De zesde generatie groeit op in hetzelfde huis

Mijn leven heeft zich, op een hele korte periode van ‘uit huis zijn’ na, afgespeeld op een en dezelfde plek. Dat is de plek waar mijn wieg stond. Ik ben van de vijfde generatie die opgroeide op die plek en mijn dochters zijn de zesde generatie. Best bijzonder eigenlijk dat dit huis, de boerderij van vroeger, nog steeds bewoond wordt door dezelfde familie.

Met z’n allen onder één dak
In de streek waar ik ben opgegroeid was het vroeger heel gebruikelijk dat meerdere generaties onder één dak woonden. Zo konden mijn ouders pas trouwen, en bij mijn opa en oma in gaan wonen, toen de broers van mijn vader uit huis gingen om te trouwen. Mijn ouders hadden alleen hun eigen slaapkamer en de eerste drie jaar van mijn leven sliep ik bij hen op de kamer. We leefden met z’n allen in dezelfde keuken en woonkamer. Pas toen mijn zusje zich aankondigde werden er boven in de boerderij, op de hooizolder, slaapkamers gemaakt, zodat wij onze eigen kamer kregen.

Mijn oma en moeder
Mijn oma en mijn moeder waren thuis. Ze zorgden voor de koeien en de kalveren, de kippen, de kinderen en ze runden het huishouden. Mijn oma beheerde de portemonnee en mijn moeder vroeg om geld voor de boodschappen. En ik kon pas naar de kleuterschool in het dorp toen de meester van de lagere school daarvoor op gesprek kwam. Mijn moeder heeft toen samen met andere moeders in de buurt haar rijbewijs gehaald om de kinderen naar het dorp te kunnen brengen.

Ik sprak alleen maar Twents dialect
Ik vond het geweldig op die kleuterschool, het was zo groot en er waren zoveel kinderen. Maar ik werd ook uitgelachen door de kinderen uit het dorp, want ik praatte op dat moment alleen Twents dialect. Een keer vertelde ik vol trots dat er die nacht een kieske was geboren, en de klas lachte. De juf zei: “je bedoelt een kalfje?” Nee, dat bedoelde ik niet, het was een kieske, maar ik kreeg de indruk dat dat niet goed was.

De wereld daarbuiten
Na een jaar kleuterschool werd het zomervakantie en ik zou na de zomervakantie naar de ‘grote’ school gaan. De beste dag van mijn kleuterschool was de laatste dag, toen we naar de eerste klas van de ‘grote’ school gingen en letters en cijfers mochten schrijven. Vanaf dat moment zoog ik alles op aan kennis wat ik maar kon vinden; ik hield van lezen, cijfers, geschiedenis. Vanuit de kleine beschermde wereld zocht ik de wereld daarbuiten. De eerste keer dat ik op schoolreis ging was ik 11 jaar oud. Met drie auto’s waarin 10 kinderen zaten, gingen we naar Valkenburg en Luxemburg en er ging er een wereld voor me open. Op een andere plek zijn, wat vond ik dat heerlijk. En toen was er geen weg meer terug.

Alleen op pad voor ruimte en inspiratie
Toen ik oud genoeg was reisde ik naar verschillende plekken in de wereld. In mijn eentje naar Australië, om mijn vriendin op te zoeken die aan het backpacken was. Daarna ging ik nog twee keer. Of alleen naar Noorwegen met een rugzak en een treinticket. Vaak spannend, niet altijd leuk, maar zo verrijkend voor mij. In de afgelopen jaren ben ik er daarom regelmatig in mijn eentje op uit getrokken om op een andere plek te zijn.

Weggaan om thuis te komen
Zo ben ik op dit moment een paar dagen in een tiny house in Zuid-Limburg. Het is best lastig om de dingen van thuis ook thuis te laten; ongemerkt stuur ik op afstand mee. Maar telkens wanneer ik alleen een tijdje op een ander plek ben, merk ik dat ik meer tot mezelf kom. Mijn eigen ritme, dan ontstaat er weer ruimte en inspiratie. De ideeën komen naar me toe gehold. En dat alleen door op een andere plek te zijn. Dan kom ik weer thuis bij mezelf. En wanneer ik naar huis rijd, kom ik ook weer thuis op die plek waar ik altijd heb gewoond.