar jaar voor m’n jongste zoon 1 soms 2 dagen in de week ! Ga iedere week met de trein naar Amsterdam waar hij een events en hosting bedrijf heeft ! Werk vanaf het begin bij hem zo mooi om de groei en ontwikkeling te zien van jonge mensen !

  2. Heerlijk verhaal over klanten die je weer terug brengen bij de essentie van het leven. Een warm hart en simpele, kleine (vanzelfsprekende) dingen. Met een beetje persoonlijke aandacht zodat men zich gezien en gehoord voelt. Dat is klantwaarde creëren.

        1. Dank je, Susan. Fijn om te lezen dat je ziet wat ik zie. Ik vergeet wel eens wat mijn kracht is, omdat ik het ‘gewoon’ wil doen zonder het als een kunstje wil verheven.

  3. Wat mooi dat jij die energie uitstraalt dat dit gebeurt. Mensen voelen zich vertrouwd bij jou en met het tikken van de pennen verstrijkt de tijd. Een wel bestede tijd bij jou. Top!

    1. Dank je Carla. Ja, heerlijk zo’n beeld. Ik kijk er nog steeds met genoegen naar terug. Het gaat over de mens en cijfers komen erbij. Cijfers die een impact hebben op iemands leven. Cijfers die zorgen voor een belastingaanslag. Ik kan dan niets anders doen dan goed kijken, naar mens en cijfers.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *