Ze praat zachtjes tegen me, er gaat iets gebeuren

Met lood in mijn schoenen trek ik de voordeur achter mij dicht met in mijn rechterhand de kattentas. Voorzichtig plaats ik het op de achterbank en ga ernaast zitten. Ik voel me misselijk en kan wel janken.

In 2008 kom ik bij mijn nieuwe baasje wonen. Ik ben dan 1 jaar oud, klein voor mijn leeftijd. Ik heb al een sterke eigen wil. Hiervoor leefde ik bij een man en zijn vriendin. Hij is de zoon van mijn nieuwe vrouwtje. Toen ze verhuisden ging ik toch nog elke dag even kijken op mijn oude adres. De voormalige buurman had namelijk heerlijke brokjes en aaide me dan. Als het donker werd, kon ik via de garagedaken bij zijn slaapkamerraam komen. Een heerlijk bed had hij en ik ging dan lekker tegen hem aanliggen. Ik begreep er echt niets van als hij heel boos werd op me. Na een paar weken hoorde ik hem zeggen dat ik naar het asiel moest als ik niet ophoepelde. Nou ja zeg!

Nieuw vrouwtje
Op een dag werd ik in de auto hierheen gebracht, naar mijn nieuwe vrouwtje. Leuke plek. Best spannend, want er was al een kater in huis. Maar dat bleek een schijterd, dus die joeg ik al heel gauw achterin de trapkast. Prima ligplekken overal, vooral de plaatsen waar die kater blijkbaar lag. Gewoon hup bovenop hem springen en weg was hij.

Na een week ging ik toch maar eens naar die meneer op zoek. Twee dagen lang! Kon hem niet vinden en uiteindelijk naar het nieuwe vrouwtje terug. En blij dat ze was!

Ik geef graag cadeautjes
Geregeld breng ik muizen, mollen en konijnen thuis. Dat kleine spul valt wel mee, maar als ik in het park een konijn heb gevangen, is het lastig die over de schutting heen te krijgen. Ik vreet de poten eraf en breng stukje voor stukje het konijn bij mijn vrouwtje. Volgens mij vindt ze de cadeautjes erg leuk.

Bij de buren verderop hebben ze een vijver. Zo gemaakt dat katten de grote goudvissen er niet uit kunnen vissen. Ik heb de vijver leeg gehengeld voor mijn vrienden. Een feestmaal.

De andere buurman mist ook vissen. Hij denkt dat het een reiger is, maar ondertussen geef ik ze aan mijn vrouwtje. Tot ze ontdekt waar ze vandaan komen. De man heeft een draadje gespannen over de schutting. Jee wat deed dat pijn toen ik er tegenaan kwam. Nooit meer naar die tuin.

Er gebeurt iets ergs met mij
Drie weken geleden is er iets ergs gebeurd. Ik heb het thuis maar niet verteld. Maar nu loop ik mank. De dierenarts voelt en knijpt. Ik blaas en grom naar haar. Afblijven… Vieze druppels mag ik innemen thuis, maar niet zonder flinke halen op de handen van vrouwtje achter te laten.

De pijn wordt erger en ik kan niet meer goed lopen. Ik voel me helemaal niet goed. Kan me niet meer wassen en slaap de hele dag. Iedereen is zo lief voor me. Weer naar de dokter. Hij heeft grote handen en knijpt hard. Een tumor zegt hij. Ik weet dat het niet goed is en heb zo’n pijn. Weer pilletjes, nu lekkere. Misschien helpen ze.

Mijn voerbakje zet het vrouwtje in mijn mandje. Ik kruip bij haar op schoot en ze aait me voorzichtig. De pijn wordt erger, mijn haren gaan overeind staan, ik zwiep met mijn staart, jank en blaas als ze me optilt.

Afscheid voor de kleinkinderen
De kleinkinderen slapen hier. We praten over Miles. Zou de dokter niet gewoon zijn poot eraf kunnen halen? Dat heeft Dr. Pol ook gedaan bij zijn kat. ‘Misschien moet je nog even wachten, oma. Misschien wordt hij beter.’

Huilend liggen ze in bed. Het breekt mijn hart. De jongste valt uiteindelijk in slaap, maar de oudste kan het niet loslaten. Ik haal de Moor-Lavendelolie uit mijn praktijk, verdeel het in mijn handen en masseer haar hartje, armen, voorhoofd en buik. Het hevige snikken wordt langzaam minder. ‘Ik denk dat ik nu wel kan slapen, oma. Mag ik bij jou komen liggen vannacht als het niet gaat?’

Uit liefde
Nu lig ik in de kattentas. Het vrouwtje sluit de voordeur achter zich. Ze zet me voorzichtig op de achterbank en komt naast me zitten. Ze kroelt mijn koppie, ik hou van haar.

Op een dekentje kijk ik om me heen. Er gaat iets gebeuren, dat voel ik. Het vrouwtje praat zachtjes tegen mij en ik voel een prikje bij mijn achterpoot. Ik voel me raar en het vrouwtje legt me zachtjes op mijn zij. Ze huilt en aait en praat tegen me. Ze kijkt me in de ogen, ik zie haar, ik…….

Dag lieverd, rust zacht.

12 thoughts on “Ze praat zachtjes tegen me, er gaat iets gebeuren”
  1. Ach, zo herkenbaar, deze tere vorm van loslaten. Zowel van het dier als van diens menselijke metgezel. Mooi hoe je dit omschrijft, dank je wel voor je blog

  2. Altijd zo pijnlijk om je lieve huisdier te laten gaan. Ik vond het zo moeilijk om tot de beslissing te komen Maaike. Die vraag steeds, mag ik dit wel.

  3. Wat omschrijf je het treffend. Het is een daad van liefde om Miles te helpen op een zachte manier.

    Miles heeft tot op het laatste moment liefde ervaren. Dat is een groot cadeau. Zij is nu in andere sferen en komt met regelmaat nog even terug.
    Ze vind de weg, er zijn geen belemmeringen die haar tegenhouden.

    Liefde is haar kompas. Haar dank is groot.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: