Soms weet je het al voordat je de grond raakt. Als mijn enkel naar buiten klapt en ik mijn balans probeer te bewaren, zie ik mijn voet ook nog naar binnen gaan. Het lijkt alsof de seconden zich uitrekken. In vertraagd tempo val ik op de grond. De pijn schiet als een razende door mijn lijf. Misselijk van ellende leg ik mijn hoofd in het gras naast het voetpad en focus me op mijn ademhaling. Mijn enkel zwelt op. Ik kan niets anders dan aanwezig zijn in het moment en de schok door me heen laten gaan.
Lopers van de tempogroep waar ik training aan geef, nemen het over. Iemand drukt voorzichtig een cold-pack tegen mijn inmiddels razendsnel blauw wordende enkel. Een ander legt een jack over me heen en er wordt een auto geregeld om me thuis te brengen.
Veel te lang en te hard doorgegaan
Anderhalf uur later kan ik nog steeds niet stoppen met huilen. Mijn lijf trilt als een rietje. Mijn lichaam is in shock. Dit is de tweede keer in een half jaar tijd dat ik word stilgezet. En eerlijk? Ik ben niet verbaasd. Op het moment dat het gebeurde, besefte ik direct dat ik veel te lang en te hard ben doorgegaan met ‘duwen’. Mijn lijf zet me letterlijk stil. Zachte signalen dienden zich al een tijdje aan: een ‘net niet’ verzwikmomentje, vermoeidheid, een stijve onderrug, zware benen en minder zin om aan de dag te beginnen. Op de korte termijn kun je dat nog opvangen met een goede nacht slaap, gezonde voeding of een rustmoment, maar soms vragen signalen om méér dan dat. Soms vragen ze om échte aandacht.
De lichaamssignalen negeren
Ik heb grote bewondering voor de manier waarop het lichaam subtiele signalen afgeeft van spanning, ongemak en pijn. Signalen die woorden vaak niet kunnen uitdrukken. En juist daarom worden ze zo makkelijk genegeerd. We zetten er discipline tegenover, doorzettingsvermogen en overtuigingen als: ik moet door. Helaas ben ik daar zelf ook geen uitzondering in, zo blijkt deze week.
Net als bij een auto zijn het niet de grote problemen die als eerste verschijnen. Het begint klein met een subtiele verstoring. Iets wat je nog makkelijk kunt wegredeneren of even kunt ‘oplossen’ met een beetje extra inzet. Maar hoe vaker je die signalen wegdrukt, hoe harder ze uiteindelijk terugkomen. Het menselijk lichaam werkt niet anders.
Het beschermingsmechanisme in werking
Waar een auto een dashboardlampje heeft, ervaar jij vermoeidheid, spanning, pijntjes en emoties. Waar een motor begint te haperen, voel je weerstand, onrust of een gebrek aan energie. En waar een auto uiteindelijk stilvalt langs de weg, word jij letterlijk stilgezet door een blessure, ziekte of mentale uitputting. Hier treedt het beschermingsmechanisme in werking, want ergens onderweg ben je het contact met jezelf een beetje kwijtgeraakt.
Nu is het genoeg
Je bent gaan vertrouwen op wilskracht in plaats van voelen. Op doorgaan in plaats van luisteren. En op presteren in plaats van aanwezig zijn. Totdat het lichaam zegt: nu is het genoeg. En precies in dat moment van stilstand, hoe pijnlijk of ongemakkelijk ook, ligt de uitnodiging om te vertragen, te luisteren én om te beseffen wat er al die tijd al speelde.
Voel je welkom voor een moment voor jezelf
Herken jij jezelf in het blijven doorgaan, terwijl je lichaam eigenlijk iets anders aangeeft? Je hoeft niet te wachten tot je wordt stilgezet. Voel je welkom in mijn praktijk Terrapi, om een moment voor jezelf te nemen. Neem contact met me op of plan een sessie, en ontdek wat er gebeurt wanneer je echt gaat luisteren naar wat jouw lichaam je probeert te vertellen.
