Ik hoef geen zeer meer te hebben

Soms mag je jezelf een cadeau geven. Voor mij was een dag reflectief schrijven aan zee bij Saskia Engels zo’n cadeau. Een dag om alleen maar te schrijven in een huisje op het strand. Hoe mooi wil je het hebben? Vanuit Zeeland is Hoek van Holland een kleine twee uur rijden. Genoeg tijd om te mijmeren over wat de dag zou gaan brengen. Want een schrijfplan had ik niet. En dus was mijn schrijfdag vooral intuïtief. Welke verhalen willen verteld worden?

Er was eens
Er was eens een vrouw van 58 jaar. Ze was al 27 jaar ouder geworden dan haar moeder. Nadat ze een boek had geschreven over dat grote verlies – en over moederliefde die nooit verloren gaat – had ze haar krullen grijs laten worden. Het voelde als een coming out, nog eentje. Ja, ik ben een mama (zonder mama). Ja, de jaren gaan tellen en ik ben er nog. Een rimpel hier en daar, pigmentvlekken op mijn huid en nu ook eigenwijze grijze krullen. Als ode aan het leven dat geleefd mag worden. Per dag.

Het ruisen van de golven
Op een dag geeft ze zichzelf een cadeau. Ze gaat schrijven aan zee. En als ze daar is, zoekt ze na de heerlijke lunch en de uitwaaiwandeling de stilte van de slaapkamer boven op. Waar ze uitkijkt over de zee en grote schepen de vaarweg uit ziet varen. Het ruisen van de golven hoort. Naar een kopmeeuw kijkt, die terugkijkt vanaf de rand van het balkon. Mensen ziet wandelen, de wind door hun haren. Zeevissers die hun hengel uitwerpen in de branding. Het zand dat waait over de betonnen paden en mooie patronen maakt. Het versje dat in haar hoofd komt, van wie ook alweer?

Dag zee
Ik zie jou
Zie jij mij?
Ik heb eb, zegt de zee
Wat heb je?
Eb.
Doet dat zeer?
Nee, zegt de zee
Een zee heeft geen zeer

Geen zeer meer
Zo hoef ik ook geen zeer meer te hebben. Niet om mama, zij is lichtjaren ver en haar liefde is in mij. Niet om papa, al is dat moeilijker omdat de rouw om hem veel verser is, en nog niet ten volle geleefd. “Aan het leven ga je dood” zei Saskia. Zo waar.

Ja zeggen
Dus wat ga ik doen met dit hele speciale en verrukkelijke leven? Niet langer wachten. Nu doen wat nu gedaan mag worden. Niet aarzelen. Of naar anderen kijken. Of toestemming vragen. Ja zeggen. Ik mag nog meer gaan staan voor de waarde die ik geef.

Van wie is het gedichtje?
Thuisgekomen ben ik natuurlijk op zoek gegaan naar de bron van het gedichtje dat tijdens het schrijven in mij op kwam. Het is van Frank Eerhart en blijkt een gedichtje voor kinderen te zijn. Ik heb het jaren geleden in lichtblauwe letters op een zilveren sleutelkastje geschreven.

Vrouwen Village
Saskia is initiatiefnemer van Vrouwen Village, waar vrouwen elkaar kunnen ontmoeten en aanmoedigen. De schrijfdag aan zee maakt deel uit van bijeenkomsten rondom de cyclus van de seizoenen. Meer weten? Kijk op haar website www.saskiaengels.nl.

2 thoughts on “Ik hoef geen zeer meer te hebben”
  1. Jeetje Susan, wat een mooi blog weer. en wat een heerlijke verzachting én stevigheid spreekt hieruit! Wat fijn om waarde met elkaar te delen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: