All I want for Christmas is… sneeuw

Mijn droomkerst bestaat niet uit familiediners en -tradities. Al helemaal niet in Nederland. Nee, van kinds af aan verlang ik ernaar om met Kerstmis te skiën. Iets dat vroeger nooit lukte, omdat mijn verstandelijk beperkte tante een kerstkindje was, geboren op 25 december. Door haar beperking woonde zij bij mijn opa en oma totdat die op hoogbejaarde leeftijd naar een verzorgingstehuis gingen. Op eerste kerstdag reden wij dus altijd naar het ouderlijk huis van mijn moeder in Utrecht om kerst en de verjaardag van mijn tante te vieren. Tot frustratie van mijn vader, want die wilde met kerst al in Zwitserland zijn. Maar we vertrokken op z’n vroegst op tweede kerstdag naar de Alpen.

Veel te druk voor mij
De verjaardag van mijn tante was altijd heel druk. Zowel mijn opa als oma komen namelijk uit een gezin van tien, en al die ooms en tantes van mijn moeder waren er dan. Met kinderen, aanhang… een lawaai van jewelste waar ik als helder voelend meisje niet goed mee kon omgaan.

De spannende zolder van opa en oma
Meestal vluchtte ik met mijn neefje naar de zolder. Dat was namelijk reuze spannend. Die donkere, muffe zolder van opa en oma, met overal hoekjes en gaten. Volgestouwd met dozen, dekenkisten en kledingrekken. De ideale verstop- en ontdekkingsplekken natuurlijk. Pas als oma riep dat het eten klaar was, kropen we, onder het stof en met rode konen van de opwinding, uit onze verstopplekken tevoorschijn om te genieten van oma’s draadjesvlees. Altijd draadjesvlees. Ieder jaar weer. Met doorgekookte aardappelen en gekookte groenten. Tegen de tijd dat het verjaardags-kerstdiner op tafel stond, was al het bezoek gelukkig vertrokken.

De mooiste kerst met mijn allerliefsten
Daarna gingen we naar Zwitserland, en daarmee begon voor mij het grote genieten. Toch vierde ik pas voor het eerst Kerstmis in de sneeuw in het Zwitserse Engelberg, vijftien jaar geleden. Opa en oma, alsmede mijn tante lagen al onder de zoden, dus ook mijn moeder was vrij om te gaan. Zo gebeurde het dat ik met mijn allerliefsten – mijn kinderen, manlief en ouders – Kerstmis vierde in de Zwitserse Alpen. In mijn herinnering was dat de mooiste kerst die ik ooit heb beleefd.

Gelukkiger kon je mij niet maken
Mijn jongste zoon was vijf jaar oud en leerde skiën, mijn oudste zoon won een medaille met de skiraces, mijn ouders genoten intens van de kleinkinderen, manlief en ik konden de hele dag de piste op, want opa en oma haalden de kinderen uit de skiklas. We verbleven in het leukste familiehotel (Edelweiss) van Zwitserland, gerund door een ontzettend lief echtpaar en met een voortreffelijke keuken. Op kerstavond stonden we met alle hotelgasten in de sneeuw om de kerstboom in de tuin Duitse kerstliederen te zingen. Op oudejaarsavond maakten we met alle hotelgasten, de kinderen ook mee, een fakkeltocht door de bergen, die eindigde in een skihut op de piste waar we gingen kaasfonduen en racletten. Er lag de hele week een dik pak sneeuw waardoor we de meest mooie tochten skieden. Op het balkon van het hotel stond een jacuzzi, waar de kids meteen indoken als ze terugkwamen van de skiklas. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het was gewoon perfect.

Met gierende banden naar Nederland
Het jaar daarna gingen we weer, maar die vakantie werd eerder onderbroken doordat de moeder van mijn stiefkinderen (de ex van manlief) in het ziekenhuis was opgenomen. Wij reden, met mijn kinderen op de achterbank, mijn ouders achterlatend in Engelberg, met gierende banden naar Nederland om mijn stiefkinderen op te halen in Oosterhout. Nog niet wetende dat ze de vier maanden daarna fulltime bij ons in Rotterdam zouden blijven wonen. Maar dat is een ander verhaal.

Tien jaar geen wintersportvakantie
Ik besloot dat ik alleen nog maar Kerstmis wilde vieren in de sneeuw en op de skipiste. Dat plan mislukte helaas, doordat er tien hele financieel krappe jaren en vele heftige life events volgden voor ons. De wintersportvakantie moesten we schrappen. Jarenlang hopten we met ons samengestelde gezin van kerstlunch naar kerstdiner. Door de complexiteit van een stiefgezin waren er veelal vier kerstdagen ‘bezet’! Ook geen pretje. Vooral voor onze kinderen was dit een crime, die waren van al dat heen en weer gereis en een overload aan prikkels gesloopt na de kerst. Dit droeg ook zeker niet bij aan mijn ideale kerstgevoel, maar ik deed er zelf hard aan mee om geen grenzen te stellen en alle familieleden (in de hele stief- en ex-keten) op hun wenken te bedienen.

De besneeuwde bergtoppen van de Sierra Nevada
Tot december 2022. Manlief en ik waren in de week voor en met kerst in Granada. Op huizenjacht. We hadden een nokvolle agenda met makelaars om huizen te bezichtigen. De besneeuwde bergtoppen van de Sierra Nevada lonkten naar mij, wetende dat het skigebied slechts 30 km verderop ligt. Maar we hadden die week geen tijd om te gaan skiën; ons doel was om een droomhuis te vinden in een van de dorpjes rondom Granada. En dat lukte! Op de vrijdag voor de kerstvakantie deden we een bod op het huis waar we nu wonen. De makelaar vertelde dat we pas een reactie hoefden te verwachten na 6 januari (Driekoningen), want de Spanjaarden gaan in deze tijd van het jaar twee weken volledig ‘uit’.

Kerstmis in Granada
Dromerig en opgetogen vierden we in 2022, na vele jaren, weer kerst in het buitenland. In ons toekomstige thuisland. En wat een sfeertje! Granada bruist altijd, maar in december is het extra sfeervol vanwege alle lichtjes, de terrassen die gewoon open zijn, de muziek op straat, de overvloed aan kerststallen en kerstetalages, het lekkere eten en de sprookjesachtige sfeer door die besneeuwde bergtoppen waarmee Granada wordt omringd.

Nog geen uur rijden naar het skigebied
Nog vóór Driekoningen was de koop van onze Spaanse casa rond. Bizar hoe snel alles ging. Eind februari werd het huis opgeleverd, eind april verhuisden we voorgoed en lieten we Nederland achter ons. Sindsdien komt mijn kerstdroom uit, ieder jaar weer. We wonen nog geen uur rijden van Sol y Nieve, het prachtige skigebied. En wanneer de Spanjaarden op 25 december met hun familie kerst vieren, zijn wij aan het skiën op vrijwel lege pistes. Op die momenten ben ik het meest gelukkig, ik voel de vreugdekriebels door mijn hele lijf en krijg de big smile niet meer van mijn gezicht. Mijn ideale kerstdroom is uitgekomen!