Al twee keer eerder schreef ik over mijn ervaringen als clown, in 2022 na de kennismakingsworkshop De clown in mij is geboren. En op 28 mei 2023 – Mijn vuurdoop als clown – aan het eind van het eerste jaar van de clownsopleiding. De vuurdoop was vrij spelen, improviseren op straat. Zo ging ik in september bij Clownspirit van start in het tweede jaar van de opleiding. De afsluiting met een daverende voorstelling in de Vrije school in Utrecht, dat klink geweldig en dat was het ook, absoluut. Maar daar ging heel wat aan vooraf. Dus daarover eerst meer.
De ‘oude dame’ van vorig jaar mocht ik aan het begin van dit jaar weer helemaal vergeten. We begonnen weer met niets. Nou niets, met jezelf natuurlijk. Van daaruit ging ieder van ons zijn of haar personage ontwikkelen. Het verkennen van mijn personage was ontdekken, maar niet bedenken. Ik ben namelijk zelf mijn inspiratiebron. Ik als persoon zit in mijn clown, met alles wat er is. Mijn essentiële kwaliteiten en mijn schaduwkanten, daar waar het schuurt.
Dit alles was voeding voor mijn personage, mijn lijf wist het al, dus mijn hoofd mocht in de ruststand. Een uitdaging om te laten komen wat komt. Zonder oordeel en vanuit nieuwsgierigheid, de basis zijn echte emoties.
De minimale clown
We werkten met de minimale clown. Die ondergaat alles en incasseert. Vraagt zich niets af over het hoe en waarom. De minimale clown laat wel zien wat er allemaal intern gebeurt. Een reactie van nature, maar de minimale clown is niet verstard of stoïcijns. Dit ligt heel dicht bij mij; er gebeurt iets en dat laten binnenkomen, voelen wat het met mij doet. Zonder daar meteen een actie aan te verbinden.
De maximale clown
Als tegenstelling is er de maximale clown die ik dan weer herken uit mijn pubertijd, mijn adolescentie. Waar ik met enige regelmaat te veel, te hard, te aanwezig was en weg bij mijzelf. Het fijne is dat ik dit gemakkelijk kan ophalen; groots en meeslepend, ruimte innemend maar nu zonder het contact met mijzelf te verliezen. Wat heerlijk om hier nu mee te kunnen spelen. De kennis en ervaring meenemend uit mijn leven.
Oefenen met polariteiten
We oefenden ook met polariteiten in het lopen:
- versnellen en vertragen, dus korte snelle pasjes of juist een vertraagde tred
- gericht of ongericht, op je doel af of met enige omzwervingen
- licht en zwaar, zichtbaar en voelbaar
- en wisselende combinaties tegelijk
Dit leverde veel plezier op, maar ook om soms uit mijn comfortzone gaan, zoals vertragen, maar dat kan ook heel lekker zijn heb ik ervaren. De combinatie vertragen en gericht gaf bijvoorbeeld een apart gevoel van steeds te laat te zijn.
Als kat
Wat ik ook erg leuk vond, was om in de gedaante van een dier te spelen. Mijn dier is een kat: nieuwsgierig, oplettend, verdedigend, maar zeker ook verbindend en aanhankelijk, als het vertrouwen goed is.
Het kostuum
En wat een feestje was de zoektocht naar kostuums! Het kostuum is een versterking van de clowns-eigenschappen en hoeft niet te corresponderen met of te worden aangepast aan de act. Ik heb dus heel veel geprobeerd, gepast en gesnuffeld in tweedehands winkels. Combineren, weer wegdoen of ruilen met mijn medespelers. Twee keer heb ik getwijfeld of ik met dit kostuum wel de buhne op durf. En ineens voelde ik dat mijn clown er eigenlijk lak aan heeft wat anderen vinden.
De juiste naam
Tot slot was er de uitdaging om een naam te vinden die past bij je personage, het liefst een paar namen. Telkens opkomen en jezelf voorstellen, zodat je kunt voelen wat bij je past. En toen was daar het grote moment dat clown Toosje werd geboren!
Volgende week deel ik in mijn blog het ontstaan van de scènes voor de daverende eindvoorstelling.
2 reacties
Och wat een mooi proces en wat een waardevolle rol ontstaat er vanuit jou Christa of mag ik zeggen Toosje
Absoluut een prachtig en pittig proces..
Toosje is echt een onderdeel van mij, ik voel het niet als een rol. Maar hoop er ergens mee verder te kunnen.
🙏🏻🤞🏻💝