Een bezige bij. Druktemaker. Hoofd vol leuks. Creatief. Duizend ideeën. Word enorm blij en krijg volop energie als ik anderen kan inspireren. Trek er graag op uit, de natuur in. Gek op lekker eten. Soms een kluizenaar. Na 5 jaar nog steeds verliefd. Maar dat alles alleen nu even niet altijd op een manier die ik graag wil. En daar vind ik wat van…
Vlak voor corona maakte ik de keuze voor een paar maanden time-out. Omdat ik er even doorheen zat. Beetje kip-ei-verhaal: stress, overgang gerelateerde klachten, hormoonwiebels en soms weken heel slecht slapen. Wat ervoor zorgde dat ik mijn werk niet langer kon voortzetten op een manier die voor zowel mijn klanten als mezelf optimaal was.
Van ondernemerscoach naar dood vogeltje
Met de eerste lock-down, het verplicht dragen van mondkapjes en al het andere gedoe, kreeg ik er hyperventilatie en paniekaanvallen bij. En dus besloot ik al vrij snel om helemaal te stoppen met werken. Op dat moment was ik ondernemerscoach, wat ik met hart en ziel deed. Waar ik blij van werd. Energie van kreeg.
De knoop echt doorhakken
Uiteindelijk heb ik er nog ruim een half jaar over gedaan om me ook daadwerkelijk uit te schrijven bij de KvK. Want het hele proces van ‘Wie ben ik, als ik geen ondernemerscoach meer ben’, dat vond ik bést een dingetje… Ik liep helemaal vast. Ik kwam de deur nog (veel) minder uit dan de toch al strenge regels, en raakte steeds verder geïsoleerd. Het lukte me lange tijd zelfs niet meer om te schrijven, terwijl ik dat juist zo fijn vind om te doen, het me inzicht geeft en ontspant.
Gelukkig heb ik ook in die intense periode altijd vertrouwen gehad dat ik eruit zou komen.
Berg op…
Ik ken mezelf niet anders dan dat ik een vroege vogel ben. Daar voelde ik mij altijd het best bij. ’s Morgens vroeg was ik altijd op m’n best. Nou ja, in de basis dan. Want ondertussen is het, helaas, al heel lang geleden dat ik ’s ochtends fris en fruitig uit mijn bedje spring en meerdere keren per week om 7 uur in de sportschool sta.
Berg af…
In mijn slechte periode was dat zo ongeveer het tegenovergestelde. Toen gebeurde het een lange periode vaak meerdere dagen per week dat ik voor de middag al plat op de bank lag. Totaal opgebrand. Tot niks meer in staat. Netflix of video’s kijken over weven of spinnen.
Opgebrand
Het zorgde voor frustratie. Ik probeerde krampachtig te bedenken wat de oorzaak was van deze hele situatie van een compleet gevoel van onbehagen, waarbij mijn lijf me voor mijn gevoel totaal in de steek liet. Ik vond het verschrikkelijk dat ik zo vaak tot niets meer in staat was. Het maakte mij onzeker dat mijn lichaam totaal opgebrand aanvoelde, er alleen nog maar onzin uit mijn mond kwam en mijn denkertje het niet meer deed.
Het voelde als falen. Alsof ik steeds weer, dagen achter elkaar, dezelfde fout maakte en daarna gestraft werd met het uitschakelen van mijn totale functioneringssysteem.
Zinloos
Ik probeerde oplossingen te bedenken. En wilde weten hoe ik het allemaal kon voorkomen. Inderdaad, met mijn hoofd. Dus zinloos. Want mijn denken leek regelmatig compleet uitgeschakeld. Zinloos dus om zelfs (of juist) in die situatie controle te willen hebben, houden, krijgen.
Schuldgevoel over mijn niet functioneren
Mijn man was en is heel begripvol en meelevend. Misschien gek, maar dat zorgde soms juist alleen maar voor nog meer schuldgevoel over mijn niet functioneren. Omdat ik vaak tot niks in staat was. Ik werd er verdrietig van. De hele situatie was enorm ingrijpend. En met mijn verdriet leek ik geen kant op te kunnen. Alsof dat diep zat opgesloten en ik er niet bij kon.
Oké, ik geef toe, ik vond (ja, met mijn hoofd dat het toch al niet deed) dat ik weinig tot geen reden had om verdrietig te mogen zijn. Want hé, wees eerlijk: ik was en ben tenslotte niet ernstig ziek ofzo.
Accepteren en meebewegen
Gelukkig kwam ik tot het inzicht dat meebewegen met de hele situatie – wat dan nogal eens horizontaal op de bank verblijven betekende – het enige leek te zijn dat behulpzaam bleek. Toch kon ik mij op een gegeven moment steeds beter overgeven aan de situatie zoals die was.
Van accepteren kan je leren
Nu ik op die vervelende en vooral heel intensieve periode terugkijk, lijkt het zo simpel: de situatie gewoon accepteren en daar aan overgeven. Mezelf mogen zijn. Zonder oordeel. Of mét oordeel. Maar daar dan op dat moment niets aan hoeven veranderen. Het gewoon zo laten, de situatie van dat moment.
Zelfacceptatie
Het gaat over mezelf toestaan om te zijn wie ik ben. Te doen wat ik doe. Op welke manier of in welke vorm dan ook. Ondanks wat ikzelf (en de rest van wereld) daarvan vind, denk of zeg. Jezelf toestaan te zijn wie je bent. Te doen wat je graag doet. Daar mee ‘zijn’, zoals ze dat noemen. Niks meer. Niks minder.
Vroeger was alles anders
Vanuit mijn rol als ondernemerscoach was het allemaal veel eenvoudiger: anderen adviseren. Maar op het moment dat die onrust als een donderwolk over mezelf neerdaalt en de overhand krijgt, voelt het soms als een groot intern gevecht. Waarbij alles in mij lijkt te roepen dat ik er tegenin moet gaan. Want ja, dat is ons zo geleerd. Conditionering. Hupsakee. Doorgaan. Niet bij de pakken neerzitten. Je mankeert niks, dus je gaat maar gewoon werken. Er moet geld worden verdiend.
En nog zo’n minstens 100 andere variaties daarop.
Het is wel klaar
Totdat mijn hoofd en lichaam STOP zeiden. En dat dit voor mij niet de juiste manier van leven bleek te zijn… Dus maak ik nu andere keuzes. Waarbij ik steeds een beetje beter luister naar wat mijn hartje mij écht ingeeft, zonder eerst en vooral te luisteren naar alle ruis van alles en iedereen om mij heen.
Ik gedij het best als ik aan het handwerken ben. Wol spinnen. Weven. Haken. Breien. Koken. Extra fijn als dat lekker buiten kan, zoals op de foto. En dat alles op mijn eigen manier en in mijn eigen tempo, zoals ik in mijn vorige blog – Mijn eigen ritme vinden in Zwitserland – ook al schreef.
Hoe goed ben jij in zelfacceptatie?
In hoeverre sta jij jezelf toe gewoon jezelf te zijn? Doen wat voor jou op dat moment nodig is, ongeacht wat de hele wereld daar van vindt, denkt of zegt?
