Als dromen fluisteren – Ik word onderdeel van deze vriendengroep 

Met Als dromen fluisteren bevestigt Mélissa Da Costa opnieuw hoe uitzonderlijk haar talent is om de innerlijke wereld van haar personages tastbaar te maken. Dit boek vormt het vervolg op Waar de zon de sneeuw raakt, en brengt je vijf jaar verder in het leven van hoofdpersonage Ambre. Die tijdsprong geeft het verhaal een extra gelaagdheid: er is groei geweest, verandering, rijping. En tegelijk zijn er vragen en gevoelens die zich niet laten wegdrukken door de tijd.

Vanaf het eerste hoofdstuk voel ik hoe vanzelfsprekend ik weer met Ambre meebeweeg. Ik ben als een vriendin nieuwsgierig naar hoe haar leven in die vijf jaar is verlopen, alsof we even uitgebreid bijkletsen in een Frans cafeetje. Meteen realiseer ik me hoe knap het is van de auteur dat ze deze verbinding weet te bewerkstelligen.

Identificeren met de hoofdpersoon in dit boek
Wat het zo bijzonder maakt, is de intensiteit waarmee Ambres gedachten en gevoelens worden verwoord. Haar twijfels, haar verlangens, haar innerlijke dialogen; ze worden met zo’n precisie en zachtheid beschreven dat ze rechtstreeks binnenkomen. Tijdens het lezen merk ik hoe sterk ik me met haar ga identificeren. Haar overwegingen worden haast de mijne, haar aarzeling roept mijn eigen herinneringen op, en haar hoop werkt door in mijn eigen verbeelding. Ik voel haar boosheid, haar blijdschap, haar angst, haar verdriet. Dat is een kwaliteit van de auteur die zelden zo overtuigend wordt neergezet. Da Costa bezit het vermogen om de binnenwereld van een personage zo genuanceerd en zorgvuldig te ontvouwen, dat je als lezer geen afstand meer ervaart. Ambre leeft, ademt en groeit onder de ogen van de lezers. Hierdoor verschuift het perspectief: je leest niet langer óver haar, je leest mét haar.

Het is net of ik zelf oude vrienden terugzie
In dit vervolg op Waar de zon de sneeuw raakt ontmoet ik ook de vrienden van Ambre die vijf jaar eerder zo’n belangrijke rol speelden in haar leven. Hun terugkeer geeft mij een onverwacht gevoel van vertrouwdheid. Hun stemmen, hun humor, hun kwetsbaarheden… het is net of ik zelf oude vrienden terugzie. De dynamiek binnen de groep is confronterend, heftig doordat er veel verdriet, boosheid en teleurstelling ligt in hun geschiedenis. Deze emoties en opgekropte gevoelens en verwijten voel ik haast onder mijn huid. Het lukt me niet om dit boek met afstand, beschouwend te lezen. Ik ben in no time onderdeel van die vriendengroep. Het lijkt of ik tijdens het lezen ook logeer in het huis van Rosalie en Gabriel. Wat een bijzondere ervaring is dat!

Zeer sterke verbinding met de personages in dit boek
Mélissa Da Costa heeft duidelijk het talent om haar personages met opmerkelijke zorgvuldigheid neer te zetten. Elk karakter heeft een eigen toon, een eigen gevoeligheid, een eigen manier van reageren op het verleden en op Ambre. Daardoor zijn ze écht aanwezig. Op zo’n manier dat ze niet alleen binnen de grenzen van het verhaal bestaan, maar dat ze daarbuiten lijken door te leven. Dat je nieuwsgierig wordt naar hoe hun levens verder gaan. Zó sterk voel ik me verbonden met de personages in dit boek. Veel meer dan in het eerste deel, Waar de zon de sneeuw raakt, doordat je in het eerste boek iedereen nog leert kennen. Dat is nu niet meer aan de orde, ze behoren nu tot je vriendenkring, je was ze als lezer alleen vijf jaar uit het oog verloren. Bizar hè? Om dit zo te ervaren als lezer?

Het verhaal zorgt ook voor zelfreflectie
Wat ik interessant vind, is dat dit boek laat zien hoe vriendschap zich kan ontwikkelen in de loop van de tijd. Mensen veranderen, relaties verschuiven, en toch kan er een kern van herkenning blijven bestaan. In de ontmoetingen tussen Ambre en haar vrienden wordt voelbaar hoe verleden en heden in elkaar grijpen. Oude patronen, oude verwachtingen en nieuwe inzichten bewegen voortdurend langs elkaar heen. Die subtiele spanning geeft het verhaal een grote emotionele kracht. Ambre’s zoektocht en verzoening raken universele thema’s: de vraag hoe je trouw kunt blijven aan jezelf, hoe je omgaat met verwachtingen van anderen, hoe je leert luisteren naar je diepste waarheden. In haar ontwikkeling weerspiegelt zich iets dat veel lezers zullen herkennen en dat maakt het boek zo indringend. Het verhaal zorgt voor zelfreflectie en het opnieuw bekijken van je eigen keuzes en verlangens. Zo laat het mij ook nadenken over mijn eigen vriendschappen en relaties.

Groot schrijverschap
Zodra ik het boek dichtsla, blijft er een soort weemoed achter. Het gevoel dat ik tijd heb doorgebracht met mensen die mij dierbaar zijn geworden. Ambre en haar vrienden hebben zich genesteld in mijn gedachten, alsof ze deel zijn gaan uitmaken van mijn eigen herinneringen. De manier waarop Mélissa Da Costa de gevoelswereld van Ambre zo direct en invoelbaar weet over te brengen, getuigt van groot schrijverschap. Zij laat zien hoe literatuur een ruimte kan openen waarin lezer en personage elkaar werkelijk ontmoeten. Ze kiest voor een taal die direct, kritisch en doordacht is, met ruimte voor nuance en verstilling. Gedachten worden zorgvuldig opgebouwd, gevoelens krijgen de tijd om zich te ontvouwen. Daardoor ontstaat er een leeservaring die ervoor zorgt dat je vertraagt en werkelijk aanwezig bent bij wat zich afspeelt in het verhaal.

Wil jij ook een boek schrijven, of ben je al begonnen?
Ik ben benieuwd welk verhaal jij wilt delen en coach jou met alle liefde, dan ben ik jouw stok achter de deur. Dat helpt enorm, want een boek schrijven is een intensief traject dat om volledige commitment vraagt van jezelf en je tijd. En er komt naast het schrijven ontzettend veel bij kijken. Denk aan proeflezers, vormgeving, de cover, achterflaptekst, recensies, persbericht, boekpromotie, keuze voor uitgeverij, enz. Ik wijs jou graag de weg in schrijfland.