Waarom je hond geen ‘angstig buitenlandertje’ is en je kat geen ‘afstandelijk type’

We doen het allemaal: labels plakken. ‘Mijn hond is angstig, want hij komt uit het buitenland.’ ‘Mijn kat wil niks van me weten, dat zit in haar karakter.’ Maar klopt dat eigenlijk wel? En helpt het je dier of zet je hem er juist mee vast?

Stop met labels plakken – je adoptiedier is geen vaststaand verhaal
Veel mensen die een hond of kat adopteren, vertellen erbij: ‘Hij heeft een ziekte opgelopen dat alleen in het buitenland voorkomt (reactie: ah wat zielig).’ Of: ‘Zij wil niks van me weten, want ze heeft vast zoveel meegemaakt.’ Maar besef: zodra je zoiets zegt, plak je een label op je dier. Een label klinkt misschien onschuldig, maar het doet eigenlijk hetzelfde als zeggen: ‘Dat kind is zielig, want zijn ouders zijn gescheiden.’ Je zet iemand of een dier vast in een verhaal waarvan je denkt dat het waar is, maar misschien is er veel meer mogelijk.

Een dier leeft niet in labels
Als je zegt dat je hond ‘nu eenmaal angstig is’ of je kat ‘geen contact wil’, dan neem je impliciet al afstand of schiet in de overbezorgdheid. Je laat wellicht het idee los dat verandering mogelijk is of gaat juist overcompenseren en je kunt je dier nog geen uur lang alleen laten. Maar gedrag staat altijd in relatie tot de omgeving én jezelf; door jouw stress-prikkels, hoe je zelf bent opgevoed, welke emotionele pijn je ervaart of wat je als kind tekort bent gekomen. 

Dieren zijn dynamisch, net zoals wij
Toen ik zelf ging scheiden, was mijn zoon veertien. De acht jaren daarna waren in het begin soms zwaar, soms prachtig. Elke keer dat angst of boosheid naar boven kwam, keken we samen wat er nodig was om weer tot rust te komen. Niet door een schuldige aan te wijzen, maar door te voelen: wat vraagt ons zenuwstelsel nu? 

Dat proces leerde me hoe belangrijk het is om niet in een oordeel te schieten en geen (slachtoffer)rol te vullen die niet van mij is. Ik wilde de plek van zijn vader niet innemen, hoe moeilijk dat soms ook was. Systemisch werk – met steun van collega Ingrid Smit – liet me zien dat er beweging kan ontstaan zonder dat er altijd woorden of aanwezigheid van een familielid nodig zijn.

Wat dieren ons spiegelen
Diezelfde les zie ik terug bij dieren. Een hond of kat komt niet zomaar bij je. Vaak spiegelen ze jouw emoties, jouw onrust, jouw tekort. Als je dat kunt zien, verandert de relatie. Het vraagt tijd, invoelen en de bereidheid om niet meteen een etiket te plakken.

Ik verwijs ook graag naar mijn blog over Waarom Zoí in mijn leven kwam – over een wilde kitten die in een compleet andere wereld kwam. En nadat haar zenuwstelsel tot rust was gekomen, kon zij een opening naar mijn hond Kalí maken. Tegelijkertijd vroeg ik niets van haar. Ze mocht in onze wereld kijken, op haar tempo met haar behoeften.

Een uitnodiging
Kijk daarom eens anders naar je dier. Niet als ‘de angstige hond uit Roemenië’ of ‘de afstandelijke kat uit het asiel’, maar als een levend wezen dat zich kan ontwikkelen – net als jij. Misschien is je adoptiedier niet alleen bij jou gekomen omdat jij hem redde, maar ook omdat hij jou iets te leren heeft.

Ik geef vele readingen voor mensen die een hond uit het binnen- of buitenland hebben geadopteerd. Een reading kan bewustwording geven over jouw energie en die van je dier.