Emoties en de tijd leren mij heel veel over mezelf

Gemis, verdriet daar ben ik me vaak bewust van. Het golft omhoog op momenten dat het de ruimte krijgt om aanwezig te zijn. Vooral omdat het leven herpakken, te leven, heel veel energie kost. Meer dan voorheen. Mijn emoties mogen er zijn, ik ervaar ze. Ik maak er ruimte voor als dat mogelijk is. Op andere momenten overweldigen ze me. Ze komen en gaan weer.

Voeldagen
Mijn hoofd is niet helder, denken gaat moeizaam, voelen gaat des te beter. Dan voert verdriet en gemis de boventoon, doe ik niets anders dan huilen. Op zo’n dag sta ik er volledig bij stil dat mijn lief er fysiek niet meer is. Dat zelfs de simpelste dingen samen doen, samenzijn, de gewone dagelijkse dingetjes ontbreken. Dagen dat het me hoog zit en ik gevoelsmatig kwetsbaar ben en laat zijn wat ruimte nodig heeft.

Dit soort voeldagen nemen een aanvang en eindigen zonder dat ik daar zichtbaar een aandeel in heb. Het kost mij dan moeite om te beginnen, vaak ook om te eindigen. Dan heb ik heel veel tijd nodig om op te starten, uit bed te komen en mijn dagelijkse rituelen, gewoontes in gang te zetten. Waarbij ik heb gemerkt dat een verschil van twee uur tijd er echt toe doet. Het maakt het verschil tussen iets van mijn dag maken en dat het alweer tijd is om iets voor het avondeten te gaan regelen.

Dan ben ik echt in de rouw
Dit soort dagen zijn er van tijd tot tijd, ze zijn nooit vooraf te voorspellen. En ze zijn nodig, omdat ze me de mogelijkheid geven om de boel de boel te laten. Dan ben ik echt in de rouw. Op het moment dat ik mijn ogen open doe voel ik dat de emoties zo intens zijn dat ik er niet omheen kan, er wat mee moet doen. Dat ik er dwars doorheen mag gaan. Ze zijn nodig en daarom zijn ze er, ze helpen me verwerken, aandacht geven aan het proces waar ik inzit en geven me op de een of andere manier ook lucht.

Emoties golven over me heen
Totaal anders zijn de momenten dat mijn emoties als een golf over mij heen slaan. Dan overweldigt het me. Emoties breken door mijn dagelijkse structuur heen. Ze komen makkelijker tevoorschijn als ik vermoeid ben en eigenlijk al naar bed had moeten gaan. Het gebeurt geregeld dat ik getriggerd word waardoor emoties over me heen golven. De golven duwen me omver, trekken me uit het beetje balans dat ik net tot stand heb weten te brengen, waardoor ik kopje onder ga. Het verzwelgt me. Als ik laat gebeuren wat er gebeurt, kom ik weer boven drijven. Ik begin met zwemmen, zoek naar vaste grond onder mijn voeten en krabbel overeind. Zoek waar ik gebleven ben voor het golfslagbad mij van mijn voeten veegde en met me aan de haal ging. Adem langzaam en vooral bewust in en uit. Drink wat. Blijf even stilstaan, om bij te komen van het golvenspel dat de regie even overnam.

De wereld draait door
Er zijn momenten waarop ik merk dat ik me weer beter kan concentreren en langer kan focussen. Daardoor besef ik dat de afstand tussen toen en nu langzaamaan groter wordt. Dat ik door in beweging te zijn verder wegdrijf van wat is geweest. De wereld draait door en houdt niet op omdat mijn lief 161 dagen geleden is overleden. De tijd stop zetten kan ik niet. Alhoewel het voor mij af en toe zeker aanvoelt of de tijd stilstaat.

Het kleine groots beleven
Mijn lief, een levensgenieter pur sang, heeft me ruim 30 jaar voorgedaan hoe je goed van het leven kan genieten in het hier en nu en hoe je dit het beste kunt aanpakken. Zo worden de kleine dingen groots beleefd en haal ik eruit wat erin zit. Ik heb, op mijn eigen unieke wijze, geleerd om goed voor mezelf te zorgen. De glans is er momenteel vanaf, dat is me duidelijk. Genieten en het gevoel hebben dat mijn leven zin heeft en er toe doet, is nog niet teruggevonden. Ik zet goede stappen, dat zeker. Het is een zoektocht naar mijn eigen unieke pad waar ik het evenwicht, de balans, het levensritme met inhoud en zin opnieuw aan het uitvinden ben.

Dankbaar
Ik ben dankbaar voor de mensen om me heen. Heb kostbare momenten van samenzijn en maak mooie herinneringen die meer dan welkom zijn. In deze periode van mijn leven zijn ze belangrijker dan ooit. Ik ben me er heel bewust van dat ik niet het eeuwige leven heb. Dat ik in een tijd leef waarin leeftijd geen garantie vormt voor de tijd die je hier mag doorbrengen en dat er heel, veel mensen eerder tussenuit knijpen. Eerder dan wenselijk, gangbaar is. Ik denk na over een stukje verderop in de tijd en over wat er voor mij toe doet. Wat ik wil en hoe ik daar naartoe zou kunnen komen. Dit in gang zetten is een langer proces.

Ik herpak mezelf
Keer op keer, voetje voor voetje en stap voor stap herpak ik mezelf. Ik sta stil bij wat me bezighoudt en nodig is. Geef daar de benodigde tijd, ruimte aan waarna ik, als het moment daar is, in beweging kom en een stap vooruit zet. Langzaamaan geef ik zo mijn leven een nieuwe vorm na het overlijden van mijn lief. Waarnaartoe? Dat zal de tijd me leren. 

Heb je vragen of opmerkingen? Ze zijn welkom. Mail me gerust: kailosinzichten@gmail.com