Woorden hebben toverkracht

Ik kijk naar een andere wereld. Het blauw vloeit over in elkaar. Het ijsblauw van de Waddenzee en iets lichter de lucht. Zelfs de wolken lijken blauw. Alleen een boot doorbreekt het patroon. Het is een magische wereld waar alles klopt. 
Of toch niet?

In de verte zie ik een verschijning. Wazig neemt het de vormen van een vrouw aan. 

’S E S J A T…’ suist het door de lucht.

Sesjat staart mij aan vanaf haar kant van het water. Haar ogen zijn als verstilde plassen. Ze is zo ver weg, maar toch dichtbij.
Ik huiver.
Haar blik is onbewogen.

‘Alleen perfecte woorden’ fluistert ze. 

Maar ik hoor haar wel. 
Ik wrijf over mijn koude oren.

‘Anders mag je niet schrijven…’

De woorden verschijnen vaag in de lucht. Er hangen ijspegels aan. 
Mijn handen verkrampen in mijn jaszak. Niet schrijven? Verhalen zijn er om te delen. Ze maken de wereld een beetje mooier.
‘Ga weg!’ hoor ik in mijn hoofd. Maar de woorden bevriezen op mijn lippen.
Zie ik nu een strakke glimlach op haar gezicht?
Een koufront komt over het water mijn kant op. Ik kan het niet alleen voelen, maar ook zien.

Ik stop mijn handen langzaam onder mijn trui tegen mijn buik aan, daarna wrijf ik ze stevig over elkaar. Mijn bloed begint te tintelen.

‘Woorden verstommen, ik ben de baas.’

Ik zie dat ze mijn kant op komt. Ik wrijf nog harder mijn handen over elkaar. De spanning op mijn gezicht versterkt. Een ijslaagje parelt op mijn wangen. Twee ijsblauwe ogen boren zich in die van mij. Ik strek mijn armen uit, mijn handen afwerend naar haar ogen. De warmte straalt haar kant op.
Haar beweging stokt.

‘Verhalen kleuren de wereld.’ Begin ik te fluisteren. Mijn stem wordt sterker.

‘Nee’, hoor ik haar stamelen.

‘Woorden hebben toverkracht!’ Mijn lippen beginnen weer te tintelen.
Haar verschijning beweegt en vervaagt langzaam.

Ik strek mijn handen naar jou uit. Gebruik ook je toverkracht.

5 thoughts on “Woorden hebben toverkracht”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *