Leven met de handrem eraf, hoe doe je dat?

Voor de zoveelste keer deze zomer zit ik, met mijn knieën op een kussentje, het mos en gras tussen de oude waaltjes van het pad weg te halen. Het aardbeienveldje, met de uitgebloeide aardbeien, is bijna niet meer te zien door het opgeschoten onkruid. Het is vrijdag eind van de middag. Ik denk terug aan het mooie gesprek met een onderneemster van de dag ervoor.

Ze is gepassioneerd om de innovatiekracht bij ondernemers weer tot leven te brengen. Het vuur weer terug te helpen krijgen in hun ondernemerschap. Dat vuur dat langzaam dooft wanneer je er geen erg in hebt. Wanneer door de waan van de dag steeds meer de manager in de ondernemer kruipt. Ze zei: “De handrem moet eraf om weer mogelijkheden te zien en vernieuwend te zijn.”  En ze voegde eraan toe: “Niet alleen bij ondernemers trouwens.”

Het besluit om het anders te doen
Terwijl ik stukje bij beetje de boel onkruidvrij maak, denk ik aan mijn eigen handrem. De gewoontes die er zo snel insluipen. Zo zit ik op deze vrijdagmiddag op een prachtige zomerdag op mijn knieën het erf te onderhouden. Vanavond zijn we thuis. Een gewone vrijdagavond. 

Dan valt me de gedachte in: waarom niet anders? Wat nou als we niet het geijkte patroon volgen van de vrijdagavond? En terwijl ik dat denk, neem ik een besluit. Een besluit om de vrijdagavond fijn met z’n tweetjes uiteten te gaan in de stad een half uur verderop. Misschien nog een filmpje te pakken. Heel ongewoon, we zijn al jaren niet naar de film geweest. En uiteten, ja vaak genoeg – samen met anderen, met onze meiden, alleen met vriendinnen of tijdens een netwerkdiner. Ik wil weer eens met z’n tweeën uiteten, zomaar spontaan. Genieten van de stad, met haar zomerse vibe en de ondergaande zon.

Het Flower Power gerecht
Een uurtje later kijk ik vanaf het balkon van het restaurant over de rivier. Ik heb een koel glas rosé voor mijn neus staan. De zon schijnt haar goudgele licht over het water van de IJssel. Ik voel me de koning te rijk. Een ‘wow-gevoel’ stroomt door me heen. We krijgen de kaart. “Alles is vegetarisch” zegt mijn man fronsend. Hij houdt van een stukje vlees. “Laat je gewoon verrassen, misschien is het wel hartikke lekker” zeg ik. Mijn oog valt op een gerecht dat Flower Power heet. Kleurrijk en gezond. “Er zit wel iets met rode bieten in” zeg ik. Ik hou niet van rode bieten. “Laat je gewoon verrassen, misschien is wel het hartstikke lekker” krijg ik teruggekaatst. En ja, het eten is fantastisch. Ook het vegetarische gerecht. Ook de Flower Power met rode bieten. 

Er is maar een kleine gedachte nodig voor een andere kijk
Gewoon doen als levensmotto. Geen handrem. In de kleinste dingen kun je soms de handrem erop zetten. Natuurlijk, het kan tegenvallen. Dat geeft je dan informatie voor een volgende keer. Maar ook kun je je schouders erover ophalen en erom lachen. Het geeft in ieder geval ruimte om nieuwe dingen uit te proberen. 

Wanneer ik deze gedachte in het licht zet van mijn eigen ondernemerschap, is dat precies het verschil tussen ploeteren en blij voelen met wat ik doe. Het zijn mijn eigen gedachten. Wanneer het heel spannend is of wanneer ik me moe voel, heb ik de neiging om de handrem stevig aan te trekken. Mijn brein praat mij veiligheid aan. En is er maar een kleine gedachte nodig voor een andere kijk op de dingen. Zodat ik mezelf weer op het goede spoor zet, wat mijn gemoed lichter en avontuurlijker maakt. Gedachten zoals:

• Wat is het ergste dat er kan gebeuren?
• Als het niet lukt, hou ik in ieder geval een goed blog aan over
• Stel dat het me wel lukt
• Als ik het niet doe wat dan? Wat is dan het alternatief?
• Dat moet toch anders kunnen
• Gewoon doen Anita!
• Oeps, dat was niet handig van me.
• Als het niet lukt, kan ik altijd nog terug in loondienst

Mijn brein maakt er soms toch een potje van
Het maakt niet uit wat je tegen jezelf zegt, de discussie in je hoofd hangt van overtuigingen aan elkaar. Je kunt jezelf een verhaal vertellen en daar hou je jezelf aan vast. Soms kun je lachen om je eigen overtuigingen, die je in de greep houden. Soms heb je iemand nodig om je een spiegel voor te houden. En die heb ik absoluut nodig. Daarvoor heb ik een fantastische coach. Zij houdt mij geregeld zo’n spiegel voor. Ik vraag ook aan haar om me vragen te stellen, waarmee ik niet zomaar wegkom. Want mijn brein maakt er soms toch een potje van.

De handrem af van je overtuigingen als eerste stap
Heb jij ook z’n brein, die jou op de plaats houdt? De handrem stevig aangetrokken? Wanneer het gaat over je kwaliteiten als ondernemer in het zakelijke stuk? Het brein dat je zegt dat jij toch geen bal van cijfers snapt? En dat ook niet wilt snappen? Het verhaal dat je zelf vertelt is altijd waar. Totdat je voelt dat je er anders naar wilt kijken, omdat je het steeds meer onzeker maakt. Je wilt de handrem eraf, maar je niet weet hoe. Daarmee kan ik je helpen door op mijn beurt jou een spiegel voor te houden. Zullen we eens samen sparren? 

Zij & Cijfers
Ik ben Anita Udink, financieel coach & NLP master practitioner voor ondernemers die bewust kiezen voor zakelijke én persoonlijke groei. Ik help jou van een happy geldmindset tot een stevig financieel fundament. Plan een vrijblijvend kennismakingsgesprek met mij via www.zij-en-cijfers.nl.