Het gevoel of ik in een film zit

Ik spring, buig achterover en ontwijk met hoge snelheid dat wat op me afkomt. Het is het gevoel van meebuigen, eromheen werken, neergaan en weer opstaan. Telkens weer opstaan… tot ik plotseling toch van mijn voeten word geslagen. Voor de zoveelste keer stort ik die diepe put in. Ik val tot ik de bodem bereik en blijf daar liggen. Uitgeteld. Vermoeid.

Beland in een nachtmerrie
Keer op keer bekruipt me het gevoel dat ik in een bekende Hollywoodkraker ben beland. Het lijkt een droom, maar dat is het niet. Het is ook geen droom waarin je beseft dat je slaapt; het is eerder een nachtmerrie met je ogen wijd open, midden op de dag. Een gebeurtenis die hardhandig bij me aanklopt en me de rest van de dag achterlaat met een mengeling van verwondering en rauwe emoties.

Rockbottom
Het diepste punt is bereikt. Verder omlaag kan niet. Op deze bodem steken verdriet en gemengde gevoelens de kop op, en dat is oké. Het mag eruit. In stilte of met veel geluid, net wat er op dat moment nodig is. Het moet eruit, zodat het verdriet geen vaste grond vindt om zich in mij vast te grijpen. Pas als de emotie de ruimte krijgt, kan de energie weer door mijn lichaam stromen. Die beweging zorgt ervoor dat de kracht om op te staan weer ontwaakt.

De klim omhoog
Ik kijk omhoog naar de plek waar ik zojuist nog stond en oriënteer me op het licht daarboven. Ik neem de tijd om op adem te komen en te voelen dat ik er nog steeds ben. Heel en veerkrachtig. Ik haal een paar keer diep adem en begin dan langzaam op te krabbelen. Van mijn rug naar mijn zij, van mijn zij naar mijn knieën, tot ik weer stevig op beide voeten sta.

Ik verstevig mezelf door wortels vanuit mijn voetzolen de aarde in te laten groeien. Zo creëer ik de draagkracht die nodig is voor wat er nog mag komen. Pas als dat op orde is, begin ik aan de klim terug omhoog. Ik vertrouw op mijn grip en op mijn veerkracht. Terwijl ik klim, kijk ik af en toe omhoog naar mijn doel, maar ook even terug naar de plekken waar ik eerder stond.

Mijn meditatiemoment
‘Die had ik echt niet aan zien komen,’ schiet er door me heen terwijl ik ga zitten voor mijn meditatiemoment. Het is mijn onmisbare rustpunt in de dag, dat ik de laatste weken heb uitgebreid van een paar minuten naar een volle sessie van tien minuten. Het liefst doe ik er dan nog een korte sessie naast, ergens op de dag. 

Ik laat de gedachte los en richt me op mijn ademhaling. Zo zorg ik voor de innerlijke ‘mij’. Het zorgt ervoor dat ik goed blijf slapen en in staat ben mijn zoon te ondersteunen, die midden in zijn examenperiode zit. Ontspanning en af en toe zelfhypnose slepen me door deze lastige periode heen.

Een verslindend monster
De gebeurtenis die op mijn spreekwoordelijke deur klopte, is geen overlijden van een dierbaar persoon. Het begon als iets kleins, nauwelijks de aandacht waardig. Helaas ontwikkelde het zich tot een groot, verslindend monster dat je kop eraf bijt en weer uitspuugt. Het gaat het gevecht aan en slaat je waar het je raken kan. Net als in een gevecht uit The Matrix. Waarschijnlijk uit zelfverdediging, omdat de ander geen andere uitweg ziet, maar ik heb er wel mee te dealen.

Wanneer een relatie je dierbaar is, voelt dit als een uitputtingsslag. Ik doe alle moeite om mijn hoofd boven water te houden, maar als ik uitreik, word ik niet begrepen. Mijn emoties, verdriet en gemis worden met woorden kleiner gemaakt. Ze mogen er blijkbaar niet zijn. De emoties van de ander worden als groter of belangrijker weggezet. Maar niemand kan werkelijk in de schoenen van een ander staan.

Loslaten en doorgaan
Nadat ik alle hoeken van de kamer heb gezien, doe ik een stap achteruit. Dit heeft geen zin meer. Terugvechten kan ik als de beste, maar het is zinloos; het brengt ons niet dichter bij een gezamenlijk doel. Daarom laat ik los. Ik draai me om en begin verder te klimmen, richting het doel dat ík voor ogen heb. Met iedere stap voel ik dat dit de enige weg is. Dit zat er al jaren aan te komen; de gebeurtenissen van de laatste tijd hebben het patroon alleen maar versneld. Ik voel de drive, maar ook het verdriet en het gemis dat ik meedraag. Dat is prima. Het mag er zijn.

Ik ben in ontwikkeling om te komen waar ik zijn wil. Ik sta op als ik ben gevallen en begin weer opnieuw. Soms vanaf de bodem, maar altijd met vertrouwen en veerkracht.

En jij?
Wil je meer weten over het aanleren van zelfhypnose, heb je andere vragen of ben je nieuwsgierig wat ik voor je kan doen? Mail me: kailosSimera@proton.me