Na de borstkanker – Hoever kan ze nu strekken en uitreiken naar een nieuwe versie van zichzelf?

Na een reis van ruim een uur stapt ze verontschuldigend de praktijkruimte binnen. “Sorry hoor, zo veel file onderweg. Ik ben binnendoor gereden, maar nam toen ook nog eens de verkeerde afslag.” Ze houdt haar hand voor haar mond en kucht. Ze baalt zichtbaar. Het hoestje, wat zo onbelangrijk lijkt, schijnt haar niet te deren, maar het is nadrukkelijk aanwezig. Ik merk het op als ik het drie, vier keer kort achter elkaar hoor. In gedachten maak ik ‘een notitie’ dat ik daar straks aandacht aan mag geven. 

Ik zet een warme kop thee voor haar neer en stel haar gerust. Gedurende haar rit naar Zaltbommel stuurde ze me een live locatie, zodat ik precies kon volgen waar ze zich bevond. Het stelde mij in de gelegenheid om wat administratief werk te doen. Ik heb geen afspraken na die van haar gepland, dus we hebben alle tijd. 

Haar leven en werkzaamheden vielen stil
Het is de derde keer dat ik haar ontmoet voor een borstweefselbehandeling. De eerste twee keer werkten we vooral aan zachtheid en het doorvoelen van de stress, paniek en angst van de diagnose, nu zo’n anderhalf jaar geleden. Een maand na het slecht-nieuwsgesprek onderging ze een borst-besparende operatie die meteen werd opgevolgd door een reeks bestralingen, chemokuren en als afsluiter een intensieve periode van zuurstoftherapie. Anderhalf jaar lang werd haar agenda gedomineerd door afspraken met chirurgen, artsen, verpleegkundigen en de fysiotherapeut. De werkzaamheden van haar eigen bedrijf vielen stil. Evenals haar sociale leven en sportactiviteiten. 

Meer en meer terug bij zichzelf
Nu het behandeltraject op z’n einde loopt, komt ze meer en meer terug bij zichzelf. Langzaam, zonder te forceren, ontstaat er ruimte om haar leven en haar werk weer op te pakken, af te spreken met vriendinnen en zichzelf zachtheid en liefde te gunnen. 

Wat ze hoopt te bereiken
Ik vraag haar wat ze tijdens deze sessie hoopt te bereiken, waar ze aan wil werken. Volmondig geeft ze aan dat ze zo graag haar arm weer pijnloos wil kunnen strekken. Dat dat nu onmogelijk is door een blokkade die vanaf de zijkant van haar borst door haar oksel lijkt te zitten. “Het voelt alsof er een stevige streng touw zit die voorkomt dat ik niet verder kan strekken dan dit.” Met een pijnlijke grimas op haar gezicht duwt ze haar arm naar voren en vanuit die positie een klein stukje naar boven. Met haar andere hand pakt ze haar oksel vast, om haar arm en de stevige streng te ondersteunen. “Verder dan dit kom ik echt niet en het doet pijn” laat ze met een zucht weten. Haar arm zakt moedeloos terug naar beneden. Alle kracht lijkt eruit weg te vloeien.  

Een ervaring van lang geleden
Als ze op de massagetafel plaatsneemt, geef ik eerst aandacht aan haar ademhaling. Na een poosje herinnert haar lichaam haar aan een ervaring van lang geleden waar ze, net als tijdens de periode van de diagnose, de operatie en het herstelproces, haar adem inhield voor het ‘gevaar’ wat op haar pad kwam. Het kuchje is een subtiele waarschuwing om te checken ‘is dit wel veilig?’ Het markeert een keuzemoment van anticipatie of terughoudendheid en tegelijkertijd de controle willen houden. 

Veilig en goed
Langzaam maar zeker verdwijnt het kuchje naar de achtergrond terwijl ze dieper in- en uitademt. Haar lichaam krijgt toestemming om niet meer in te houden en te beseffen dat de route die zij kiest veilig en goed is. 

Een nieuwe versie van zichzelf
Als het hoestje helemaal verdwenen is, verplaatsen we de aandacht naar haar borst, die zachter aanvoelt nu het niets meer tegen hoeft te houden. In de arm komt beweging, eerst heel voorzichtig, dan met iets meer vertrouwen. Haar arm strekken en uitreiken blijkt meer dan een fysieke handeling te zijn. Het is een innerlijke beweging richting de persoon die ze nu is geworden. Het is onmogelijk om terug te keren naar de persoon van vroeger. Ze reikt en kijkt vooruit naar een nieuwe versie van zichzelf die alles heeft doorleefd en haar leven weer oppakt en vormgeeft. 

Ze strekt haar arm zonder belemmering
Wat haar omgeving verwacht, hoeft ze niet te dragen. Wanneer zij haar grenzen duidelijk voelt en aangeeft, past de wereld om haar heen zich als vanzelf aan. Er is geen verantwoording nodig, haar lichaam vertelt het verhaal. Wanneer ze dit alles beseft, lukt het haar om haar arm volledig langs haar hoofd omhoog te strekken, zonder pijn of belemmering. 

Aanwezig in wat nu mogelijk is
Aan het einde van de behandeling ligt ze stiller dan bij binnenkomst. Zachter en tegelijkertijd ook steviger. Ze neemt haar plek nóg een beetje meer in. Volledig aanwezig in wat nu mogelijk is. Op fluistertoon zegt ze: “Het voelt zoveel lichter. Ik zie nu in hoever ik kan strekken naar het nieuwe leven, mijn nieuwe ik en hoever ik wil uitreiken naar anderen”.

Dankbaar voor de inzichten en het herstellend vermogen van haar lichaam ligt ze nog een poosje warm onder de deken op de massagetafel. Ook ik voel me ongelooflijk dankbaar dat ik deze grote stretch met haar mag beleven. 

Herken je jezelf?
Herken je iets van dit verhaal in jezelf? Houdt jouw lichaam ook spanning vast, of wacht het nog op jouw toestemming om verder te bewegen, te ademen of ruimte in te nemen? In mijn praktijk Terrapi werk ik samen met jou met aandacht, tijd en afstemming op wat jouw lichaam vertelt. Je bent welkom om te ervaren wat er mogelijk wordt wanneer je lichaam spanning loslaat en weer meebeweegt. Maak een afspraak via terrapi.nu. Ik ontmoet je graag.