Het is 00:15 uur. We zitten in een bomvolle bus vol luid pratende Spanjaarden. Op een bord dat voorbij flitst zie ik dat de temperatuur 27 graden is. De bus brengt ons naar het tijdelijke appartement waar mijn dochter het komende half jaar woont. Drie hoog achter in een van de buitenwijken van Málaga. Letterlijk drie hoog achter, zonder lift, met trappen, zonder airco. Gelukkig is er een plafondwaaier die voor wat verkoeling zorgt. Ik begrijp hier het verkoelende effect van een marmeren vloer. Het balkon is het meest fantastische plekje van het appartement. Er is ruimte voor twee klapstoeltjes en een tafeltje, een heerlijke plek om te ontbijten en mijn blog te schrijven.
Een verandering van omgeving heeft tijd nodig
Ik verblijf een aantal dagen bij haar, voordat haar stage bij een taalschool van start gaat. Zij is al een paar dagen eerder vertrokken naar Málaga, zodat ze even alleen kan bijkomen in haar eigen bubbel, zoals ze zei. Zo’n enorme verandering van omgeving heeft een altijd een heftige impact op haar en dat heeft tijd nodig. Na drie dagen heb ik dezelfde route gevolgd. Ze haalt me op van de luchthaven en mijn eerste kennismaking met Málaga is er een van volle bussen en een overweldigende warmte.
Vuilniswagens worden geleegd in het midden van de nacht
We beginnen na een paar dagen de wijk een beetje te kennen. Het appartement ligt aan een rustige zijstraat van een drukke verkeersweg. Ik hoor de vuilniswagen de containers voor het appartement legen midden in de nacht. Uit een raam van het appartement tegenover ons klinkt vanaf de middag tot ver in de avond het geluid van een tv. Het klinkt als een spelletjesprogramma. Tussen dit appartement en het volgende appartement zit ongeveer een meter of zeven. Het intrigeert me dat gordijnen en rolluiken van bijna alle overburen de hele dag dicht zitten. De zon heeft nauwelijks kans om de ramen te bereiken en toch zit alles dicht.
We splitten op in het drukke uitgaansgebied
Mijn dochter is ‘s avonds uitgenodigd door haar stagebedrijf voor een etentje in een restaurant aan het strand. Volgende week start het nieuwe schooljaar en een etentje is voor haar een mooie gelegenheid om haar collega’s te leren kennen. Ze vindt het erg spannend. Ik besluit met haar mee te reizen. Zo zie ik ook wat van de andere kant van de stad en ben ik in haar buurt, mocht dat nodig zijn. In het drukke uitgaansgebied splitten we op. Zij stapt op haar toekomstige collega’s af bij het restaurant en ik ga een andere kant op om ergens wat te eten aan de boulevard.
Party-time aan de boulevard
Restaurants en barretjes wisselen elkaar af. Mensen eten, drinken en praten luidruchtig met elkaar. Muziek schalt uit de luidsprekers. Het is party-time. Het voelt wat kwetsbaar om zo in mijn eentje op de boulevard te lopen en ik zoek een plek om ergens rustig te zitten. Ik zie een pizzeria met één tafeltje bezet. Er klinkt alleen wat achtergrondmuziek van Michael Jackson. Hier moet het vast lukken om wat eten te bestellen in het Engels. Ik kijk op de kaart en kom dan tot de ontdekking dat ik mijn leesbril ben vergeten. Met de zaklampfunctie op mijn telefoon ontwaar ik ‘salata’. Altijd goed, ik zit safe.
Ik verwonder me dat ik dit echt doe
Zo zit ik even later met uitzicht op zee met een glas rosé en een salade voor mijn neus. Ik geniet van het moment, van de lampjes in de verte, van het kijken naar mensen en hun gedrag. Van kinderen die om 23:30 uur nog spelen op het strand. Van hoe het hier gaat. Ik verwonder me dat ik hier zit, dat ik dit echt doe. Natuurlijk heb ik vaker op een terras ver weg van huis gezeten. Ik heb gereisd met een rugzak op naar de andere kant van de wereld. Ik heb gereisd met en zonder partner. In Nederland ga ik vaak genoeg alleen op pad. En toch voelt dit anders. Misschien is het de onzekerheid van het niet spreken van de taal. Misschien is het de warmte wat me overweldigt. Misschien is het de mantelzorg, dat ik thuis achterlaat. Het weg van huis zijn, waar alles volgens een bepaalde structuur gaat en een vaste plek heeft. Misschien is het ook wel het feit dat ik zonder leesbril geen menukaart kan lezen.
De Spaanse vibe begint z’n uitwerking te hebben
Op het fijne balkon van 1 bij 4 meter lees ik de volgende dag een prachtig boek, getiteld ‘Al het blauw van de hemel’. Ik heb eindelijk koffiecups gevonden in de supermarkt die in het koffieapparaat passen. En na weken van het ontbreken van inspiratie is er ineens de behoefte om te schrijven. De warmte begint te wennen. De geluiden van de straat ook. Ik voel de ontspanning toenemen nu ik hier zo op dit balkon zit.
Niets doen heeft een functie
Ik bedenk dat niets doen ook een functie heeft. Niets doen gaat nu eenmaal makkelijker wanneer het te warm is om na te denken of in actie te komen. En vooral wanneer mijn gebruikelijke to-do’s even geen prioriteit hebben. De Spaanse vibe begint z’n uitwerking te hebben. Daar kan ik wel aan wennen.
