Op safari in Tanzania – Lake Manyara National Park  

Na een heerlijke nacht vol met wilde dierengeluiden stappen we uit onze tent in het Kati Kati camp. De olifantendrollen liggen voor onze uitgang en laten zien hoe dichtbij ze vannacht geweest zijn. We pakken onze koffers weer in, want hier komen we op onze reis niet meer terug. Helaas is vandaag onze laatste game drive dag aangebroken. We nemen na een uitgebreid ontbijt afscheid van de crew van het Kati Kati tenten camp en gaan op weg naar Lake Manyara National Park.

Uitgestrekte vlaktes
We rijden dwars door de Serengeti op weg naar de uitgang van het park. Onderweg op de uitgestrekte vlaktes komen we nog verschillende giraffen, leeuwen, cheeta’s en hyena’s tegen, maar dan staan we toch echt voor de uitgang van het Serengeti park en rijden we door het Ngorongoro National Park richting Lake Manyara National Park. Bij de ingang van het Ngorongoro National Park komen we een aantal Masai tegen met een truck vol handelswaar; ik verbaas me iedere keer weer over hun manier van leven. 

Na een rit van ruim 3 uur komen we aan bij Lake Manyara. Inmiddels is het ook lunchtijd en ploffen we neer op het terras onder de bomen.

 

Meer dan 400 verschillende vogels
Lake Manyara heeft een oppervlakte van 330 km² waarvan het meer al bijna 70% van de oppervlakte bevat. Lake Manyara ligt aan de rand van de Great Riff Valley helling en is vrij ondiep. In het droge seizoen verdampt een groot deel van het meer, maar op dit moment staat het water hoog en zien we prachtige watervogels, zoals de pelikaan, de Egyptische gans, de hamerkop en flamingo’s ronddobberen. Onze chauffeur en gids Rachid vertelt dat er wel 400 verschillende vogels leven in dit gebied. 

Lake Manyara: een van de juweeltjes van Afrika
We rijden door een jungle achtig bos en zien grote troepen bavianen al slingerend tussen de oude mahoniebomen. Een waar spektakel. Overal waar je kijkt zijn er bavianen en geniet ik ook hier van de jongen die nog onder hun moeder hangen of net zelfstandig hun weg vinden. Ernest Hemingway citeerde dit park als één van de juweeltjes van Afrika en daar heeft hij ook echt gelijk in gehad. Wat een prachtig park is dit.

Hippo’s en nog eens hippo’s
We rijden een pad in met een soort van binnenmeertje. Er liggen wel 30 hippo’s (nijlpaarden) te dobberen in het water. We blijven een tijdje staan kijken en ineens ontwaakt de familie. Eén voor één staan ze op en gaan op weg in een tempo van Hakuna Matata. Een jonge hippo komt aangewaggeld en laat de vogels even horen wie hij is. Een prachtig schouwspel. 

De grommende dikhuid
We rijden weer verder en Rachid zoekt weggetjes uit waar we alleen zijn. Weg van de massa met de vele landcruisers die achter elkaar aanrijden. Spannend, want daar komt een grote dikhuid aan, al grommend, met flapperende oren. Zijn slurf omhoog en hij loopt rakelings langs onze landcruiser. We houden onze adem in.

We hadden hem kunnen aanraken!
Wow, wat gaaf, zo dichtbij dat we hem zo aan kunnen raken, maar uit respect voor de olifant doen we dat natuurlijk niet. Ik vraag Rachid of de olifant het zou merken als we hem wel zouden aanraken. Hij vertelt dat als we dat gedaan zouden hebben het anders had kunnen aflopen, want zelfs de kleinste aanraking voelen ze, en dat zouden ze dan als een bedreiging kunnen zien. Met alle gevolgen van dien, want zo’n kolos wil je niet op je auto hebben.

De prooi van de luipaard hangt in de boom
Na dit spannende moment gaan we op zoek naar de laatste big five: het luipaard. Rachid heeft te horen gekregen dat hij zich hier vlakbij bevindt, dus we gaan op zoek. We speuren alle bomen af, focussen ons ook op de grond en zoeken tussen het dichte riet om maar een glimp op te vangen van dit prachtige dier. Ineens zet Rachid de landcruiser in zijn achteruit, omdat hij een dode gazelle ziet in de boom, de prooi van het luipaard. Hij is hier dus wel geweest. We wachten nog een tijdje, maar helaas zien we hem niet meer. 

De aap met zijn blauwe ballen
We geven we het op en rijden verder over de slingerende weggetjes. We komen nog heel veel olifanten, wat zebra’s en de vervet monkey tegen, de aap met zijn blauwe ballen. Een bijzondere verschijning.

De baboon families
Aan de rand van het alkalische meer staan de bomen met hun voeten in het water, die zien er dor en droog uit. De bomen die in aanraking komen met het water hebben geen overlevingskans meer. Wel zien we hier hele baboon (bavianen) families die druk in de weer zijn. 

Afscheid nemen
We vermaken ons prima bij de bavianen maar de klok tikt door en om 18.00 uur gaat het park dicht. Het wordt tijd om afscheid te nemen van dit prachtige park om vervolgens op weg te gaan naar onze laatste overnachting in Tanzania.

De Masai met hun koeien en geiten
We rijden het park uit op weg naar het Migunga tented camp. Onderweg kijk ik mijn ogen uit naar alle kraampjes met fruit, vis, groente en allerlei spulletjes die locals te koop aanbieden. Het is een drukte van jewelste en de Masai met hun koeien en geiten lopen kriskras over de weg. Na even zoeken waar het Migunga tenten camp verstopt ligt, komen we aan op een prachtige groene locatie. 

Een prachtige plek zo tussen de bomen
Het is een geweldige mooie tuin met aan de rand allemaal tenten met een veranda opgesteld. Als we binnen komen, straalt de gastvrijheid er vanaf. Het bed is prachtig opgemaakt en er liggen allemaal bloemetjes op. De klamboe verraadt dat ook hier de muggen hun feestje vieren, maar alle voorzorgsmaatregelen zijn hier getroffen om het ons maar zoveel mogelijk naar de zin te maken. Echt super verzorgd en een prachtige plek zo tussen de bomen. Ook hier mogen we vannacht onze tent niet uit in verband met de vele monkeys en ander gespuis dat hier ’s nachts ronddwaalt. 

Dineren met goed gezelschap
We dineren vanavond samen met Rachid en hij vertelt ons terloops dat onze vlucht voor morgen is gewijzigd en we niet vliegen vanaf airport Arusha, maar vanaf Kilimanjaro. Oké, dat is voor latere zorg. We laten de afgelopen dagen nog even de revue passeren en genieten van het diner en het gezelschap. Morgen zien we wel weer verder.