Mam, dit heb ik echt nodig hoor

Zo langzamerhand gaan de scholen weer beginnen. Het zuiden van ons land, gaf de aftrap. Het noorden begint deze week, dus is er in veel gezinnen stress om alles op tijd in orde te hebben. Vooral voor de brugklassers start er een nieuwe periode van hun leven: de middelbare school.

Samen met oma op stap
Mijn jongste kleinzoon gaat naar het examenjaar van het gymnasium. Hij maakt zich niet druk. De boeken die hij nodig heeft worden netjes thuisbezorgd. En de rest – zoals pennen, schriften en dergelijke – heeft hij niet nodig. Als zijn laptop maar in orde is. Alleen nog het lesrooster ophalen en verder niks. Ik denk terug aan de tijd dat hij naar de middelbare school ging. Een jochie van elf jaar, die ineens weer bij de ‘kleintjes’ zou gaan horen. Maar daar hield hij zich niet mee bezig. Ik had beloofd dat we de spullen die hij zelf moest kopen, samen met mij zou doen. Dat had ik bij zijn broer ook gedaan en ik vind dat wel iets speciaals hebben; samen met je kleinkind op stap om de benodigde spullen te kopen. Als we klaar zouden zijn, gingen we even op een terrasje zitten om iets te drinken en een taartje te eten.

Je zou haast keuzestress krijgen
En dan terug naar het nu. Al een paar weken lang zie ik dat grote winkels zich aan het voorbereiden zijn op de start van het nieuwe schooljaar. De ene winkel maakt de speciale afdeling nog groter dan de andere. Veel kleuren vallen op, zoals roze, lichtblauw en turquoise. De leukste spulletjes staan al een tijdje uitgestald. Slim bedacht, want op deze manier kunnen de aankomende brugklassers al zien wat er allemaal te koop is. Je krijgt haast keuzestress van al die leuke spullen. En dan is het een kunst voor de ouders om niet overstag te gaan, want de verleiding is erg groot. Bovendien blijft het niet bij deze spullen, want er moet toch ook een bureautje komen met een goede stoel? En wat denk je van die dure laptops? Het kind neemt echt geen genoegen met een oude van zijn of haar ouders. Nee, het moet up to date zijn.

Ze heeft een vast bedrag meegekregen
Ik moet een paar boodschappen doen en even naar de bibliotheek om een boek terug te brengen. Ik zoek een klein notitieboekje en kom inderdaad op de afdeling met de schoolspullen terecht. Er staat een groepje meisjes bij de roze spullen. Ze hebben een lijstje bij zich waarop staat wat ze nodig hebben. Maar wat moeten ze kiezen? Er is zoveel en alles is leuk. Ze overleggen en besluiten om eerst naar een andere winkel te gaan. “Misschien is het daar goedkoper”, hoor ik een van hen zeggen. Een van de andere meisjes zegt dat ze dan meer kan kopen. Ze heeft een vast bedrag van haar ouders meegekregen en daar zal ze het mee moeten doen. Lastig hoor. Moet je ook nog rekenen. Al giechelend lopen ze de winkel uit.

Kinderen met hun ouders
Iets verderop weer een winkel. Die heeft er geen speciale afdeling van gemaakt. Alles ligt gewoon zoals het altijd ligt. Maar ik zie dat er wel veel meer variatie is. Dus toch rekening mee gehouden? Het is behoorlijk druk in het gangpad, er zijn ook kinderen met hun ouders. Moeder met het lijstje in de hand en het kind zoekt tussen alle spullen. De moeder heeft er duidelijk genoeg van. Ze moet eindeloos wachten totdat haar dochter een keuze heeft gemaakt. En dat is nou juist zo lastig.

Ze heeft geen zin in een scène
Van een afstandje bekijk ik dit tafereel. Het meisje pakt een paar gekleurde notitieboekjes en wil het in het mandje doen. Maar moeder houdt haar tegen. “Je hoeft er maar één te hebben”, zegt ze. Dat staat immers op het lijstje en zij beheert de portemonnee. Het is allemaal al kostbaar genoeg. Maar het gezicht van haar dochter staat op onweer. “Ik heb dit echt nodig. Ik moet toch aantekeningen maken en één boekje is zo vol.” Moeder laat zich overhalen. Ze heeft geen zin in een scène. Dochter blij en dan lopen ze naar de kassa.

Als ik weer buiten ben, denk ik: in hoeveel gezinnen zal dit proces zonder slag of stoot verlopen?