Ze blijft maar zo angstvallig balanceren in de porseleinkast van het verleden

‘Vier het leven’ staat op de voorpagina van de Happinez. Mijn oog valt op een kleurrijk tafereeltje, achteloos achtergelaten in de praktijk van Bloei! mijn coleur lokaal. De perfecte illustratie van de coachdag, realiseer ik me terwijl ik het fotografeer. De overeenkomst tussen de drie coachees vandaag was: weer onbevangen willen zijn. Niet zo maar als een los woord, maar veel meer als niet bevangen, ongevangen. Niet meer gevangen in de porseleinkast van het verleden met aangepast gedrag als gevolg van de stemmen van toen.

Uitspraken als: ’Dat kan jij niet. Dat is niet voor ons soort mensen. Waarom wil jij het altijd anders? Doe eens normaal.’ Ze waren er toen aan de lopende band. Het verlangen van leven zoals jij als ukkie dacht dat het mocht, kreeg geen ruimte. En zo nam je aan dat het de bedoeling was. Aanpassen. De norm werd jouw aangepaste waarde. Zelfs de combi van kleuren als oranje en magenta van je eerste zelfbedachte kinderkamer mocht niet. Dat wat waanzinnig voelde voor jou werd weggezet als: ’vloekt, te veel en te fel.’

Deze kleurige combinatie was je ziel van plezier en voelde als een afwijzen van je zijn. Zo van: ‘jij bent te veel, te fel.’ Vooral te vol leven. 

Maar dat was niet niet jouw waarheid 
Op een dag, nog niet zo lang geleden ontdekte je dat het anders kon en er ontwaakte iets in je. Onrust liet zich veel vaker voelen. Je kende dat gevoel niet en het voelde onveilig. Vandaag leerde je wat er werkelijk onveilig voelde: je oude leven. Het nieuwe liet van zich horen en roerde zich in je, je kende het niet. 

Reset van volwassenheid 
Of het oude leven nu iets is met een intens verdrietig voelbaar trauma of slechts een misgeslagen opmerking, maakt eigenlijk niet uit. Iets laat zich horen wat niet meer klopt voor jou en vraagt om een reset van jou als volwassene van wie je nu bent geworden.  

En dat je de kracht en de magie hebt het kleine in jou groots te benaderen. Welkom heten, ontvangen met al haar gekkigheid, onhandigheid, maar vooral haar onbevangenheid (lees: ongevangenheid). Het kleine gekkie in jou hoeft niet meer als een olifant te balanceren door de porseleinkast van het verleden, maar is vrij, vrijer, vrijst. Het gevoel dat wat in jou leeft, mag leven. Het mag er zijn en zelfs gevierd worden. Veel en vol leven vieren. Dat gevoel is belangrijk. 

Oranje en magenta
Het inzicht en besef dat vieren een spier is die je kunt trainen, brengt de tranen in je ogen. De opluchting is zichtbaar op je gezicht. We gaan een mooie tijd tegemoet in de coaching en ik gun je de kleuren van je verlangen van de kinderkamer van toen. Want wat deed jouw intuïtie het toen al goed. Oranje van feest vieren, van doen wat je hart je ingeeft en daar vorm aan geven. Vol enthousiasme en kinderlijk vuur, onbevangen. Hadden maar wat meer mensen het onbevangen vuur, vrij. Het is niet voor niets een vaak voorkomende vraag in mijn coachpraktijk: ‘hoe kan ik me weer vrij en onbevangen voelen?’ Ook magenta, de kleur van support, mocht niet, maar wilde je graag. Je voelde deze diepe roze niet in je omgeving, geen warmte en support. Was dat de reden dat je die daarom op de muur wilde? Omdat het niet in de buurt was? 

De porseleinkast van het verleden is verloren en daarachter schijnt de zon van warmte en voedende kleuren. Ga los vrouw, vier het leven en kies voor de kleuren van jouw bestaan. Ik ben je cheerleader. 

Colours, comfort & care
Wil jij ook weten wat de kleuren van toen je eigenlijk willen vertellen in het nu? Check dan direct in bij de gratis mini training Colours, comfort & care. 

0 thoughts on “Ze blijft maar zo angstvallig balanceren in de porseleinkast van het verleden”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: