Waarom ben ik bang voor die loslopende herdershond?

Tijdens mijn dagelijkse wandeling met Dex kwam ik een ontsnapte en een nogal dominante herdershond hier uit de buurt tegen. Hij is absoluut geen vrienden met Dex. Mijn hart begon sneller te kloppen. Ik heb het niet zo op dit soort honden, en op het moment dat ik de herder zonder baas zag, gebeurde er iets met mij. Oude herinneringen kwamen boven.

Het verschil tussen werken en vrij zijn
Jaren geleden, toen mijn man als diensthond-geleider bij de hondenbrigade in Den Haag werkte, was Itam zijn trouwe partner. Itam en John hadden een unieke band en konden lezen en schrijven met elkaar. Ze hebben samen heel wat boeven gevangen. Itam was een geweldige hond, trouw en betrouwbaar.  Als er niet gewerkt hoefde te worden, dan nam ik hem vaak mee om in het park te gaan wandelen. Ik was niet bang voor hem, want hij kon heel goed het verschil maken tussen werken en vrij zijn. 

Een duivel met kraalogen
Na verloop van tijd moest Itam naar een minder ervaren collega, en John kreeg een nieuwe diensthond: Rico. Vanaf de eerste ontmoeting voelde het ongemakkelijk, en was ik al gelijk op mijn hoede. Rico leek wel een duivel met zijn kraalogen en arrogante houding. Toch werd hij de nieuwe partner van mijn man. We hadden ook onze huishond Beer, een lieve zwarte Labrador. Op een avond, toen we ze samen uitlieten, sloeg ‘de duivel’ toe. 

Hij kwam om te doden
Rico liep los. En toen John hem riep, negeerde hij hem volkomen. Na nog een keer het commando ‘hier’ te geven, keek Rico op en kwam hij met zijn gifgroene ogen aangerend in een aanvalshouding. Hij beet John in zijn hoofd, armen en handen. Beer probeerde te helpen door in Rico’s achterpoot te bijten, maar dat maakte de situatie alleen maar erger. Ik was in paniek en stond aan de grond genageld. Ik voelde me machteloos en keek toe hoe ‘de duivel’ maar door bleef gaan met bijten. 

Gered met een spiegelei
Omstanders belden 112 en al snel arriveerde er een politieauto. Twee jonge agenten stapten uit en handelden instinctief. Niet bewust van het gevaar, maar direct handelend om Rico bij John uit de buurt te krijgen. Met een ‘spiegelei’ (zo’n stok met een rond blad, wat ze gebruiken bij de klaar-overs) gaven ze Rico een flinke mep en uiteindelijk liet hij John los. Uit het veld geslagen, omdat hij overmeesterd was, bleef hij in een perkje naast het voetpad liggen. Inmiddels was de ambulance gearriveerd en werd John met spoed naar het ziekenhuis gebracht. 

31 hechtingen
In het ziekenhuis kreeg John 31 hechtingen in zijn hoofd en armen, die er als rauwe biefstuk uitzagen. Hij moest wekenlang in het ziekenhuis blijven en daarna nog maanden thuis herstellen. De fysieke wonden genazen, maar de mentale impact bleef, zowel voor hem als voor mij.

Nadat de wonden relatief goed waren genezen, moest hij het werk weer oppakken, met een nieuwe hond. Tenminste, dat wilde hij. Maar de onzekerheid en angst waren groot, waardoor hij uiteindelijk moest stoppen bij de hondenbrigade. 

Toch weer trigger points
Toen ik over mijn ontmoeting met de loslopende herder aan John vertelde, is hij naar de eigenaren van de hond gegaan en heeft uitgelegd waarom ik zo angstig ben met loslopende honden. Ze snapten het wel en begrepen mijn angst. Dit is ook de reden dat ik hier in de buurt altijd met onze hond aan de riem loop. Ik durf honden namelijk niet, als ze elkaar te lijf gaan, uit elkaar te halen. Dit incident laat zien dat heftige gebeurtenissen, zelfs na jaren, nog steeds trigger points kunnen zijn.