Bellen vol liefde

Hard snikkend loopt ze voorbij. Het verhaal dat ik aan het vertellen ben aan Roy (mijn man) en schoondochter stokt. Evenals mijn voetstappen richting de voordeur van het huis van mijn zoon en schoondochter. In een soort reflex draai ik mij om richting de stoep. Ik kijk wie er zo intens voorbij snikt. Het is een jonge vrouw, lichtelijk voorovergebogen, een klein plukje haar piept onder haar hijab uit. Ze loopt met ferme passen door, maar haar gesnik vult de lucht hard en voelt zo hartverscheurend.   

Snikken vanuit haar tenen
“Uh…ik loop er even achteraan, even checken,” zeg ik tegen Roy. Hij had al zo een vermoeden. Ik loop de straat in en zie haar verderop tegen een auto aangeleund, nog steeds heftig snikkend. Terwijl ik naar haar toeloop zie ik dat ze iets blauws onder haar arm heeft geklemd. Iets van speelgoed, maar ik verleg mijn focus naar haar gezicht. 

Verdriet kan je niet haasten
Voorzichtig raak ik haar schouder aan, alert op wat de aanraking met haar doet. Fijn, ze schrikt of verstijft niet. Ik laat mijn hand zachtjes bewegend contact met haar schouder maken. “Kan ik iets voor je doen?” vraag ik haar zacht. Ze kijkt op. Grote waterige ogen kijken mij aan, haar tranen springen er letterlijk uit. Haar gesnik blijft onveranderd hartverscheurend doorgaan. Net als mijn hand die zachtjes heen en weer aait. Ik fluister wat verzachtende en kalmerende woorden. Verdriet kan je niet haasten. 

We dragen samen haar verdriet, dat we nog niet kennen 
Dan adem ik diep in en langzaam, zachtjes uit. Ik kijk haar aan: “Wat een verdriet lieverd…” Met een zucht haalt ze samen met mij adem, haar snikken worden iets minder intens. “Ze weten niet mijn leven,” hoor ik haar zacht zeggen. Er komt een oudere vrouw bij ons staan, ze geeft een warme glimlach mijn kant op. De oudere dame komt tot net aan mijn borst. Ze spreekt Marokkaans en zegt wat zacht klinkende woorden tegen de jonge snikkende vrouw. We dragen samen haar verdriet, dat we niet kennen. 

De liefde blijven zien
“Ze zeggen zulke gemene dingen tegen mij,” snikt de jonge dame, “maar ze weten niet hoe mijn leven is, ik heb zoveel hersenschuddingen gehad. Ze kennen mij niet. Er is zoveel gebeurd.” “Och, wat naar voor je, meis,” zeg ik tegen haar. De oudere dame vult mijn woorden aan: “Je moet mensen laten praten, mensen zijn slecht en gemeen. De wereld is niet lief.”

Vroeger dacht ik dat de wereld vooral bestond uit boze en slechte mensen. Maar het leven werd zoveel mooier toen ik zag dat die hardnekkige overtuiging niet waar was. Met vallen en opstaan is het gelukt om deze overtuiging los te laten en de liefde te blijven zien. “Ja, mensen kunnen hele nare dingen zeggen. Gelukkig zijn er heel veel meer lieve mensen, echt waar.” De jonge dame kijkt eerst mij aan en dan de oudere dame. Ze knikt met een grote glimlach.     

Een grote stap in meer zelfstandigheid
“Vandaag heb ik ook gehoord dat ik beperkt ben, verstandelijk beperkt. Ik wil zelfstandig zijn, maar dat gaat waarschijnlijk nooit lukken.”  Ik luister en voel haar woorden. “Stapje voor stapje…” zeg ik haar. “Morgen begin ik met een baan…” vertelt ze ineens opgewekt. “Oh kijk eens aan… Dat is al een grote stap in meer zelfstandigheid. Gefeliciteerd!” zeg ik blij. Ze knikt trots. Ook de oudere dame beaamt dat dit inderdaad een grote stap is. Dan zegt de jonge dame dat ze niet de woorden gaat herhalen die tegen haar gezegd zijn door onbekende mensen op straat, woorden die haar zoveel pijn deden. “Goed zo, die woorden verdienen het niet om herhaald te worden. Je kan ze maar beter snel weer laten gaan.” Ze knikt. 

Een potje geluk en vrolijkheid
We kletsen en lachen met z’n drietjes over het leven, over volwassen worden. De jonge dame is 31 jaar, zo vertelt ze trots, ze verlangt naar zelfstandigheid: een eigen huis, een eigen baan, haar eigen keuzes. “Kijk wat ik heb gekocht om mijzelf op te vrolijken,” zegt ze stralend. Ze haalt het blauwe voorwerp onder haar arm vandaan. “Bellenblaas, dat maakt mij zo gelukkig en vrolijk.” Lachend graai ik in mijn tas en vis er een klein potje uit. “Kijk eens wat ook ik altijd bij mij heb om mijzelf en anderen op te vrolijken.” Ik laat haar het potje zien. “Bellenblaas!” roept ze vrolijk. “Precies. Een potje geluk en vrolijkheid.” Ik blaas wat bellen tussen ons drietjes in, opgewekt lachen we met elkaar. 

Oma, kijk!
Even later sta ik buiten op straat met mijn kleinzoon op mijn arm. “Is dat uw zoontje?” vraagt dezelfde dame nu geïnteresseerd. “Mijn kleinzoon,” antwoord ik met trots. “Hoe oud ben je?” vraag ze hem vriendelijk. “Ik ben bijna drie jaar,” zegt mijn kleinzoon keurig terwijl hij haar aankijkt. Langzaam gaat zijn blik omlaag. Dan roept hij plotseling enthousiast: “Oma, oma, oma, bellenblaas!” 

Elkaar dragen
Laten we elkaar in liefde ontmoeten, elkaar dragen en ons laten dragen, zolang als nodig. Zodat de liefde haar weg blijft vinden. Ook, en misschien wel juist wanneer ze even uit het zicht verdwenen lijkt.