De kassière vraagt in het Spaans of ik een tasje wil bij mijn souvenirs-aankoop. In het Engels antwoord ik dat dat niet nodig is en dan zegt ze lachend: “Oh ik dacht dat je Spaanse was.” We gniffelen er samen om. Het gebeurt weer als de klusjesman een kleine reparatie komt verrichten in mijn appartement. Een toerist vraagt zelfs de weg naar Plaza Nueva aan mij als ik van het Alhambra naar beneden wandel. Daar zijn we gelukkig dichtbij, dus ik kan goed antwoord geven. Hoe leuk is dat? Misschien heb ik van veel generaties terug wel Spaans bloed in mijn genen.
Vakantie en schrijfweek in Granada
Het is de laatste avond van twaalf dagen in Granada als ik dit blog schrijf. Eerst vierde ik vakantie met twee vriendinnen en aansluitend nam ik voor de derde keer deel aan de schrijfweek, een workation die de ideale combinatie biedt van schrijftijd, ontspanning en genieten van deze heerlijke stad.
Het verhaal van mijn leven
Deze week heb ik gewerkt aan mijn website, naar de structuur van de Mazzaze-nieuwsbrieven gekeken en mijn levensverhaal afgemaakt. Daar was ik vorig jaar tijdens de schrijfweek al mee begonnen en het bleek een intense duik te zijn in mijn eigen geschiedenis. Granada was een uitstekende plek om mij volledig erop te kunnen focussen, om in mijn eigen levensverhaal te zakken, onder de bezielende leiding van mijn schrijfcoach. Ik zat vele uren te schrijven, en in de maanden daarna thuis heb ik er ook nog wekelijks een hele dag aan gewerkt.
Toen het klaar was, heeft schrijfcoach Marije mijn levensverhaal helemaal geredigeerd. Daarna bleef het stil en kon ik mij er niet toe zetten om het af te maken. Daarom boekte ik voor de derde keer een schrijfweek in april en heb er alle ruimte en tijd voor genomen. Het was toch nog meer werk dan ik vooraf dacht.
Lezen met andere ogen
Ik heb het nu gelezen door de bril van mijn lezers, vooral mijn kinderen. Dat maakte dat ik sommige teksten heb aangepast en zelfs wat alinea’s heb verwijderd. Ik ontdekte dat het in eerste instantie goed was om gebeurtenissen soms heel gedetailleerd op te schrijven; het droeg bij aan het verwerkingsproces. Echter, voor de toekomstige lezers van mijn levensverhaal zijn veel details niet relevant en interessant; het werd te langdradig. Bijvoorbeeld een conflict met een van mijn broers, dat heb ik behoorlijk ingekort, zodat het veel prettiger leest.
Beelden die het verhaal dragen
In mijn levensverhaal horen ook foto’s. Ik heb er veel en moest een forse selectie maken, het is immers geen fotoboek. Alle foto’s die ik nu heb uitgekozen horen echt bij mijn familie. Ook heb ik erop gelet dat de geportretteerden bij voorkeur in de camera kijken, dat in elk geval hun gezicht zo goed mogelijk te zien is. Ik was van plan om ongeveer tien á vijftien foto’s in mijn levensverhaal-boek te plaatsen, maar uiteindelijk zijn het er 34 geworden. Op de cover staat een foto van mijzelf als 7-jarig meisje op een schommel.
Stambomen
Omdat ik uit een grote Limburgse familie kom, is het ook overzichtelijk als er een stamboom in staat, anders snappen volgende generaties er niets meer van. In Canva begon ik met het maken van de stamboom, maar het zijn er uiteindelijk vier geworden:
- van de familie van mijn vader (mijn opa en oma met een gezin van negen kinderen en dertig kleinkinderen)
- van mijn moeders familie (ook negen kinderen en dertig kleinkinderen)
- de derde stamboom is die van mijn geboortegezin (mijn ouders, vier kinderen en zes kleinkinderen)
- en tot slot de stamboom van mijn samengestelde gezin (dat nu uit zestien personen bestaat)
Tussen schrijven en slenteren
Vorig jaar werd ik zo opgeslokt door het schrijven van mijn levensverhaal, al die herinneringen die naar boven kwamen, dat ik mij dagenlang opsloot in mijn appartement. Vorige week, tijdens deze derde schrijfweek, was dat anders. Ik nam iedere ochtend de tijd voor mijn Tai Chi-oefeningen (zie het blog van vorige week), slenterde iedere dag uren door de stad, bestelde café con leche op een terras, of proefde en testte waar ze de lekkerste sangría (met de klemtoon op i in het Spaans) schenken. Dat is op Plaza de Romanilla, het plein met het beeld van de ezel en de waterdrager.
Ook zag je mij regelmatig lekker lezen op een bankje in het park. Dat is heel bijzonder voor mij, want daar neem ik thuis te weinig tijd voor, om een goed boek te lezen. Nu was ik in de ban van ‘Als de wolven huilen’ van Kristin Hannah. Het verhaal was zo indrukwekkend dat ik steeds wilde weten hoe het verder zou gaan. En hoppa, met gemak in een week uitgelezen. Dat is wat Granada met je doet.
Klaar voor wat komt
Ik ben heel graag in deze stad en april is voor mij een perfecte maand om er te zijn. Een week helemaal voor mezelf. Want als ik weer naar huis ga, is het tijd voor mijn focus op de events van VakantieAnders, het bedrijf van mijn man en mij. In juni begint ons seizoen en ben ik de hele zomer in Nederland.
