Tijdens de dienstwissel loop ik door de glazen gangen van het ziekenhuis. Ik stap de zijgang in en zie al van een afstand een vogeltje tegen de glazen ruiten van de binnentuin aanvliegen. Duidelijk dat ze weer naar buiten wil. Helaas gaat dat vanuit deze zijgang niet lukken. Er zitten vaker vogeltjes in de centrale hal of gang, ondanks alle voorzorgsmaatregelen die zijn getroffen in de vorm van gaas en andere afschermende middelen. Uiteindelijk is er altijd weer een vogeltje dat zich hierdoor niet laat tegenhouden en alsnog in de hal of zijgangen terechtkomt.
Ze wil wanhopig graag naar buiten
Gelukkig is er verder niemand in de gang, anders zou het vogeltje nog meer stress ervaren. Ik zet mijn spullen neer. Kijk nog eens om me heen en focus mijn aandacht op het vogeltje dat zo wanhopig graag naar buiten wil vliegen. Ze blijft keer op keer tegen het raam aan fladderen. Ik kniel vlakbij het raam neer en strek mijn handen uit, hierbij met mijn ogen en handen de bewegingen van het vogeltje volgend. Zonder al teveel moeite sluit ik mijn beide handen om het kleine lijfje heen. De vleugeltjes tegen haar lijfje aan gevouwen.
Net of ze afwacht op wat er gaat komen
Het musje is een vrouwtje en haar hartje klopt zo wild, de slagen zijn niet te tellen zo snel. Ik begin rustig en zachtjes tegen haar te praten, waarop ze iets kalmeert. Terwijl ik haar in mijn ene hand houd, pak ik met de ander mijn spullen weer op. Ik begin haar uit te leggen dat ze hier niet kan blijven en dat ik haar naar buiten zal brengen. Tijdens het praten wordt ze iets rustiger. Net of ze afwacht op wat er gaat komen. Het lijkt of ze doorheeft dat ik geen kwaad in de zin heb.
Langs de balie
Zo lopen we samen verder, richting de centrale hal. Rustig pratend loop ik richting de balie. Het musje houdt haar gemak en kijkt om zich heen. Ik vertel haar dat we zo naar buiten lopen. Aangekomen bij de balie pakt mijn collega mijn spullen aan. Ze is in gesprek met een collega van een andere afdeling. Ik leg uit dat ik nog even naar buiten loop en nu pas zien mijn collega’s wat ik vastheb. Verwonderd kijken ze me aan. Ik aai het vogeltje voorzichtig met mijn vinger. “Wat goed zeg dat je haar hebt gevangen” en mijn collega knikt me toe.
De draaideur door naar buiten
Ik vervolg mijn weg en blijf zo rustig mogelijk doorlopen en praat tegen het vogeltje, net of ik een klein kind begeleid naar de uitgang van het ziekenhuis. Zo stap voor stap loop ik naar de draaideur. Ik zeg tegen het vogeltje dat ze er bijna is. De deur draait langzaam en gestaag en ik stap rustig mee. Totdat we aan de andere kant zijn. Ik loop naar buiten en zie het kopje van het vogeltje draaien en kijken. ik wil nog wat zeggen, maar juist op dat moment openen mijn handen zich ietsje en besluit ze weg te vliegen. In de richting van het groen.
Wat de mus me wil vertellen
De mus vertelt me het volgende: Ze is een vogeltje dat goed aanvoelt of iets bij haar past. Ze vertrouwt erop dat het leven haar brengt wat ze nodig heeft en vertrouwt op haar eigen kracht en talenten. Daarnaast heeft ze ook geleerd dat je samen sterk staat en soms hard moet werken voor wat je wilt. Zolang je bij jezelf blijft en op de in jouw aanwezige talenten vertrouwt. Vandaar uit treed je de ander tegemoet. Ze vertelt dat het nu tijd is om jezelf meer te laten zien en trots te zijn op je kwaliteiten. Geniet en maak gebruik van wat er is. Sla je vleugels uit en wijd je met kracht en enthousiasme aan het leven. Zo straal je steeds meer vanuit jij en kan er zo ook zijn voor de ander, de groep. Koester jezelf en het leven. Het is wonderbaarlijk.
Herkenning
De mus bevestigt me in mijn huidige proces. Ik laat me steeds meer zien en mag vertrouwen op mezelf en mijn kennis, kunde, kracht en intuïtie. Steeds meer ervaar dat ik het niet alleen hoef te doen. Samen sta je sterk. Ik werk hard om te bereiken wat ik wil, maar niet te hard. Daarnaast geniet ik van wat er is en sta ik open voor wat er komt.
Terwijl de mus wegvliegt ben ik verrast door haar snelle vlucht en verheugd dat ze veilig buiten is. Zo wonderlijk wat het leven me brengt, denk ik, en ik weer naar binnen om mijn werkdag te vervolgen.
Zie en ervaar jij ook de wonderlijkheid van het leven?
Ben jij in staat om zelfs in deze onrustige tijd het maximale uit je leven te halen? Zodat wat onmogelijk leek nu mogelijk blijkt? Je dichtbij jezelf kan blijven zonder onwenselijke stress, angsten en belemmerende drempels? Geweldig als je zo het leven leeft. Er is alleen heel vaak sprake van het tegenovergestelde, dat je in de angst en stress blijft hangen. Waardoor je niet de stappen zet die je eigenlijk wilt zetten en er niet uithaalt wat er voor jou inzit. Komt het je bekend voor? Dan heb ik wat voor je: https://facebook.com/events/s/hypnose-aan-het-strand/536199071239221/
Heb je vragen of wil je meer weten? Stuur me dan een bericht: kailosinzichten@gmail.com.
