Enthousiast vertelt ze over de reis die ze gemaakt heeft. Een hele maand voor zichzelf, met zichzelf, op zichzelf. Wandelen, klimmen, dalen en aanwezig zijn in de natuur. Om andere dingen te ontdekken dan de geluiden, geuren en kleuren die ze van thuis en haar werkplek kent. Haar werk putte haar uit. Wat tot een paar maanden geleden ‘gewoon goed’ was, en ze min of meer op de automatische piloot deed, nam ze ineens mee naar huis. Ze kon de gesprekken die ze voerde niet meer van zich afzetten.
Ze begon zichzelf te vergelijken met de situaties van haar cliënten, zelfs met die van haar collega’s en leidinggevende. Vraagstukken als Wie bén ik eigenlijk? en Wie ben ík zonder alles wat ik doe? bleven in haar hoofd hangen. Er kwam geen antwoord. Totdat ze zo moe was van het piekeren, de zorgen en de twijfels, dat ze zich ziek meldde.
Geen drang, geen dwang, geen gedram
Om rust en antwoorden te vinden, boekte ze een reis. Vier weken lang ging ze op pad. Elke dag stappen zetten in een land waar de zon altijd schijnt, de mensen vriendelijk zijn en dag en nacht elkaar vanzelfsprekend opvolgen.
“Ik ben eigenlijk heel leuk gezelschap voor mezelf” vertelt ze met een glimlach. “Ik voelde me ontspannen, was grappig, nieuwsgierig en vooral lief voor mezelf. Ik gaf mijn eigen grenzen aan en respecteerde ze ook. Geen drang, geen dwang en geen gedram. Heerlijk. Totdat ik weer thuiskwam…”
Alles blijft hetzelfde
Haar ogen vullen zich met tranen. Geïrriteerd veegt ze ze weg. “Sorry hoor, ik snap er niks van. Ik huilde nooit en nu huil ik steeds om niks. Van hoe ik me dáár voelde is weinig meer over. De datum waarop ik weer moet gaan werken, komt steeds dichterbij en ik wil het nog niet. Ik kan het wel, dan ben ik gewoon weer de sterke vrouw en doe ik waar ik goed in ben, maar ja… dan blijft alles hetzelfde als vóór mijn reis.”
Waar in je lijf voel je het?
“Ik verwacht niet dat het je lukt hoor, om het antwoord te vinden, maar ik wil zó graag weten wie ik ben zonder mijn functie. Ik wéét het gewoon allemaal niet. Ik weet ook niet meer wat ik leuk vind.” Inmiddels stromen de tranen over haar wangen. Even laat ik haar met haar verdriet, dan vraag ik: “Wijs eens aan waar je in je lijf voelt dat je het niet meer weet.” Ze legt meteen een hand op haar borst. Dan beide handen op haar buik. Even later pakt ze haar keel beet en maakt het gebaar dat ze hem dichtknijpt. Daarna legt ze haar handen op haar wangen en maakt cirkelende bewegingen. Als laatste grijpt ze met haar vingers in haar haren en schudt haar hoofd. “Pffft… ik voel me zó misselijk.”
Haar gevoelens beschrijven
Ik observeer en registreer wat ze doet en benoem daarna één voor één de plekken in haar lichaam. Borst. Buik. Keel. Gezicht. Hoofd. Daarna vraag ik haar de gevoelens te beschrijven:
– Hoe voelen ze?
– Zijn ze bewegend of stilstaand?
– Hebben ze een vorm of kleur?
– Welke sensatie geven ze? Bonkend, trillend, prikkelend?
Welk figuur staat symbool?
Vervolgens laat ik haar kiezen welk figuur symbool staat voor de gevoelens in haar systeem. Ik houd haar een assortiment met poppetjes voor in verschillende vormen, groottes en kleuren. We gaan elk gevoel opstellen en maken er kennis mee. Hoe noemt de figuur zichzelf? Is het mannelijk of vrouwelijk? Wat is de leeftijd? Hoe ziet die eruit? Hoe lang is deze al in haar leven aanwezig? Wat is de functie? Waar probeert deze haar tegen te beschermen?
Langzaam ontstaat er op tafel een groep van de Veroordeelaar, de Depri, de Eenzaamheid, de Controlfreak en de Zoeker.
De spanning zakt, er ontstaat ruimte
Terwijl we hiermee bezig zijn, gebeurt er iets bijzonders: de spanning in haar lijf zakt, haar ademhaling wordt rustiger, haar schouders ontspannen. Er ontstaat ruimte doordat de gevoelens er eindelijk mogen zijn, zonder dat ze meteen opgelost of weggeduwd hoeven te worden. En doordat ze merkt dat geen enkel deel in haar systeem tegen haar werkt. Zelfs de hardste innerlijke criticus blijkt uiteindelijk te proberen haar veilig te houden. Hoe onhandig de manier soms ook is.
Een vollediger beeld van wie ze is
We ontdekken welke delen samenwerken, welke met elkaar verstrengeld zijn geraakt en welke uitgeput zijn, doordat ze al jarenlang dezelfde taak uitvoeren. Altijd alert, altijd sterk moeten zijn, altijd doorgaan.
Pas wanneer er zachtheid ontstaat richting die delen, komt er voorzichtig iets anders tevoorschijn: de vrouw die houdt van natuur, stilte, spiritualiteit. We zien de Rebelse, de Danser en de Ontdekker op tafel verschijnen. Langzaam verschijnt er niet één antwoord op de vraag Wie ben ik? maar een vollediger beeld van wie ze allemaal óók is.
Een uitnodiging van binnenuit
Haar uitputting zit niet alleen in te veel doen, het zit in jarenlang iemand proberen te zijn die maar een deel van zichzelf vertegenwoordigt. Misschien herken je het. Die plotselinge treurnis, de gelatenheid of die onverklaarbare droefheid. Het is geen teken dat er iets mis is met je, maar juist een uitnodiging van binnenuit om stil te staan bij wat gevoeld, gezien en gehoord wil worden.
Verandering begint met ruimte
Worstel jij ook met gevoelens van leegte, vermoeidheid, het niet meer weten of een verdriet dat je niet goed kunt verklaren? Merk je dat je vooral doorgaat terwijl je ergens diep vanbinnen voelt dat het oude niet meer past? Verandering begint niet met harder zoeken naar antwoorden, maar met ruimte maken voor alles wat er al gevoeld wordt.
Je bent welkom bij Terrapi om samen te onderzoeken wat jouw systeem je probeert te vertellen.
