Een jubileum dat nooit komt

Ik ben verliefd! Ik wil het liefst dag en nacht bij hem zijn en hem beter leren kennen. Het aftasten gebeurt letterlijk en figuurlijk. Hij is lief, zorgzaam en moeiteloos in staat om mijn snelle leeftempo bij te benen. Gepassioneerd over muziek en dol op gezelligheid; dat zijn de kleuren die hem typeren. Voor mij begon het allemaal met die bijzondere dagen in mei 1994.

Aanmoedigen
Binnen een halfjaar wonen we samen. We nemen de gok om te ervaren of het werkt, ook al twijfelen we allebei: is dit wel de ware? Ook de nodige vrienden hebben hun twijfels; er wordt zelfs een weddenschap afgesloten over hoe lang we het gaan uithouden.

Van samenwonen in een huurwoning groeien we door naar een koopappartement. We staan beiden vol in het leven, omringd door vrienden en familie. Vakanties, uitgaan, gezellige etentjes en ontmoetingen wisselen elkaar af. En bovenal: we moedigen elkaar aan om vooral te doen waar ons hart sneller van gaat kloppen. Stap voor stap ontwikkelen we ons door de jaren heen: van opleidingen en cursussen naar nieuwe banen. Richting dromen die langzaam concrete plannen worden.

Verloofd
Hand in hand zijn we onderweg naar die stip op de horizon. We genieten van de reis, van het leven en van elkaar. Het wordt steeds duidelijker dat we samen oud willen worden. We spreken het uit naar elkaar en willen het ook aan de rest van de wereld laten zien. Hij vraagt netjes toestemming aan mijn vader om met me te trouwen, en ik aan zijn ouders.

Voorbereidingen
Er komt telkens iets tussen, maar de plannen liggen klaar. Als er eindelijk ruimte ontstaat, kiezen we een datum en een vorm die echt bij ons passen. Het wordt best groot: met familie, vrienden, kennissen en collega’s. Ondertrouw, locaties bekijken, taarten proeven, champagne selecteren en op zoek naar de jurk. Alles staat in het teken van onze grote dag.

Getrouwd
Het is een mooie, zonnige dag in augustus. Ik word wakker bij mijn oudste broer thuis. Na de kapper en visagie trek ik op het laatste moment mijn jurk aan, zonder zelfs in de spiegel te kijken naar het totaalplaatje. Mijn lief staat al voor de deur om me op te halen; we gaan trouwen in het stadhuis van Leiden. Aan de reactie op zijn gezicht kan ik concluderen dat het gelukt is. Iedereen die belangrijk voor ons is, is erbij. Het wordt een geweldige dag met een lach en een traan en een persoonlijke touch.

Bewuster stilstaan
In de jaren die volgen nemen we afscheid van dierbaren en verhuizen we naar een nieuwe woonplaats. Mijn lief wordt voor het eerst gedotterd; iets wat zich in de twintig jaar daarna elke drie tot vier jaar zal herhalen. Het maakt dat we bewuster stilstaan bij de kleine dingen en ze intenser beleven. Er wordt gerouwd, gelachen, gehuild en gevierd.

En dan wordt onze zoon geboren. De jaren vliegen voorbij waarin we zó intens genieten van ons kleine gezin, druk zijn met werk en afwisselend een opleiding volgen.

Verderop kijken
Langzaam verschuift onze blik weer wat verder naar de toekomst. Waar willen we de komende jaren wonen, werken en leven? Er volgen voorzichtige stappen om te onderzoeken of er een nieuwe werkplek is voor Ronald. Een andere woonplek is nog toekomstmuziek, voor als ons kind later is uitgevlogen. Ik zit altijd boordevol ideeën en ben een stuk springeriger en pittiger dan mijn lief. Zo houden we elkaar perfect in evenwicht en dagen we elkaar uit om het beste uit het leven te halen.

Vieren, gedenken en herinneren
In het voorjaar van 2024 zijn we 30 jaar samen. Dagen waarop we bewust vieren wat we met elkaar hebben opgebouwd. Een half jaar later overlijdt mijn lief. De beweging valt stil. De tijd vertraagt. Bijna een jaar later, in september 2025, staan onze zoon Milo en ik stil bij Ronalds geboortedag; hij zou 60 jaar zijn geworden. Zonder de jubilaris is er geen feest, maar wel alle tijd om te gedenken en te herinneren.

Een bijzondere dag
Momenten om te delen met vrienden en familie zijn er ruimschoots geweest. We hebben zoveel gevierd. Ook onze trouwdag op 16 augustus voelde elk jaar bijzonder en feestelijk. In 2024 waren we 23 jaar getrouwd. Vandaag voelt weer vervreemd en zwaar. Het is geen dag meer om te vieren. Het moment dat we 25 jaar getrouwd zouden zijn, gaan we nooit halen. Het is het jubileum van een moment dat nooit meer komt.

Het gaat om de reis
Een geweldig avontuur en een prachtige reis is ten einde gekomen. Het verhaal van ‘wij samen’ is gestopt. Lang voordat ik het zelf doorhad, begreep mijn lief al dat het altijd om de reis gaat. Dat wat je onderweg meemaakt het allerbelangrijkste is, net als wie je ontmoet en wat dat in beweging zet.

Dat die stip op de horizon slechts een richtpunt is, dat onderweg steeds wordt bijgesteld door het leven dat je overkomt terwijl je eigenlijk andere plannen maakt (vrij vertaald, John Lennon). En dat de kunst is om de kleine dingen groots te beleven en de grote dingen behapbaar te maken (Ronald den Haak). Zodat je overeind blijft en je reis maakt. Vol overgave. Precies zoals mijn lief dat deed.

Twee stappen vooruit, eentje terug
Zo gebeurt het mij telkens dat ik een paar stappen vooruit en… bam, daar lig ik weer. Twee stappen voorwaarts, eentje terug. Het voelt als een bizarre dans. Van het leven vol overgave vieren naar diep verdriet en niet eens in staat zijn om de volgende stap te zetten. Zo beweeg ik me van moment tot moment. Zoekend, aftastend wat ik met al die emoties aan moet. Vooral de momenten die normaal gesproken groots gevierd worden, liggen gevoelig. Want wat doe je als zo’n feestelijk moment er nooit meer komt?

Spreekt mijn blog je aan? Is het herkenbaar voor jou? Laat het me weten. Ik lees je reactie heel graag via: kailosSimera@proton.me