Van de week had ik een sessie met de paarden met een jongen van 12 jaar die een parcours had gebouwd voor de paarden. Met de merrie wilde hij over obstakels, langs pionnen en over hoepels, hij had helemaal uitgedacht. Ondanks dat hij de paarden nog een beetje spannend vindt, was hij er enthousiast over en wilde het parcours graag met het paard doorlopen. Uiteraard liep het anders dan vooraf bedacht.
Te spannend voor de merrie
Het eerste obstakel ontweek de merrie, door er langs te lopen. Deze jongen is een doorzetter en erg slim, dus hij bedacht allerlei manieren om haar er alsnog overheen te krijgen. Het obstakel werd verlaagd, veranderd, verplaatst, maar de merrie ging er niet overheen. Volgens de jongen was dit te spannend voor haar. Dus focuste hij zich op de rest van het parcours.
Ze ging er niet overheen
Heel wat onderdelen deed ze keurig zoals hij het in zijn hoofd had. De slalom was een beetje krap voor haar, maar door de goede samenwerking ging het prima. Tot er weer een onderdeel was waar ze overheen moest stappen. Wat hij ook bedacht of probeerde, ze ging er niet overheen. Zelfs niet voor de beloning die hij in het vooruitzicht stelde door haar met een paardensnoepje te verleiden.
De obstakels werden verlaagd en versimpeld, net zo lang tot ze alleen maar over een touwtje hoefde te stappen. En dat deed ze!
Hij vindt het vreemd
Vreemd vond deze jongen het wel. Want hoe moest dat dan als ze door het bos zou lopen? Sterker nog, hij herinnerde zich van een andere afspraak dat de ingang van haar box op stal een drempel heeft. Die stapt ze ieder dag over! Hoezo durft ze nu dan niets meer dan alleen over het touwtje stappen?!
Last van angst en paniek
Deze jongen is aangemeld omdat hij last heeft van angst en paniek. Ook hij vindt dingen spannend. En ook voor hem zijn de omstandigheden alles bepalend. Binnen zijn eigen huis, omringd door zijn eigen gezinsleden gaat het eigenlijk ontzettend goed. Maar zo gauw hij in een andere omgeving is, zijn dingen die thuis geen enkel probleem zijn, onoverkomelijk voor hem.
Een prachtig paralelproces
En zo is deze speelse opdracht van een parcours bouwen en doorlopen met een paard een prachtig paralelproces geworden van waar hij zelf in het dagelijks leven tegenaan loopt. Hij is niet langer de enige is die hier ‘last’ van heeft. Ze hebben hetzelfde, deze merrie en hij. En door dat te ervaren, ontstaat er een bijzondere band die heel waardevol is voor de rest van zijn traject.
