De geur van wierook vindt mijn neus en triggert meteen een bekend gevoel en herinneringen aan iets wat ik herken en heb gemist. Ik loop binnen en groet eerst voorzichtig mijn nieuwe yogadocent Natascha. Na een te lange tijd heb ik de moeilijkste beweging weer weten te maken; de beweging ‘naar de mat’. Deze ochtend heb ik tijd geboekt voor mij. Ben ik geen coach, therapeut, trainer, ondernemer of wie of wat ook. Ik heb tijd voor míjn lijf, míjn stijfheid, míjn grenzen voelen en daarin mijn weg vinden – en die laten verzachten. Uit mijn hoofd, aanwezig zijn in en voor mijn lichaam dat deze aandacht in dankbaarheid verwelkomt.
Mijn linkervoet is jaloers
We beginnen bij de voeten, staand. Ik glimlach als ik ergens vanuit de kleine studio een verraste stem hoor: ‘Ik dacht dat we gingen liggen?’ Mijn voetzolen, wreven en tenen krijgen een aandachtige massage annex opkikkertje. Ik realiseer me weer dat mijn voeten het fundament van mijn staan zijn, van het lopen en mezelf kunnen verplaatsen in deze wereld. Ik voel duidelijk mijn linkervoet schreeuwen om aandacht, als ik het verschil voel na de oefeningen rechts. Mijn voeten ontspannen zich, worden breder. Later thuis merk ik dat ik de oude pijn links, onder mijn voetzool, bijna niet voel.
Ik geef me over
Ook de basis van mijn onderrug en het gebied tussen mijn schouderbladen krijgen de aandacht van twee tennisballen en het verrast me hoe rustig ik me aan die druk kan overgeven. Ik lig en voel, adem uit een zak dieper, geef mijn lichaam over, het bindweefsel de nodige ruimte en mijn liefdevolle aandacht. Op de achtergrond hoor ik zachtjes het chanten van een monnik. Mijn gedachten dwalen af naar ergens in Tibet. Ik stel me een monnik en een muzikant voor. Het zachte nummer is trager dan traag, repeterend en lijkt eindeloos te duren, maar verveelt me niet. Ik ben weer – of steeds – bij mijn lijf en merk het verschil links en rechts, bij in- en uitademing, voor en na de tennisballen. Hier heb ik al zo lang willen zijn.
Hersenspinsels
Ik mis YIN-yoga alweer een paar jaar. De jaren daarvoor heb ik in episodes mezelf de tijd en mijn lichaam de stille, zachte, strekkende aandacht gegund. Maar al te lang is het slechts bij de gedachte eraan gebleven. Zoals bij zovelen. Zoals het zo vaak gaat. Ik had het verlangen, de behoefte en het innerlijk weten dat ik het nodig had, maar de volgende stap – het doen – raakte steeds verstrikt in mijn hersenspinsels. In de eisen of verwachtingen, het plaatje van een mooie ruimte, afstand en een passend tijdstip, type docent en mijn eigen volle agenda. Gelukkig kom ik geen fysieke training tekort, maar het trappen tegen de wind of sneller baantjes trekken in het water is totaal anders dan de beweging naar de mat. De trage bewegingen en de aandacht óp de mat, met mijn focus alleen in het voelen: wat mijn lichaam kan, waarin ik te veel vraag, waar het wel meegaat en waar de weerstand zit. Ik hoef niet over mijn grens.
Maak het jezelf niet zo ingewikkeld
‘Practice what you preach’ dacht ik bij mezelf. De meditatie die een dagelijks stil moment en anker is in mijn leven is zeer waardevol voor mijn geest en mijn hart. Daarnaast vormt het een belangrijke spiegel en de basis voor mijn stress-vaardig zijn. De beweging naar de mat is anders, het is mijn uitdaging, net als de regelmaat van die beweging naar de yogastudio. Die blijkt dichterbij te zijn dan ik dacht, met een no-nonsens vriendelijke docent, met een prima ruimte zonder drang naar het perfecte plaatje uit een glossy. De wierook hangt nog In de lucht tijdens een heerlijk glas oosterse thee na de vroege les.
De eerste stap is de belangrijkste
In lichte regen rijd ik naar huis en denk terug aan de patiënten, cliënten en anderen die ik regelmatig – om diverse redenen – (YIN)yoga adviseer. Net als bij mezelf soms, zit hun hoofd hen in de weg en raakt het verlangen naar rust, ontspanning en alles even stilzetten verstrikt in het denken, de (voor)oordelen, de volle agenda geprojecteerd op hun netvlies, al het moeten en er zijn en zorgen voor anderen. Op die manier lopen velen zichzelf volledig voorbij.
Ik druk thuis op de knop en betaal alvast 10 ritten: de eerste stap op weg naar de mat.
Kom in beweging
We kennen het allemaal: we weten het maar al te goed, voelen het ook, zeggen het zelfs hardop, verlangen ernaar… En tegelijk, week in week uit blijven we treuzelen in ons hoofd, smoesjes verzinnend. ‘Het is niet het goede moment’, hoor ik vaak. Straks is er meer tijd – maar natuurlijk (niet). Houd jezelf niet voor de gek, maar kom in beweging. Niet omdat het moet, maar omdat je er zo veel beter van wordt: in je lichaam, in je geest, in je hart én naar buiten toe. Namasté.
