Zal ik toch nog even mascara opdoen? En oeps… die rimpels mogen ook wel een béétje vervagen met foundation. Waar is mijn lipgloss? En zit mijn haar eigenlijk wel een beetje vandaag? Ik loop onrustig heen en weer tussen spiegel en laptop. Ik merk aan mijn dieren dat ze mijn spanning feilloos oppikken, maar dit keer geef ik er geen aandacht aan. Sorry lieverds, ik zit even in mijn hoofd.
Geen PowerPoint
Met mijn laptop opengeklapt op schoot plof ik naast de pelletkachel neer en probeer het webinar voor vanavond op te zoeken. “Joder!” roep ik hardop – een Spaans scheldwoord dat heerlijk bekt en dat ik gebruik wanneer dingen niet lekker lopen. Waar. Is. Mijn. Presentatie? Met één hand in mijn haar, de andere hand op de muis, struin ik door de mappen in mijn computer. Maar ik vind alleen PDF’s. Geen PowerPoint. Nergens. De paniekstand gaat aan.
Gelukkig snelt mijn zoon toe en binnen één minuut heeft hij mijn PowerPoint gevonden. Natuurlijk. Want zo werkt dat. Met een diepe zucht van verlichting kan ik me nu richten op de zestien aanmeldingen voor het webinar van vanavond. Of… toch niet?
Nog meer paniek
Mijn hoofd schiet meteen door naar het volgende rampscenario: de elektra. Hier in Zuid-Spanje kan die er door de hevige regenval deze dagen zomaar uitklappen. Meestal niet lang, maar als het donker is, is het toch onhandig. De afgelopen weken zijn er overstromingen geweest, bruggen weggeslagen, kelders volgelopen. Zelfs twee mensen die door het kolkende water zijn meegesleurd en niet levend zijn teruggevonden. Verschrikkelijk.
Maar hoe komt het dat mijn brein dit allemaal op dit moment besluit op te rakelen? Blijkbaar heeft mijn hoofd een speciaal laatje met het label: PANIEK – GRAAG ALLES TEGELIJK. En dat laatje staat momenteel wagenwijd open.
Ik zit er klaar voor… of toch niet?
Mijn laptop staat inmiddels op de verhoger, ik zit netjes recht voor de camera en log om 19.15 uur alvast in. Keurig een kwartier te vroeg.
19.20 uur: er is nog niemand in de Zoom-wachtkamer.
Zullen mensen vanavond wel zin hebben in mijn presentatie?
Ik kijk naar mijn handen. Oeps. Droog. En een afgebroken nagel. Vijltje erbij. Handcrème uit de kast. Terug op mijn kruk. Oh, nog even snel een glas water pakken. Shit, hij glijdt uit mijn handen. Water stroomt over het glas, maar ik red net mijn schriftje. Stom ook van me; mijn handen zijn te glad door de handcrème. Doekje erbij. Weer gaan zitten.
En dan… zie ik de eerste deelnemer in de wachtkamer verschijnen. Met een blij hoofd heet ik haar welkom. We maken een praatje over het weer. In Nederland sneeuw, hier regen. Koud aan beide kanten. In de laatste minuten stromen er steeds meer dierenliefhebbers binnen. Ineens glijdt de spanning van me af.
Van de jungle naar het gewone leven
Ik vraag me oprecht af: waarom heb ik me zo druk gemaakt? Een maand geleden zat ik nog in de jungle. Daar had ik maar één focus: zorgen dat ik mijn voeten goed neerzette. Trappen op van Maya-tempels, door grotten waden, opletten waar ik stapte. En nu? Terug in het gewone leven, een griepje erbij, een zoon die bij me logeert en een kleine verbouwing op mijn buitenterras, en alles voelt ineens ontregeld.
Waarom ik me zo druk maak, weet eigenlijk niemand. Ik geef al járen Zoom-presentaties. Alleen… het multitasken zit even niet meer in mijn bloed. Adem in. Adem uit.
Waar je gedachten naartoe rennen
Terwijl ik daar zit, besef ik ineens: er is niets mis. Geen stroomuitval. Geen instortende bruggen. Geen afhakers. Alleen een vrouw met een laptop, een licht afgebroken nagel en lieve deelnemers die gewoon zin hebben om te luisteren. Misschien is dat het leven na de jungle wel. Niet meer letten op waar je je voeten neerzet, maar op waar je gedachten naartoe rennen. En soms hoef je die gedachten niet te stoppen, alleen even toe te lachen en te zeggen: dank je wel, maar ik heb het nu onder controle. En zo niet… dan zeg ik gewoon nog een keer hardop: “Joder!” Dat lucht altijd op.
Hoe communiceer je met overleden (dieren)zielen?
Wil je ook een keer meedoen aan een webinar? Op zondag 8 februari om 10.00 uur is er weer één die gaat over: Hoe communiceer je met overleden (dieren)zielen? Inschrijven kan via deze link. Ik zorg ervoor dat ik dit keer iets relaxter instap.
