Ze ploft naast me op de bureaustoel op kantoor, opent haar tas en legt haar spullen op het bureau. Met mijn blik naar rechts sla ik haar gaande, waardoor mijn getyp op het toetsenbord tot stilstand komt. Het is voor ons allebei de laatste werkdag van de week. Ik ben blij om haar te zien, enthousiast met een ietwat flamboyante ondertoon, zeg ik: “Hallo!” Mijn automatische “hoe gaat het?” zorgt ervoor dat mijn blik alweer half gericht is op het beeldscherm voor me. Ik heb geen idee, totdat Jolien naast me zegt: “Miranda heb jij óók een zuchtdag?”
Liep ik te zuchten dan? vraag ik me af. “Een zuchtdag”… klinkt mijn reactie wat verwonderd, omdat ik het woord an sich zo prettig vind klinken. Er zit niet direct een oordeel, het schept niet gelijk de verwachting dat je dag flink tegenzit. Het heeft gek genoeg ook een ontspannen klank. Mijn nieuwsgierigheid is gevoed is en ik ben benieuwd welke inhoud Jolijn hieraan geeft.
Ik herken wat ze zegt
Ik hoor haar zeggen wat ik bij mezelf ook herken: “Zo’n dag dat je denkt: alles komt tegelijk, welke keus maak ik voor welke cliënt eerst? Want iedereen wil iets, en in elke casus is er wel iets dat nú voor extra werk zorgt. Waar maak ik prioriteit en hoe verhoudt zich dit tot thuis? Kies ik er toch voor dat desbetreffende organisatie, die ik nu niet kan bereiken, mij terugbelt op mijn vrije dag? Wil ik dat wat wel? En wat heb ik nodig? Dat dus Miranda. Dat maakt dat ik er een zuchtdag van maak vandaag. Dat het wat lichter, luchtiger mag misschien. Dat de druk van moeten niet in de kramp schiet, en dat je ademruimte ervaart om eerst goed te voelen: wat wil ik, wat past bij mij en het ritme van thuis? In plaats van: hoe zorg ik het beste voor de vraag van mijn cliënt én de ander?”
Typisch gevalletje roze
Het klinkt heerlijk hoe Jolien dit alles omschrijft. En om de invloed van haar woorden kracht bij te zetten, sla ik een hoorbare diepe zucht. Wanneer ik een half uur later naar huis fiets, razen haar woorden nogmaals door mijn hoofd en bedenk ik dat een zuchtdag een typisch gevalletje van roze is. De kleur die de dualiteit in zich heeft van:
- hard werken en er altijd voor een ander zijn
- die het perfect wil doen omdat de lat nu eenmaal hoog ligt
- omdat je, als je heel eerlijk bent, de goedkeuring van een ander nodig hebt
- degene die zegt: wat fijn dat je extra tijd voor me vrijmaakt, en dat je zoveel voor me doet
- terwijl je eigenlijk vindt dat je ook wat liever mag zijn voor jezelf
- even geen moeten (wat het to-dolijstje vormgeeft)
- maar lekker even niets en ontspannen
Het snijvlak van moeten en mogen
Juist daarom laat een zuchtdag je ervaren dat je op het snijvlak van moeten en mogen balanceert. En van toestaan en ja zeggen voor dat wat goed is voor jezelf, in plaats van rennen en vliegen. Herken jij wat in hetgeen ik schrijf over een zogenaamde zuchtdag, of juist niet? Dan nodig ik je uit om meerdere blogs van mij te lezen waarin de taal van roze staat beschreven. Of wil je gewoon eens even sparren over kleur en hoe zich dit verhoudt tot jouw to-dolijst en jouw kramp in het leven? Neem dan contact met mij op.
