Wat zou liefde doen?

Voor mij zit een jonge jongen, 13 bijna 14. Ik weet waarom hij hier zit. Zijn verhaal ligt als een baksteen op mijn maag. Hij zit ineengedoken met zijn blik naar de grond, als een schim is hij nog net aanwezig. Zijn ouders zitten aan weerszijden als een schil om hem heen gebogen, duidelijk zijn beschermers. Schuld en schaamte stralen van ze af. Ik ben één van de professionals, in een voor hun onbekende stad, die iets gaat bedenken en regelen voor hun zoon.

De vraag om een school waar hij veilig is, is lang niet eenvoudig  
Ouders fluisteren en hun zoon blijft onzichtbaar. Alles wat wij bedenken zeggen zij te aanvaarden. “Alles is goed, zegt u het maar” herhaalt zijn vader. Zijn ouders lijken te smeken om iets dat ‘het’ beter kan maken. “Vertel ons wat we kunnen doen… (of eigenlijk moeten doen) …om het goed te maken.” 

Straf, als boetedoening, zodat alles daarna weer beter en over is. Wat zij het liefst willen, kan ik hen niet bieden. Ik kan hem vergeven, maar dat is niet aan mij en dat zal hun leven niet lichter maken. De vraag om een school waar hij veilig is, is lang niet eenvoudig. 

Het binnenhouden van dit verhaal zal hem opvreten
“Kan je mij vertellen wat er is gebeurd?” vraag ik vriendelijk aan de inééngedoken jongen voor mij. Mijn houding probeert uitnodigend te zijn, verre van veroordelend. Ik wil hem met compassie uitnodigen om zijn verhaal te vertellen, een verhaal dat bestaat uit zijn daden, gemaakte keuzes met desastreuze gevolgen. Niet om hem pijn te doen, niet om hem te straffen, niet om hem ter verantwoording te roepen. Nee, ik vraag het hem omdat het binnenhouden van dit verhaal hem opvreet. Het zal hem verteren terwijl hij denkt dat dat terecht is. Velen in zijn omgeving vinden dat het zijn verdiende loon is wanneer dat zou gebeuren. Ik heb geen idee van alle reacties die hij heeft gehad. Ik weet wel dat hij en zijn familie sinds het gebeuren met de dood zijn bedreigd en dat de familie al geruime tijd is ondergedoken met behulp van de politie.

Verantwoordelijkheid nemen door mij aan te kijken
Fluisterend en met lange stiltes geeft hij woorden aan zijn verhaal. Zijn tranen vloeien. Er is tijd voor tranen en voor stiltes, maar we maken het verhaal af tot de laatste snik. Soms vraag ik hem om mij aan te kijken, dat is lastig, maar het lukt uiteindelijk. Door mij aan te kijken, is er verbinding en ziet hij dat ik hem als persoon niet veroordeel, niet afwijs… hoe gruwelijk zijn daden ook zijn. Tegelijkertijd neemt hij, door mij aan te kijken, verantwoordelijkheid voor dat wat hij zegt, hij verstopt zich niet, hij verstopt zijn pijn en schaamte niet. Het mag er zijn, het mag gezien worden. Ik ben blij dat de pijn en schaamte er zijn.

Een misstap die uitmondt in een zelfdoding van een 14-jarige
Zijn daden, die wijs ik in stilte af, terwijl ik in verbinding ben en blijf met deze 13-jarige. Een grote misstap die uitmondt in een zelfdoding van een 14-jarige. Een domino-effect, hij tikt één steentje om en 30 steentjes later gebeuren er dingen waar hij geen directe invloed meer op heeft. De situatie is ‘out of control’ maar wel het gevolg van zijn actie. Hoe gaat hij daarmee leven in een onbekende stad ver weg van alles wat hem vertrouwd is, van alles en iedereen die hij kent? 

Je hebt geen invloed op je verleden
Het verhaal is eruit. Hij neemt een diepe ademteug en lijkt een beetje te ontspannen. Het is minder lastig om mij aan te kijken. We nemen even de tijd, ruimte en lucht, voordat wij verder gaan. 

“Niets kan het beter maken, niets kan ongedaan maken wat je hebt gedaan. Wat er is gebeurd, daar zal je mee moeten leren leven. Je hebt geen invloed op je verleden, maar wel op wat er komen gaat. Je keuzes zijn bepalend, dat hoef ik jou niet meer uit te leggen” zeg ik hem op zachte toon. 
“Het was eigenlijk mijn vriend” zegt hij, terwijl er weer dikke tranen over zijn wangen biggelen. 

Soms zijn er geen woorden nodig, er zijn is genoeg om ruimte te geven aan weggestopte emoties.

De draad oppakken
“Het zal niet makkelijk zijn om weer naar school te gaan, in een stad die je niet kent en waar je geen vrienden hebt. Zoals we al hebben verteld, kan ook hier niemand jullie veiligheid garanderen, maar iedereen doet zijn best. Er zijn in ieder geval drie belangrijke personen voor jou op school. Zij weten van jouw situatie en willen je helpen om de draad op te pakken. Het is belangrijk dat je met jouw mentor, de zorgcoördinator en de conciërge blijft praten.” 

De vier ouders hebben mooie en verdrietige gesprekken met elkaar. Belangrijke personen binnen bepaalde (geloof)gemeenschappen worden betrokken.

Vergelding, wraak, eer
Er zijn zoveel slachtoffers en daders in dit hele verhaal. Slachtoffers die daders worden door te bedreigen. En een dader die slachtoffer wordt door met de dood bedreigd te worden. Oog om oog, tand om tand. Vergelding, wraak, eer… Is daar ooit iets goeds uit voortgekomen? Er zijn geen woorden of daden die kunnen lijmen wat zo gebroken is. Niets zal de jongen terughalen uit de dood. Niets zal het verlies goed kunnen maken of het verdriet wegnemen van de ouders die hun zoon verloren. In verbinding en met compassie de start maken naar verwerken en het loslaten van de woede, de vergelding.

Verkeerde keuze met vreselijke gevolgen
Ik kan natuurlijk niet exact vertellen wat hij heeft gedaan. Wel weet ik dat hij niet de eerste en helaas niet de laatste jongere is die een verkeerde keuze maakt met vreselijke gevolgen. Gevolgen die velen op hun eigen wijze zullen leren dragen en hopelijk zullen vergeven.  

Wat zou liefde doen?
Lieve jongen, van destijds bijna 14, ik wens dat er een dag gekomen is of nog gaat komen dat je jezelf hebt leren vergeven en dat jouw daden uit het verleden jou hebben geleerd om nu keuzes te maken vanuit liefde. Want wanneer wij allemaal voorafgaand aan een keuze of actie onszelf afvragen: 
Wat zou liefde doen in deze situatie? Wordt de wereld vast een mooiere plek voor ons allemaal.

7 thoughts on “Wat zou liefde doen?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: