Het is een vraag die we elkaar niet snel stellen. De vraag alleen al voelt heel persoonlijk, laat staan het antwoord. Ik kan me een paar mensen voor de geest halen die mij deze vraag hebben gesteld – allebei business coaches. Ik kan me niet herinneren dat mijn familie, vrienden en kennissen mij deze vraag ooit hebben gesteld. Waarom doen we dat eigenlijk niet vaker?
Is verlangen een luxe?
Het voelt alsof er een soort lading van luxe op het verlangen zit. Het persoonlijk iets willen, wensen en ergens van mogen dromen. In een wereld die chaotisch en druk is, waarin zó veel moet. Als we tijd over hebben, niets belangrijks omhanden of geld te veel, dan mogen we voorzichtig verlangen, dat gordijn een beetje openschuiven naar onze diepe dromen. Dat we het ons dan pas kunnen permitteren om ruimte te geven aan onze diepe persoonlijke wensen. Tot dat moment houden we de doos van Pandora dicht.
Van leuk idee naar een vurig verlangen
Ooit, langer dan 25 jaar geleden, ontstond er in mij een verlangen, zomaar uit het niets. Eerst was het een leuk idee, iets later een onbereikbare droom, zo ver van mijn mogelijkheden dat ik dacht dat het nooit zou kunnen. In de loop van de tijd, waarin ik het heel soms durfde uit te spreken, transformeerde die verre wens geleidelijk in een intens verlangen dat zo aan mij trok, dat ik het niet meer kon negeren. Het had zich inmiddels genesteld in mijn ziel, in mijn hart en was heel volhardend in haar roepen. Onmogelijk niet te zien, voelen en horen.
Het verlangen met alle cellen leven
Uiteindelijk, zo’n 20 jaar later kwam de dag waarop dat verlangen realiteit werd. Ik vloog samen met mijn lief naar Nieuw-Zeeland; het land dat mij al 20 jaar had geroepen vanaf de andere kant van de wereld, alsof daar ook mijn thuis was en ik simpelweg daar moest zijn. Ik mocht het met eigen ogen zien en voelen, er zijn en het ervaren, dat land inademen. Misschien waren het de mooiste 4,5 week van mijn leven. Maar het belangrijkste was het leven van mijn verlangen. Mezelf er niet voor verstoppen of het negeren, maar juist ruimte geven, middelen zoeken, plannen en doen. Tijdens die reis ontstond een nieuw diep verlangen: binnen 10 jaar terugkeren naar Nieuw-Zeeland.
Lastige vraag
Die business coaches stelden de verlangen-vraag aan mij in de jaren na deze reis. Over de why en de missie van mijn werk kan ik wel wat vertellen. Maar al jaren kan ik niet zo goed bij dat verlangen. Waarom zou dat zo zijn? Omdat het de langjarige wens om in Nieuw Zeeland te zijn al vervuld is? Omdat corona en vliegschaamte zoveel in de weg zijn gaan zitten om terug te keren dat ik mezelf ben gaan vertellen dat het niet realistisch is? Dat ik er niet aan moet denken en gewoon tevreden moet zijn met het once-in-a-life-time-avontuur dat we beleefd hebben? Of denk ik te groot en moet ik het dichterbij zoeken? I don’t know.
Verlangen is het fundament van je bedrijf
Wat ik wel weet is dat die vraag vandaag weer opdook; als het fundament van mijn ondernemerschap en alles wat ik daarin doe; voordat er een ideale klant is en aanbod gecreëerd wordt, voordat er aan strategie en sales gedacht wordt. Ik mocht mezelf gunnen om dat verlangen ruimte te geven, zonder daar direct iets weten te doen. Simpelweg toestaan om te verlangen en de kracht, inspiratie en energie van dat gevoel vrijheid te geven. Wat zit er in mij, waarnaar ik verlang in mijn eigen bedrijf, voor mijn klanten en voor mijzelf als ondernemer?
Eenvoud, moeiteloosheid en diep vertrouwen
Dat ik moeiteloos mag ondernemen, nog meer op mijn gevoel en intuïtie kan vertrouwen. Ik wens dat:
- ik op een heel natuurlijke manier, in de natuur, buiten, de waarde van de natuur voor je welzijn, veerkracht, gezondheid en creativiteit kan laten ervaren.
- alles in mijn coachpraktijk eenvoud uitademt
- ik op een zachte manier de mensen kan bereiken die bij mij en wat ik te geven heb, passen.
- we elkaar vinden, en dat het een feest is om samen te werken; waaruit we allebei diepe voldoening halen en ieder op onze eigen manier leren, groeien en mogen ontwikkelen.
Ik verlang naar moeiteloosheid, mijn passie leven en uitstralen, met een diep vertrouwen in mezelf en dat ik gedragen word. Zonder belemmerende overtuigingen en Gremlins.
Laat mij maar los in de wildernis
En ineens voel het in mijn onderbuik. Allerlei beelden van buiten, op reis zijn vullen mijn geest. Trektochten plannen, rugzak inpakken, het pad op. Vrij als een vogel het avontuur beginnen in de bossen, bergen, kustlijnen en hoogvlaktes. Lopend mijn ritme bepalen; vertrekken, op weg zijn en aankomen. Onderweg tussen de elementen, het weer, het natuurschoon. De onverwachte uitdagingen en ontmoetingen, van inspanning tot uitzichten en bewondering. Soms een vleugje angst, soms het gevoel van enorme overwinning. Volle ervaringen in alle opzichten, vaker eropuit – daar droom ik ook van.
Van zaadje naar…
Wanneer je durft te vertragen kun je dichterbij jezelf zijn. Welke wens ligt er als een zaadje in je hart? Wat mag meer licht ontvangen om te groeien? Trek je schoenen aan, zoekt de natuur op, ga op pad naar buiten. Neem de tijd, gun jezelf tijdloos mijmeren op een boomstam, en scharrelen, struinen en traag zijn. Open je zintuigen, kijk goed, voel de wind of mist, zon of regendruppels. Luister naar jezelf. Wat zou jij het liefste willen? Naar welke ervaring, gevoel, omgeving of avontuur verlang je? Durf je dromen hardop uit te spreken en met anderen te delen.
Geef ruimte aan je verlangens
Als je droomt van jezelf even terugtrekken in de natuur, wandelen, ruimte geven aan jezelf en je verlangens, laat je dan inspireren door mijn Vierdelige Wandelserie waarin je met vier thema’s over jezelf op pad gaat, waar en wanneer, hoe lang of kort je maar wilt.
Gun jezelf wat extra tijd buiten en wie weet kom je ook wel je verlangen tegen.
