Een boek schrijven is als trainen voor een marathon

Een boek schrijven klinkt voor sommigen als een romantisch avontuur; inspiratie die je overvalt, zinnen die als vanzelf op papier vloeien, een kop dampende koffie naast je en een kat op schoot. De realiteit is alleen net even anders. In feite lijkt een boek schrijven verrassend veel op trainen voor een marathon. In dit blog lees je waarom.

Niemand loopt op de eerste dag meteen 42 kilometer. Net zo min schrijf je op een luie zondag ineens een roman. Wat je wel hebt, is een innerlijke drive: ik wil dit, een diep verlangen. Misschien is het een verhaal dat in je hoofd rondzwerft, een personage dat aan je mouw trekt, een verlangen om andere mensen te kunnen helpen en inspireren met jouw verhaal, of je hebt gewoon de behoefte om iets te creëren dat blijft, een soort nalatenschap. Het voelt groots en ambitieus – en dat is precies waarom je gaat schrijven.

Het belangrijkste is discipline
Wie traint voor een marathon weet dat je ook gaat rennen op dagen dat je geen zin hebt. Als het regent, als je moe bent, als Netflix lonkt. Schrijvers hebben net zo standvastig te zijn. Wachten op inspiratie is als wachten op een regenachtige dag in Andalusië – dat gaat ‘m voorlopig niet worden. Schrijven wordt pas een boek als je de discipline kunt opbrengen om dat schrijfproject bovenaan in je agenda te zetten, op nummer één. 

Een vast ritme
Zoals marathonlopers een ritme vinden waar ze niet van afwijken, heb je voor het schrijven van je boek ook een ritme aan te houden. Op vaste dag(delen) in de week laat jij je door niets of niemand afleiden en ga je voor dat doel: je boek schrijven. Net zoals marathonlopers doen. Wanneer je ongetraind bent/blijft of de handdoek steeds in de ring gooit omdat je geen zin of inspiratie hebt, ga je de finish nooit halen. 

Wat als de twijfel komt?
In zowel het schrijven als het rennen zit een fase die voelt als vastlopen. Vaak komt halverwege de twijfel: waarom doe ik dit ook alweer? Je hebt te veel geschreven om te stoppen, maar het einde lijkt nog eindeloos ver. Tijdens een marathontraining krijg je last van je knieën, je enkels, je geest. Als schrijver krijg je last van je innerlijke criticus. Is dit wel goed genoeg? Wie zit hierop te wachten? Elke schrijver heeft die stem. Succes zit ‘m in het negeren van die stem en dóórgaan. Net als een loper die zich niet laat stoppen door een blaar op kilometer 32. Dit is het moment waarop doorzettingsvermogen het belangrijkste is. Je zet door, al is het met kleine stapjes. Je herschrijft, delete, voegt toe. Het voelt niet als vooruitgang, maar dat is het wel.

Een diep gevoel van trots
De marathon eindigt met een finishlijn, het schrijven met een punt achter je laatste zin. Maar daar stopt het niet; je moet je tekst nog bijslijpen, laten rusten, herlezen, herschrijven. Toch is het moment dat je je eerste versie afrondt groots. Je wordt vervuld met een diep gevoel van trots. Je hebt iets afgemaakt. Iets dat begon als een droom of verlangen en nu tastbaar is. Althans, bijna tastbaar, want dat is het pas écht als je de finish hebt behaald, als je jouw gedrukte boek in handen hebt. Maar na die laatste punt kan jouw boek naar de redacteur, daarna naar de vormgever, dus voor jou zit het meeste werk erop. Jij hebt je verhaal geschreven, jouw doel is bereikt.

Grenzen verleggen
Een boek schrijven is geen sprint. Het is een taaie tocht waarin je jezelf tegenkomt en je grenzen verlegt. Maar als je volhoudt, word je beloond. Niet alleen met het eindresultaat, maar met wat je onderweg leert: over discipline, creativiteit, en jezelf.

Dus, wil jij een boek schrijven? Trek je schoenen aan, spreek met jezelf een schema af, en begin te lopen. Kilometer voor kilometer. Woord voor woord. De finishlijn wacht op je.

Loop jij ook al rond met een boekidee? Of zit je ergens midden in de ‘rotkilometers’? Laat het me weten, ik wil als schrijfcoach graag jouw motivator zijn, jouw supporter langs de lijn. Ik ben benieuwd naar jouw marathon.